<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Στο υπόγειο των Αδερφών Καραμάζοφ

Η καινούρια παράσταση του Θεάτρου Τέχνης είναι ένας μικρός ύμνος στον Ντοστογιέφσκι. (Όπως και αν διαβάσεις τον τίτλο)

Στα σύννεφα. Μέσα σε μία ασφυκτικά καθώς πρέπει ατμόσφαιρα, επτά άνθρωποι επαναστατούν -απέναντι στη θρησκεία, την οικογένεια, τον εαυτό τους. Πάνω σε ένα «ασυμμάζευτο» κενό αέρος με κρεμάλες από φως, η σκηνοθέτις Νατάσα Τριανταφύλλη, ζητά από τους ήρωές της να ισορροπήσουν. Να ερωτευθούν τις ατέλειες -τα ψεγάδια -τα ελαττώματα. Να πιστέψουν σε αυτα. Αλλά κυρίως, στην αλήθεια τους.

Πρώτο Κουδούνι: Το έργο...

Η σκηνική παρουσίαση του μυθιστορήματος του Φ. Ντοστογιέφσκι, Αδερφοί Καραμάζοφ, μέσα από εικόνες φωτός και σκοταδιού. Ένα ταξίδι των ηρώων σε ατμόσφαιρες οριακές. Σε τοπία και μνημεία που αναγκάζουν τους ήρωες να έρθουν αντιμέτωποι με τα βαθύτερα άκρα της ανθρώπινης συνείδησης που μάχεται μεταξύ του κοσμικού και του μεταφυσικού. Μια οικογένεια χωρίς μητέρα. Μια πατροκτονία που επισφραγίζει την κυκλική περιπλάνηση της ανθρώπινης ψυχής από τον κόσμο της Πίστης, στον κόσμο του Λόγου και της Εξουσίας. Μοναξιές που σμίγουν με το Πάθος. Γυναίκες που υπερνικούν τη λογική, που ακολουθούν τον Έρωτα, που αποδεικνύουν την Πίστη. Ένας αδελφός, που επιμένει να συγχωρεί και να συμπονά. Μια δίκη, που καταδεικνύει τον ένοχο. Αλλά και τον δρόμο της Αλήθειας. Μια αναζήτηση για την αποδοχή της συνύπαρξης του Καλού και του Κακού σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.

Ένα ταξίδι για το πρόσωπο της Αγάπης, που κρύβεται σε σκοτάδια, όταν θέλει να Αποκαλυφθεί και να Ανακαλυφθεί. Να υπάρξει. Ένα κείμενο που καλείται να συνδυάσει την ποιητικότητα, την κρυμμένη ειρωνεία και τη μεταφυσική διάσταση του κορυφαίου μυθιστορήματος του ρώσου δημιουργού, με έναν διάλογο σκηνικό που διατηρεί το μυστήριο και την αγωνιώδη προσμονή της αποκάλυψης μιας πατροκτονίας. Ένας μουσικός κόσμος από ήχους, ρυθμούς και μελωδίες που υποβάλλουν ήρωες και θεατές μέσα σε ατμόσφαιρες μεταφυσικές, αλλά γεμάτες από ανθρώπινη αγωνία. Από ανθρώπινη συμφιλίωση. 

Δεύτερο Κουδούνι: Η υπόθεση...

Οι ήρωες του κύκνειου άσματος του κορυφαίου Ρώσου δημιουργού, βρίσκονται στην κάθοδο προς τη σκηνή του Υπογείου του Θεάτρου Τέχνης. Ακουμπούν πάνω στην κλειστή τζαμαρία και μιλούν. Ακατάπαυστα. Κανείς δεν καταλαβαίνει τις λέξεις τους. Ούτε καν οι ίδιοι. Το βλέμμα τους όμως, είναι πέρα για πέρα ξεκάθαρο. «Είμαι αθώος». «Δεν το έκανα εγώ». «Να ορίστε, τα πράγματα έγιναν έτσι και έτσι και έτσι και ΣΤΟΠ. Χαμόγελο. Οι πόρτες ανοίγουν -από τους ίδιους τους ηθοποιούς- και οι θεατές τακτοποιούνται στις θέσεις τους.

(Παρότι έχω ξαναγράψει πόσο εκνευριστικό και αγενές είναι να αργείς να πας στο θέατρο, θα σου πω ότι στην εν λόγω παράσταση έχεις έναν ακόμη λόγο να μην το κάνεις)

Φως. Αν υπάρχει κάτι που -ευφυώς- πρωταγωνιστεί στην παράσταση, είναι το φως. Το φως είναι εκείνο που καθοδηγεί τις αποφάσεις του καλού Αλιόσα. Το φως είναι εκείνο που «κρεμάει» την αλαζονική αδιαφορία του πατέρα προς τα παιδιά του. Το φως είναι εκείνο που κάνει τη γυναίκα ορατή, παρά την απουσία της από την οικογένεια.

 

Όλα είναι έντονα. Δεν αναφέρομαι μόνο στην κινητικότητα των ηθοποιών επί σκηνής. Ακόμη και το μάσημα μιας ριζογκοφρέτας. Ακόμη και αυτό είναι έντονο. Η υποβόσκουσα ένταση, υποδηλώνεται με κάθε ευκαιρία. Σχεδόν σε κάθε σκηνή. Σχεδόν με κάθε ατάκα.

Σε ένα σκηνικό απίστευτα καλής φωτογραφίας που θυμίζει κάτι από Ταρκόφσκι, οι ήρωες αντιμάχονται τον εαυτό τους, «τον μεγαλύτερο εχθρό τους». Την ώρα που ένας υπηρέτης, ένας κατώτερός τους, ένας συγγενής τους (ένας Στάλκερ) «συγυρίζει» τον παράδεισο.

Κάτι γίνεται ή κάτι θα γίνει πριν το τρίτο κουδούνι χτυπήσει. Μία σκηνή ακόμη και σε αφήνω: Ο Αλιόσα κοιμάται δίπλα σε έναν σταυρό από λάμπες. Τις οποίες λίγο αργότερα, ο αγνωστικιστής αδερφός του, Ιβάν, θα στοιχειοθετήσει σε μία ευθεία. Κανείς δεν γνωρίζει πού οδηγεί η συγκεκριμένη αλήθεια.

Τρίτο Κουδούνι: Χειροκρότημα...

Εξαιρετικός -με έψιλον κεφαλαίο- ο Μελέτης Ηλίας στο ρόλο του πιστού, καλού Αλιόσα.

Δυναμική η παρουσία της Λένας Παπαληγούρα με την αγαπημένη πλέον (μετά και από την Κατερίνα) -σκηνική- τρέλα της.

Συγκινητικός ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος στο ρόλο του επίδοξου Δον Ζουάν, κατεστραμμένου πατέρα.

Ενδιαφέρουσα η -οξύθυμη- οπτική με την οποία ο Αινείας Τσαμάτης παρουσιάζει τον Μίτια του.

Η δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα της σκηνοθέτιδος Νατάσας Τριανταφύλλη δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες, καθώς για μένα τουλάχιστον μπορεί άνετα να ενταχθεί στις καλύτερες σκηνοθεσίες της χρονιάς.

Έξυπνη σύλληψη της «ύπαρξης» του Παντελή Βούλγαρη στην παράσταση ως ο πάντοτε απών ανώτατος άρχων καθώς και η ανάθεση της μουσικής σύνθεσης στη Μόνικα.

Κάπως υπερβολική η έξαρση στο δεύτερο και τελευταίο μέρος της παράστασης του Αντίνοου Αλμπάνη.

Ας πέσει η αυλαία...

"Η θρησκεία, είναι η αγάπη προς την ιδιοτέλεια". #ΑδερφοιΚαραμαζωφ

Μια φωτογραφία που δημοσίευσε ο χρήστης @hysterrika στις

Πληροφορίες Παράστασης

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00, Κυριακή στις 22.00 και 25.4, 29.4, 9.5 & 13.5 στις 18.00 στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν

Παίζουν:  Aντίνοος Αλμπάνης, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Μελέτης Ηλίας, Λένα Παπαληγούρα, Βασιλική Τρουφάκου,  Αινείας Τσαμάτης

Συντελεστές: Διονύσης Καψάλης (Διασκευή), Νατάσα Τριανταφύλλη (Σκηνοθεσία), MONIKA (Μουσική), Εύα Μανιδάκη (Σκηνικά), Ιωάννα Τσάμη (Κοστούμια), Νίκος Βλασόπουλος (Φωτισμοί), Κώστας Μιχόπουλος (Sound design), Γιώργος Καμπούρης – Talkin’ Heads (Σχεδιασμός Μαλλιών),  Ξένια Καλαντζή (Βοηθός Σκηνοθέτη), Θάλεια Μέλισσα (Βοηθός Σκηνογράφου), Μανώλης Σάρδης – Pro4 (Εκτέλεση Παραγωγής)

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΘΕΑΤΡΟ