<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

‘The Knick’: Last Picture Show

Στο season finale ο Θάκερι πραγματοποιεί την πιο ακραία του επέμβαση ως τώρα και εμείς μαθαίνουμε ποιος ήταν πίσω από τον εμπρησμό.

Υπάρχει μια σοβαρή περίπτωση ο Σόντερμπεργκ και το παρεάκι του να μας έχωσαν ένα series finale κάτω από τη μύτη μας χωρίς να έχουμε ιδέα. Μπράβο.

Ακολουθούν spoilers για το επεισόδιο “This Is All We Are”, το 2x10 του “The Knick”.

***

Είναι πραγματικά δύσκολο σε αυτή την τηλεοπτική εποχή να κάνεις κάτι πραγματικά ακραίο χωρίς κανείς να έχει μυριστεί τίποτα από πριν, αλλά μία στο τόσο γίνεται και είναι ακόμα πιο γλυκό. Όπως ας πούμε Εκείνο Το Πράγμα που είχε κάνει το “Good Wife” λίγο πριν το τέλος της 5ης σεζόν του ή αυτό που πιθανώς παίχτηκε εδώ, με το “Knick” κατά τα φαινόμενα να σκοτώνει τον κεντρικό του χαρακτήρα στο τραπέζι του χειρουργείου στο τέλος της 2ης σεζόν.

Θα έπρεπε να έχουμε υποψιαστεί πως κάτι τέτοιο μπορεί και να συμβεί λόγω της απόλυτης σιγής που κρατούσαν όσοι εμπλέκονται με τη σειρά σε σχέση με το μέλλον της. Ούτε καν φήμη για το αν θα κοπεί ή θα συνεχιστεί δεν είχαμε ακούσει, και μάλλον υπήρχε λόγος γι’αυτό. Έτσι, με το που αποκαλύφθηκε στο κοινό ο θάνατος του Τζον Θάκερι, όλα άρχισαν να μπαίνουν σε μια σειρά.

Το Cinemax λέει συζητάει με τον Σόντερμπεργκ για το πώς μπορούν να προχωρήσουν, την ώρα που έχει ζητήσει από τους Τζακ Άμιελ και Μάικλ Μπέγκλερ ένα επιπλέον σενάριο και μια σύνοψη 3ης σεζόν. Δεν είναι η πιο συνηθισμένη τακτική αυτή, όμως από την άλλη ούτε το να σκοτώνει στο κουφό τον πρωταγωνιστή σου είναι. Και μπορεί φέτος να έχουμε δει στην τηλεόραση το ένα μετά το άλλο τους ψεύτικους θανάτους (από την εξαιρετική εκτέλεση του “Doctor Who” και του “Leftovers” ως την εξοργιστική του “Walking Dead”), όμως εδώ έχουμε τον Κλάιβ Όουεν να δηλώνει στο Variety πως εξαρχής η συμφωνία του ήταν για 2 χρόνια.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Για την ώρα δεν ξέρουμε τίποτα. Μπορεί το δίκτυο να θέλει 3η σεζόν αλλά το pitch των συγγραφέων να μην τους πείσει και να απαιτήσουν πίσω τον Όουεν, ο οποίος θα πρέπει τότε να διαπραγματευτεί μια νέα συμφωνία. (Πιθανώς γι’αυτό και το φινάλε αυτό άφησε έστω όρθια την πιθανότητα να είναι ο Θάκερι ζωντανός.) Και μέσα σε όλα αυτά δεν ξέρουμε τον ρόλο του Σόντερμπεργκ, που είναι ο κυριότερος λόγος ύπαρξης της σειράς έτσι κι αλλιώς.

Όλα αυτά είναι εικασίες, οπότε ας πάμε λίγο πίσω στο ίδιο το φινάλε κι ας δούμε ένα -ένα τα σημεία στα οποία οδηγεί τους κεντρικούς χαρακτήρες, ύστερα από ένα στιβαρά δομημένο πολυ-character arc μέσα από τη 2η σεζόν.

Ο Τζον Θάκερι φτάνει στο τέλος της διαδρομής

Χαμένος στην κατάχρηση ουσιών, δίχως την Άμπι στην άλλη άκρη της γραμμής για να τον σταματήσει, απογοητευμένος από την αδυναμία του να βρει κάτι πολύ απτό και συγκεκριμένο που να του επιτρέψει να καταπολεμήσει τον εθισμό σα να ήταν μια απλή σωματική αρρώστια, ψυχικά αδειασμένος από τον ανούσιο θάνατο της Άμπι, ο Θάκερι τα παίζει όλα για όλα με στόχο μία -επιτέλους- νίκη. Όχι απλά μια νίκη, αλλά και κάτι που να νιώθει πως δίνει ένα έστω νόημα στο θάνατο της αγαπημένης του, κάτι που να κάνει όλη του αυτή τη φετινή ύπαρξη, από τότε που ο Γκάλιντζερ τον έσωσε, να έχει λόγο ύπαρξης.

Έτσι, προσπαθεί να αποδείξει πως το χειρουργείο με τη χρήση ολικής αναισθησίας (από επιπλοκές με την οποία πέθανε η Άμπι), είναι κάτι το αχρείαστο- και θα το αποδείξει πραγματοποιώντας μια εγχείρηση ο ίδιος, στον εαυτό του.

Φυσικά όλα πάνε κατά διαόλου. Κάνει την τελευταία (;) κατάχρηση της ζωής του και εμφανίζεται στο χειρουργικό αμφιθέατρο σε απόλυτο high, έτοιμος για την απόλυτη, για την τελευταία του παράσταση. Στην πρώτη επιπλοκή χάνεται και, μην επιτρέποντας σε κανέναν να τον βοηθήσει, χάνει αίμα και αρχίζει να βλέπει τα πάντα θολά. Το βλέμμα του σβήνει, φλασάρουν μπροστά από τα μάτια του εικόνες της μικρής Σόνια και της Άμπι, των γυναικών που δεν κατάφερε να σώσει.

Γύρω του ο Έντουαρντς πετάγεται από το αμφιθέατρο προσπαθώντας να κάνει ό,τι μπορεί, έστω και με περιορισμένη όραση, ενώ ο Τσίκερινγκ τρέχει μανιασμένος να φέρει αδρεναλίνη- αν ο Κλάιβ Όουεν επιστρέψει κι αν το Cinemax παραγγείλει κι άλλη σεζόν, αυτό θα είναι το σεναριακό παραθυράκι που θα το επιτρέψει. Αλλά ας μη χανόμαστε σε υποθέσεις. Ας εστιάσουμε στην τελική μοίρα του Τζον Θάκερι:

Πέρασε μια ζωή προσπαθώντας να σύρει τον κόσμο στον επόμενο αιώνα, προκαλώντας θεούς και δαίμονες, αδιαφορώντας για συμβάσεις και κανόνες, κοιτώντας τόσο έντονα το αύριο που αδιαφόρησε για το σήμερα. Δεν είχε ποτέ του άγκυρα, παρά μόνο ένα βλέμμα προς τον ορίζοντα. Ο Θάκερι σβήνει και, φυσικά, μπροστά από τα μάτια του δεν περνάει η ζωή του: Περνούν οι θάνατοι που συμβόλιζαν τις μεγάλες του αποτυχίες.

Οι Ρόμπερτσον και οι στάχτες μιας κληρονομιάς

Η Κορνίλια αποκτά από τον σύζυγό της το τελευταίο κομμάτι του παζλ που της έλειπε για να λύσει οριστικά το αίνιγμα που την απασχολεί όλη τη σεζόν. Είναι ο αδερφός της, Χένρι, εκείνος που είχε πάρει από τον πατέρα τους τον έλεγχο των λιμανιών για την εταιρεία και άρα εκείνος που σκορπά το θάνατο στο Σαν Φρανσίσκο και τη Νέα Υόρκη με τους άρρωστους μετανάστες.

Όταν η Κορνίλια τον αντιμετωπίζει ευθέως, εκείνος αρχικά το αρνείται αλλά γρήγορα περνά στην αντεπίθεση. Παραδέχται πως όλα, από τον Σπέιτ μέχρι την πανώλη μέχρι την φωτιά ήταν δικά του έργα, μια ομολογία που μοιάζει περισσότερο με απειλή καθώς κρατά την αδερφή του από τον λαιμό στην κορυφή της σκάλας.

Η στιγμή μοιάζει περισσότερο με σίριαλ κίλερ αποκάλυψη σε slasher movie από ό,τι σε ιστορικό δράμα αλλά σώζεται χάρη στον τρόπο με τον οποίο σχολιάζει την κοιωνική αποδυνάμωση της Κορνίλια η οποία στέκεται, και αλληγορικά πια, δίχως υποστήριξη στην κορυφή της (κοινωνικής) σκάλας. Είναι παγιδευμένη σε έναν ανούσιο γάμο, με κάθε άντρα της ζωής της να συμβολίζει διαφορετικά είδη απειλών και περιορισμού απέναντί της, με το κατασκεύασμα της υψηλής κοινωνίας της πόλης να την κλείνει ασφυκτικά σε ένα μικρό κουτί, όχι ανόμοια με το πώς ο Σόντερμπεργκ την είχε καδράρει στο προηγούμενο επεισόδιο καθώς προσπαθούσε να αποδράσει από το φλεγόμενο κτίριο.

Καθώς η Κορνίλια φεύγει αποκαρδιωμένη, η Λούσι ανεβαίνει τις ίδιες σκάλες (αααααπ), για να σταθεί στο πλευρό του Χένρι, καλεσμένη στο οικογενειακό σπίτι ως πλέον μελλοντική του νύφη. Η Λούσι φυσικά δεν έχει ιδέα πως ο Χένρι είναι, πραγματικά, το πορτρέτο ενός σίριαλ κίλερ, αλλά ακόμα κι έτσι είναι εμφανής η τοποθέτηση της σειράς, πως εκείνη που είναι διατεθειμένη να κάνει Αυτό Που Πρέπει θα ανέβει τα σκαλιά αυτής της κοινωνίας.

Ενώ η Κορνίλια; Κάνει το μόνο βιώσιμο πράγμα που θα μπορούσε να κάνει μια γυναίκα με τη θέση της και με τις αρχές της ώστε να επιβιώσει: Πουλάει τα πάντα και ταξιδεύει στην Αυστραλία, έτοιμη για μια νέα αρχή, μακριά από τα πάντα. Εκεί ίσως μπορέσει να χαράξει η ίδια το δρόμο της.

Ο Έντουαρντς θέλει να ξέρει πώς αισθάνεσαι

Ύστερα από τον διαπληκτισμό του με τον Γκάλιντζερ στο πρηγούμενο επεισόδιο ο Έντουαρντς έχει, σαν την Κορνίλια, απομείνει κι αυτός δίχως υποστήριξη από τον κοινωνικό κύκλο της πόλης. Ο γηραιότερος Ρόμπερτσον, που τον στήριζε, είναι νεκρός, ο Θάκερι, που τον είχε διαλέξει έναντι των άλλων, μάλλον το ίδιο, και το ήδη προβληματικό μάτι του μοιάζει τελειωμένο.

Να όμως τι έχει ο Έντουαρντς: Έχει την Όπαλ, που του έχει τα μάτια (αχμ, σόρι) απέναντι σε ζητήματα κοινωνικών διεκδικήσεων, όπως φαίνεται κι από μια κουβέντα που έχει με τον πατέρα του. Εκείνος του λέει πως κάποτε όλα αυτά που απολαμβάνει σήμερα ο γιος του δε μπορούσε καν να τα διανοηθεί, άρα “γιατί είσαι θυμωμένος όλη την ώρα;”. Όμως, σα να του απαντά ο Έντουαρντς, χρειάζεται να μπορείς να κοιτάξεις ψηλά. Είναι αποφασισμένος να μπορεί να κοιτά ψηλά.

Και έχει και τα λεφτά που του άφησε ο Ρόμπερτσον στη διαθήκη του, με τα οποία ο Έντουαρντς αποφασίζει να συνεχίσει το έργο του Θάκερι- εν μέρει επειδή, όπως λέει “του το χρωστάω” κι εν μέρει επειδή δεν μπορεί πια να χειρουργήσει.

Η σεζόν (και η σειρά;) τελειώνει με τον Έντουαρντς απέναντι στον τελευταίο ασθενή που έχει απομείνει από τα ψυχολογικά πειράματα του Θάκερι, να του ζητάει να μιλήσει για τον εαυτό του και για τα αισθήματά του, χωρίς να κοιτάζονται. Η αρχή μιας νέας επιστήμης; Του το χρώσταγε, και πράγματι, ο Έντουαρντς μοιάζει όντως να καταφέρνει αυτό που ο Θάκερι πάντοτε ήθελε: Να εκκινήσει τον 20ο αιώνα.

Η μοίρα των υπολοίπων:

O Χέρμαν Μπάροου δεν έβαλε φωτιά στο νοσοκομείο, αλλά όλοι αυτό νομίζουν. Η ισχύς του κλαμπ στο οποίο είναι πλέον μέλος τον γλιτώνει από το επίμονο βλέμμα της αστυνομίας, όμως όχι πριν ο Μπάροου αναγκαστεί να μεταβιβάσει όλα του τα υπάρχοντα στην Τζούνια, μένοντας (εν δυνάμει) στο δρόμο. Και όχι πριν πάρουμε μια τελευταία ματιά στα χέρια του, που ύστερα από τις πάρα πολλές ακτονογραφίες στις οποίες έχει υποβάλει τον εαυτό του, αρχίζουν να δείχνουν τα πρώτα σημάδια καρκίνου. Άουτς.

Ο Κλίρι. Αυτό είναι το χειρότερο πράγμα που έκανε 2 χρόνια η σειρά. Ο Κλίρι, σε μια εκπληκτικά γυρισμένη σκηνή όπου δε βλέπουμε κανένα πρόσωπο, βάζοντας με ευκολία εαυτούς στη θέση του εξομολογητή ιερέα, αποκαλύπτει πως ήταν εκείνος που κάρφωσε την Χάρι. Χάρη σε αυτόν μπήκε φυλακή, επειδή ανέκαθεν την αγαπούσε και ήθελε να βρει ένα τρόπο να την αποτραβήξει από την εκκλησία ώστε να την παντρευτεί. Την κάρφωσε γιατί την αγαπούσε; Ναι. Το male entitlement σε όλο του το μεγαλείο, καθώς ο Κλίρι δείχνει την ‘αγάπη’ του για την Χάρι καταστρέφοντας τη ζωή της. Εκείνη δεν έχει ιδέα. Του λέει ναι. Εφιαλτικό.

Ο Γκάλιντζερ δέχεται την πρόταση των προ-ναζιστών κολλητών του να ταξιδέψει στην Ευρώπη ώστε να διαδόσει το μήνυμα της ευγονικής, δηλαδή τι ωραία που θα είναι αν πιάσουμε όλους αυτούς τους βρωμερούς κακότροπους ξένους και τους ευνουχίσουμε για να φτιάξουμε ένα έθνους ψηλών, γερών, λευκών. Το ότι ξεκινά από τη Γερμανία φέρνει αυτή την ιστορία σχεδόν στα όρια του σλάπστικ βέβαια- ακόμα κι αν μας έλεγαν ότι θα ξεκινήσει από το δάσος του Νότινγχαμ, ξέρουμε πολύ καλά πώς καταλήγει όλο αυτό, με τον Γκάλιντζερ ως περήφανο προπομπό ενός Μένγκελε.

Το νοσοκομείο Knick. Τελειωμένο ως upstate στολίδι που κάποτε ο Ρόμπερτσον ονειρεύτηκε. Το υπάρχον Knick θα δοθεί στην πόλη από τον υιό Ρόμπερτσον ώστε κανείς ποτέ να μην τον ερευνήσει. Τα όμορφα όνειρα, όμορφα καίγονται. Μα, αν το “Knick” έχει να προτείνει εν τέλει κάτι, είναι η ιδέα πως ακόμα κι αυτά, από μόνα τους, μπορούν να μας ταξιδέψουν στο αύριο. Ο δρόμος προς τα εκεί είναι όμως δύσβατος.

 

TAGS
RECAPS
ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ