<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

‘Bates Motel’: O Freddie Highmore καθηλώνει στο δρόμο προς το 'Ψυχώ'

Το φινάλε της εβδομάδας είναι αυτό που δεν είδες και ο Freddie Highmore ο φανταστικός ηθοποιός που δεν έχεις συγκρατήσει.

Ήμουν πολύ διστακτική να ξεκινήσω το ‘Bates Motel’. Παρότι ήμουν φανατική του 'Lost' και θα δοκίμαζα όλες τις προσπάθειες των δημιουργών του - βλέπε ‘The Leftovers’ από τον Damon Lindelof - είχα αρκετές αμφιβολίες για το συγκεκριμένο πρότζεκτ του Carlton Cuse, κυρίως γιατί με ξένιζε αρκετά η σειρά από αισθητικής άποψης σε σχέση με το ‘Psycho’.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι από τους φανατικά Χιτσκοκικούς που θα τα ήθελαν όλα καρέ προς καρέ ξεπατικοσούρα (πόσο βαρετό;), ούτε θεώρησα ιερόσυλο το κόνσεπτ της σειράς, όπως άλλοι.

 

Απλώς δεν ήξερα πώς ένα prequel με έναν έφηβο Norman Bates θα μπορούσε να καταλήξει με οργανικό τρόπο στον χαρακτήρα της ταινίας. Δε με είχαν βοηθήσει τότε και οι δηλώσεις των συντελεστών της σειράς, συμπεριλαμβανομένου του Cuse, που έδιναν την αίσθηση ότι παρότι υπήρχε ένα πλάνο για πέντε σεζόν, δεν υπήρχε ξεκάθαρο πλάνο για το μέχρι πού θα έφτανε χρονολογικά το φινάλε.

Τελικά είπα να δοκιμάσω την τύχη μου κι έτσι είδα τις δύο πρώτες σεζόν λίγους μήνες πριν την πρεμιέρα της τρίτης. Δεν το είδα απλά, το ήπια μονορούφι. Η σειρά με κέρδισε από τα πρώτα κιόλας επεισόδια, τότε κατά κύριο λόγο επειδή βρήκα τη Vera Farmiga στον ρόλο της Norma Bates, απλά καταπληκτική.

 

Ο Freddie Highmore, το αγοράκι από το ‘Finding Neverland’ που ήξερε να κλαίει, είχε επιλεγεί τότε ανάμεσα σε πολλούς για τον ακριβοθώρητο Norman Bates και η προσέγγιση της σειράς στον χαρακτήρα του ήταν πολύ προσεκτική. Με έμφαση στην εξάρτηση που είχε από τη μητέρα του και την επιθυμία του να απαγκιστρωθεί από αυτήν, η σειρά τον διατηρούσε στην κατάσταση του προβληματικού εφήβου με αντικοινωνικές τάσεις και τόνιζε τις προσπάθειές του να γυρίσει σελίδα, χωρίς ποτέ να τα καταφέρνει.

Μέχρι σχετικά πρόσφατα τα ξεσπάσματα εναντίον της μητέρας του ήταν πολύ σπάνια - γι’ αυτό και λειτουργούσαν σωστά - και οι δολοφονίες που διέπραττε παρουσιάζονταν στο κοινό, όπως ακριβώς τις ζούσε και ο ίδιος. Σαν διακεκομμένες αναμνήσεις που ήξερε και δεν ήξερε αν είχαν συμβεί. Εμείς δεν είχαμε ποτέ ιδιαίτερες αμφιβολίες, αλλά δεν είχαμε και την ξεκάθαρη ματιά για τα εγκλήματά του. Έτσι η ατμόσφαιρα χτιζόταν με αργά αλλά σταθερά βήματα και ο χαρακτήρας του Norman παρέμενε - και παραμένει, για μένα τουλάχιστον - συμπαθής μέσα στην αναστάτωσή του.

 

Ο Highmore έκανε πολύ καλά όλα τα παραπάνω και μάλιστα τα συνόδευε και με ένα έγκαιρο κωμικό timing που η σειρά χρησιμοποιεί πολύ συχνά, αλλά σε σχέση με την Farmiga που είχε την ευκαιρία να προσεγγίσει με απίστευτη δεξιοτεχνία έναν φύσει εκφραστικό, πολύπλευρο χαρακτήρα που μπορούσε την ίδια στιγμή να μαζέψει τα κομμάτια του και να περάσει στην επίθεση, ο νεαρός ηθοποιός είχε έναν ρόλο περισσότερο σιωπηλό και καταπιεσμένο.

Η φετινή, 4η σεζόν πήγε τον Norman ένα βήμα παραπέρα και του επέτρεψε, μάλιστα, να έχει και τη διάγνωση της κατάστασής του. Τα ξεσπάσματά του ξεκίνησαν από το πρώτο κιόλας επεισόδιο - με κοψοχόλιασαν κιόλας πρέπει να πω -, οι λιγοστές μέρες του στο ψυχιατρείο τον είχαν να αμφιταλαντεύεται μεταξύ παντελούς άρνησης και πλήρους αποδοχής, ειδικά στις φορτισμένες σκηνές που μοιράστηκε με τον Damon Gupton που υποδύθηκε τον γιατρό του, και η μετάβαση από τη δική του προσωπικότητα σε αυτήν της μητέρας του γινόταν αβίαστα από τον Highmore μέσα σε δευτερόλεπτα.

Προσοχή!

Ακολουθούν spoilers για το τέλος της 4ης σεζόν. Συνέχισε να διαβάζεις μόνο με δική σου ευθύνη.

Φτάνοντας στο προτελευταίο επεισόδιο, ο Norman πήρε μία μεγάλη και απροσδόκητη απόφαση. Ο θάνατος της μητέρας του ήταν δεδομένο ότι θα γινόταν κάποια στιγμή, αλλά οι περισσότεροι από εμάς τον περιμέναμε στην πέμπτη και τελευταία σεζόν. Τελικά ο Norman αποφάσισε ότι η παράταση της ζωής και των δυο τους έβαζε άλλες ζωές σε κίνδυνο κι έτσι αποφάσισε να δώσει ένα μόνιμο τέλος. Το σχέδιό του έλεγε πως το αέριο από τoν ελαττωματικό θερμοσίφωνα θα τους σκότωνε αγκαλιά στον ύπνο τους, αλλά ο -πλέον- πατριός του Alex Romero τους ανακάλυψε και προσπάθησε να τους σώσει. Ο ίδιος γλίτωσε, η Norma όχι. Εκτός από κατάθλιψη μετά από ένα επεισόδιο που έμεινε μαζί μου για πολλές ώρες, είχα και την περιέργεια να δω πώς θα το διαχειριστεί όλο αυτό ο τόσο εξαρτημένος Norman.

 

Με τη σειρήνα του ασθενοφόρου να φωτίζει το ανέκφραστο πρόσωπό του στην πρώτη σκηνή του επεισοδίου, ο Norman δε με προετοίμαζε για τα επόμενα. Αυτό που φανταζόμουν ότι θα ήταν απόγνωση και οδυρμός, έγινε πλήρης άρνηση, πασπαλισμένη με χιούμορ.

Σε μία σκηνή από αυτές του ‘Bates Motel’ που σε κάνουν να γελάς πνιχτά γιατί νιώθεις άβολα, ο Norman έχει περισσότερη έγνοια να βγάλει το δαχτυλίδι του πρόσφατου γάμου της μητέρας του από το πτώμα της, παρά να συνειδητοποιήσει ότι ένα πτώμα είναι ακριβώς αυτό. Πτώμα. Δε θα σου μιλήσει και δε θα σε κοιτάξει. Σίγουρα δε θα σε ακολουθήσει σπίτι, όπως έμοιαζε να πιστεύει. Η κηδεία που ακολούθησε, δε, ήταν ένας απίστευτος τραγέλαφος, με τον Norman να στήνει σχεδόν ένα θεατρικό μόνος του σε μία εκκλησία και να κράζει πλαγίως τον παπά. (Εγώ στο μεταξύ να προσπαθώ να θυμηθώ πως πέθανε η Norma και δεν πρέπει να γελάω).

Τελικά η συνειδητοποίηση δεν ήρθε εκείνη τη στιγμή. Δεν ήρθε ούτε όταν την ξέθαψε και την πήρε σπίτι. Δεν ήρθε ούτε όταν τις κόλλησε τα βλέφαρα ανοιχτά σε μια προσπάθεια να την κάνει να τον κοιτάξει. (Πιο πειστικό πτώμα από τη Vera Farmiga έχει υπάρξει, πείτε μου;!)

Ήρθε όταν ο Chick τον ρώτησε αν έχει καταλάβει ότι η μητέρα του πέθανε. Απλά.

Όλα τα συναισθήματα πέρασαν από το πρόσωπο του Highmore σαν οδοστρωτήρας. Επόμενη κίνησή του να βρει ένα κρυμμένο όπλο και να προσπαθήσει να αυτοκτονήσει. Εδώ είμαστε. Αυτό περίμενα από την αρχή του επεισοδίου.

Τι μάνα θα ήταν η Norma όμως, αν δεν τον προστάτευε από τον εαυτό του, όπως είχε κάνει τόσες φορές στο παρελθόν;

 

Οι άμυνές του ζωντανεύουν τη Norma για πρώτη φορά μέσα στο επεισόδιο, σε μία σκηνή που θυμίζει πιο πολύ οικογενειακή, χριστουγεννιάτικη κάρτα, παρά την πραγματική ζωή που είχαν. Ο Norman έχει πια απορροφήσει τελείως τη μητέρα του, δημιουργώντας έναν κόσμο όπου ο θάνατος δεν έχει χώρο. Όχι για κείνη. Ούτε καν για τον σκύλο που είχε ταρριχεύσει που τριγυρίζει πάλι στο σπίτι γαβγίζοντας μέσα στο μυαλό του.

Αν μου λέγατε πριν δύο βδομάδες, ότι μία σεζόν χωρίς τη Norma θα μου ήταν ευπρόσδεκτη, θα σας έβγαζα τρελούς. Τώρα ανυπομονώ για την παράνοια του Norman και την τελική του μεταμόρφωση στον serial killer που ξέρουμε κι εμπιστευόμαστε.

Η πέμπτη σεζόν του ‘Bates Motel’ βγαίνει σ έναν χρόνο από τώρα, αλλά μη το φωνάξετε δυνατά, δε θέλω να το πιστέψω.

TAGS
REVIEWS
ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ