<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Τι μας άφησε το "Breaking Bad"

Ακόμα δεν έχει καταλαγιάσει η σκόνη από την προβολή του φινάλε, ωστόσο εμείς επιχειρούμε να βάλουμε τη σειρά σε μια ιστορική θέση.

ΟΚ, αυτό ήταν. Το "Breaking Bad" τελείωσε, σε αυτό που μάλλον ήταν το σημαντικότερο και πιο πολυκουβεντιασμένο και πολυαναμενόμενο φινάλε σειράς από τότε που τελείωσε το "Lost". Καθώς ακόμα συζητάμε για το αν λυτρώθηκε ή όχι ο Γουώλτ, αν του άξιζε ή όχι, τι σήμαινε το ρολόι, αν όλα όσα είδαμε ήταν αλληγορικά ή πραγματικά, κλπ κλπ, κληθήκαμε ως ομάδα του ΟΝΕΜΑΝ να δώσουμε έναν τελευταίο, ομαδικό αποχαιρετισμό.

Σε μια σειρά που μας συντρόφευσε τα τελευταία χρόνια, και μας έκανε να παθιαστούμε αρκετά ώστε να γράφουμε τακτικά γι'αυτήν, αλλά και να την έχουμε ως διαρκές σημείο αναφορές στις καθημερινές μας κουβέντες.

Τώρα, λίγες μέρες μετά το τέλος, συγκεντρωνόμαστε εδώ όχι για να θρηνήσουμε, αλλά για να πούμε αντίο σε μια σπουδαία παρέα, μια σειρά όμοια της οποίας λίγες έχουμε δει ή θα ξαναδούμε ποτέ.

(Κι αν βαρέθηκες να διαβάζεις για "Breaking Bad", ε, τότε υπομονή. Αυτό κι άλλο ένα έχουμε. Και τέλος!)

Αυτές είναι οι σκέψεις με τις οποίες αποχαιρετούμε τον Γουώλτ Γουάιτ και τον λοιπόν του φιλικό, οικογενειακό ή, φυσικά, εγκληματικό κύκλο. Προφανώς ενδέχεται να υπάρξουν spoilers.

Ένταση ακόμα και στη σιωπή για τον Χρήστο Χατζηιωάννου

Δυο πράγματα για το φινάλε πριν τα πούμε για τη σειρά. Το φινάλε το θεώρησα αναμενόμενο. Όπως λέγαμε και με τον Μίχαλο στην κουζίνα πριν λίγη ώρα, θεωρώ ότι δεν ήθελαν το φινάλε να κερδίσει το spotlight, να προκαλέσει ή να εκνευρίσει όπως έγινε με άλλα φινάλε του παρελθόντος (βλέπε Lost ή Sopranos). Η σειρά ήταν τόσο άρτια και ωραία, τόσο γεμάτη, τόσο εκστατική στην πέμπτη σεζόν που ήθελες απλά κάποιον να κλείσει το φως. Και το έκλεισε. Θα προτιμούσα τον Jesse να έχει σκοτώσει τον Walt αλλά και πάλι.

Δεν κρατάω καμία κακία στο Breaking Bad. Γιατί δίδαξε πολλούς δημιουργούς σειρών ότι μπορείς να κάνεις το αίμα του θεατή να κυλά. Ότι μπορείς να κάνεις τον άλλον να ρίξει το σαγόνι του. Ότι μπορείς με 2-3 ψυχρές κινήσεις να αποδώσεις τον ωμό ρεαλισμό της Αμερικάνικης κοινωνίας χωρίς όμως να το κάνεις θέμα και φανφάρα. Αυτή η σειρά αντιμετώπισε σωστά τα ναρκωτικά. Αντιμετώπισε σωστά τη βία. Αντιμετώπισε σωστά τα ενδο-οικογενειακά προβλήματα. Στο θέμα καρκίνος δεν τα πήγε καλά αλλά ποιος τα βάζει με τον καρκίνο και πετυχαίνει;

Για εμένα αυτή η σειρά είχε κάτι που δεν έχουν πολλές. Είχε ένταση. Είχε τρομακτική ένταση ακόμα και σε στιγμές παγωμάρας και ησυχίας. Είχε ένταση στο βλέμμα του Walter, είχε ένταση στο φόβο της Skyler, είχε ένταση στο πώς έσφιγγε τα δόντια ο Hank, είχε ένταση στο βουβό κλάμα του Jesse, είχε τρομακτική ένταση στην ψυχρότητα του Todd. Νομίζω η εκτέλεση της Andrea είναι από τις πιο ισχυρές τηλεοπτικές σκηνές των τελευταίων ετών. Και δύσκολα θα μου φύγει από το μυαλό. Μαζί με το πρώτο κάψιμο νεκρού σε χημικά. Μαζί με τη φάτσα του Jesse όταν δραπέτευε στο φινάλε με το αυτοκίνητο. Μαζί με την υπέροχα κουλαριστή σκηνή των δύο τσιρακίων του Saul πάνω στα εκατομμύρια του Walt, μαζί με τον ήχο από το κουδουνάκι του Hector Salamanca.

Μαζί με τα αμέτρητα και τόσο μα τόσο εμφατικά "Bitch" που ξεστόμισε ο Jesse Pinkman σε όλη τη σειρά. Αυτό το τεράστιο ηχηρό "bitch" θα θελα να το 'χω σε ένα portable device και να πατάω play κάθε φορά που τελειώνω μια φράση. BITCH

Ωδή στην υπέροχη πρώτη σεζόν από το Στέλιο Αρτεμάκη

Δεν έχω δει την τελευταία σεζόν, δεν ξέρω τι γίνεται στο τέλος, ποτέ, όμως, δε θα ξεπεράσω την πρώτη σεζόν του Breaking Bad. Το ανατρεπτικό χιούμορ, το καθηγητηλίκι του ξερόλα Γουόλτερ, τη γενική ατμόσφαιρα μιζέριας στο σπίτι των Γουάιτ, τις φάτσες της μεθαμφεταμίνης. Σε κρατάει στις μύτες αυτό το μείγμα καφρίλας, ρεαλισμού και κοινωνικού σχολίου. Και δεν είναι ακριβώς black το χιουμοράκι εδώ, όλες οι σοβαρές καταστάσεις αντιμετωπίζονται με τη δέουσα σοβαρότητα. Στην επόμενη σκηνή είναι που θα γυρίσει ανάποδα. Εκεί που έχεις ένα σφίξιμο στην καρδιά βλέποντας το Γουόλτερ Τζούνιορ με τους σκελετούς στα πόδια, περιμένεις την επόμενη γκάφα του κλασσικού fuck-up Τζέσι, να πάει να παρκάρει το βανάκι έξω από το αστυνομικό τμήμα γιατί πάρταρε με το προιόν ξέρω 'γω και είναι λιώμα. Στην πρώτη σεζόν ο Γουόλτερ είναι ακόμα άνθρωπος, μπορείς να ταυτιστείς με τα προβλήματα του, λες από μέσα σου "ναι ρε γαμώτο, καλύτερα αυτό παρά να πεθαίνω λίγο κάθε μέρα." Φαίνεται ότι (πασούλα από @dark_tyler εδώ) η σειρά ψάχνεται. Πιθανώς δεν ξέρει που να το πάει, προς "Boss" μεριά ή προς "Six Feet Under"; Χαρακτήρες, ratings, πίεση για νούμερα, είναι εμφανές ότι γίνονται πειράματα.  Καμιά φορά, όμως, οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις γίνονται από ατυχήματα.

Ό,τι καλύτερο (σε όποιον αρέσει) για τον Μάνο Μίχαλο

Σε ολόκληρο το τελευταίο επεισόδιο της σειράς, κοιτούσα διαρκώς το ρολόι μου. "Πόση ώρα έχει ακόμα;" ήταν η σκέψη μου, η οποία ήταν πιο δυνατή και από το "πώς θα τελειώσει;" και δεν υπερβάλλω. Άλλωστε, το Breaking Bad δεν ήταν και ευτυχώς ούτε στο τέλος έγινε, η σειρά των εντυπώσεων. Ούτε των πρώτων (αφού τα πρώτα 10 επεισόδια απαιτούν υπομονή από τους θεατές), ούτε των μεγάλων (με grand finale ανατροπών). Το "ό,τι καλύτερο" έχω δει στην τηλεόραση από τότε που με θυμάμαι, ήθελε πάντα να σε κερδίσει με την ουσία του και καθολικά.

Στα επόμενα χρόνια, είμαι σίγουρος ότι θα αναζητώ μια σειρά για να με καταπιεί περισσότερο από όσο θα την καταπιώ εγώ, σαν το Breaking Bad, που κάθε επεισόδιο 45 λεπτών, έπρεπε να το βλέπεις με απόλυτη συγκέντρωση, όχι επειδή θα έχανες την πλοκή, αλλά θα έχανες κάτι από την καλλιτεχνική ευφυία του Vince Gilligan και την τεραστίων διαστάσεων υποκριτική δεινότητα του Bryan Cranston (και όχι μόνο, αφού όσο και αν μας εκνεύρισε η Anna Gunn, έχει ερμηνεύσει εξαιρετικά μια γυναίκα που από πρωταγωνίστρια στο ίδιο της το σπίτι, έγινε έρμαιο ενός εγκληματικού μυαλού).

Δεν θα ήθελα να αναλύσω περισσότερα, γιατί εδώ και δύο χρόνια στο ΟΝΕΜΑΝ, ο Θοδωρής το κάνει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον στα reviews των επεισοδίων. Προτιμώ να δώσω όλη μου την ενέργεια, στο να πείσω τη γυναίκα που έχω σπίτι μου, να βρει επιτέλους ρυθμό και να δει επιτέλους και τη 2η σεζόν. Μετά της έχω υποσχεθεί, ότι αυτά που θα παρακολουθήσει, θα την κάνουν χειρότερο άνθρωπο (γιατί η σειρά σε μαθαίνει, να είσαι -και- κακός στη ζωή σου), αλλά πολύ καλύτερο τηλεθεατή. Και εγώ θα μπορέσω να γυρίσω πάλι πίσω, να το δω από την αρχή ως το Felina.

Το "Breaking Bad" τα κατάφερε πιστεύει ο Θοδωρής Δημητρόπουλος

Ξέρετε τι είναι πάρα πολύ σπάνιο στα τηλεοπτικά ιστορικά; Τύπου, πάρα-πάρα-πάρα-πάρα πολύ σπάνιο; Μια σειρά να αρχίσει και να τελειώσει με τους δικούς της όρους. Αλλά εντελώς. Να αρχίσει όπως θέλει, να εξελιχθεί όπως θέλει, να μείνει στον αέρα για ακριβώς όσο και όπως θέλει, και να τελειώσει όταν ξέρει πως πρέπει (και θέλει) να τελειώσει. Από όλη την ιστορία της τηλεόραση πιθανώς μόνο το "Wire" έχει μπορέσει να βγει όλο ακριβώς όπως το είχε στο μυαλό του ο δημιουργός του, ανέγγιχτος από κάθε εξωτερική επιρροή ή επέμβαση.

Το "Breaking Bad" ήρθε πολύ κοντά. Είχε κάτι προβλήματα στην αρχή επειδή του πήρε λίγο να βρει ακριβώς το πάτημα και τον τόνο του, και του έλαχε και η απεργία των σεναριογράφων που έκοψε την πρώτη σεζόν λίγο μετά τη μέση, όμως από εκεί και ύστερα ήταν όλο μια τελειότητα. Δημιουργικά τουλάχιστον. Κάθε σεζόν ήταν ένα νέο, συγκεκριμένο κεφάλαιο στην εξελικτική πορεία του χαρακτήρα, την οποία ο δημιουργός έτσι κι αλλιώς είχε με σαφήνεια σχεδιάσει μες στο κεφάλι του. (Κάτι επίσης σπάνιο, καθώς ακόμα και σε πολλές φανταστικές σειρές, η δραματουργία αναπτύσσεται καθώς προχωράμε με συχνά τυχαίο τρόπο.)

Κάθε σεζόν ήταν καλύτερη από την προηγούμενη. Η ένταση και το δράμα γίνονται όλο και πιο επίπονα στοιχεία, σπάνια έχω θελήσει η τηλεόραση να με βασανίσει τόσο καιρό, τόσο πολύ. Αλλά η μεγαλύτερη μαγκιά ήταν πως η σειρά δεν έχασε το χαρακτήρα της καθώς κυλούσε προς το φινάλε. Αναλογίσου πόσο δύσκολο είναι αυτό. Η τηλεόραση είναι ένα μέσο τόσο ανοιχτό σε εξωτερικές επιρροές που πρακτικά σχεδόν δεν έχει νόημα να προσπαθείς να μείνεις αμόλυντος. Είναι μια δημιουργική διαδικασία ανοιχτή στο κοινό, βδομάδα μετά τη βδομάδα (αντιθέτως, μια ταινία παραδίδεται ολοκληρωμένη. Ή ένα βιβλίο.), άρα κάθε βδομάδα επί 6 χρόνια έχεις άπειρους ανθρώπους να σου φωνάζουν απόψεις, να σε πιέζουν, να σε επηρεάζουν.

Ο Γκίλιγκαν διατήρησε την ιστορία του. Δεν έχασε το στόχο. Ήξερε τι ήθελε να πει και πώς. Η σειρά όσο κι αν γινόταν πιο έντονη, δεν έχανε ποτέ τα στοιχεία που την καθόρισαν εξαρχής, δηλαδή μεταξύ άλλων το μαύρο χιούμορ και το pulp γουέστερν στοιχείο. Είναι πολύ εύκολο να χαθούν τέτοια χαρακτηριστικά όσο χάνεσαι στο στόρι σου. Καθώς η σειρά ολοκληρωνόταν, με ένα φινάλε που βρήκα καλό (όχι τέλειο), ένιωθα πάνω απ'όλα να ολοκληρώνεται κάτι που στο σύνολο του, από την αρχή ως το τέλος, καταφέρνει να παραδώσει κάτι πλήρες και ενιαίο και, όσο είναι δυνατόν να πούμε κάτι τέτοιο για τηλεοπτική σειρά, αμόλυντο. Αγνό.

Όχι εκατό τοις εκατό ρε παιδί μου, αλλά ξέρεις. Πες, 99.1%. Για κάποιους είναι αρκετό.

(Και) ο Vince Gilligan μπορεί να πεθάνει τώρα ευτυχισμένος λέει ο Ηλίας Αναστασιάδης

Δύο σειρές μου έχει προτείνει ο Μίχαλος τα λίγα χρόνια που δουλεύουμε μαζί και με καταδίκασε να παραμιλάω για πάντα και για τις δύο. Η πρώτη ήταν το Breaking Bad, η δεύτερη το Friday Night Lights. Όταν τέλειωσα την τέταρτη σεζόν του B.B., όταν είχα πια μπροστά μου την κορυφαία σειρά όλων των εποχών μέχρι εκείνη τη στιγμή, τον πήρα τηλέφωνο χωρίς να θέλω να του πω κάτι συγκεκριμένο. Ήταν Κυριακή μεσημέρι και από το 'τίποτα συγκεκριμένο' κλείσαμε το τηλέφωνο μισή ώρα μετά. Ήμουν σε έκσταση. Το καταλάβαινε. Εκεί που ήμουν, ήτανε κάτι μήνες πιο πριν.

Παρότι σε κάθε ευκαιρία γκρίνιαζα για την αχρείαστη έκταση και την κοιλιά που έβλεπα (μάλλον εγώ και δυο-τρεις ακόμα) σε πολλά σημεία της 5ης σεζόν, τα τρία τελευταία επεισόδια της σειράς ξανάφεραν στην ψυχή μου την ανατριχίλα, τη διάνοια του Gilligan και τη χαρακτηριστική, αλμπουκερκική σκηνοθεσία-φωτογραφία στο απυρόβλητο. Στην κορυφή.

Με ανακούφιση τύπου που βγαίνει από το δωμάτιο που γεννάει η γυναίκα του, σηκώθηκα από τον καναπέ υπό τους ήχους του 'Baby Blue' των Badfinger (που έγινε viral μέχρι να πεις σολγκούντμαν), βγήκα στο μπαλκονάκι που δεν χωράει καλά καλά τα πόδια μου και κοίταξα τις πολυκατοικίες του Παγκρατίου. Όλα πήγαν καλά. Αυτή η ραψωδία που θα μπορούσε να τελειώσει με 28 διαφορετικούς τρόπους, μπορούσε τελικά να τελειώσει μόνο με αυτόν που διάλεξε ο Δημιουργός. Είμαι σίγουρος ότι την επόμενη φορά που θα φτάσω στο 5x16, θα έχει ξαναχτιστεί όλη η οδύσσεια του Breaking Bad μέσα μου και ίσως περιμένω διαφορετικό τέλος. Πάλι.

Θα δούμε. Από βδομάδα το ξαναβλέπω απ' την αρχή.

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ