<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Γιατί έκοψα μαχαίρι το 'Narcos'

Είναι η οσκαρική ταινία του 3/5 αστεράκια. Για 2 ώρες να το δεχτώ, αλλά εκεί τραβάω τη γραμμή.

To "Narcos" είναι αδιαμφισβήτητα μια σειρά αληθινά αποφασισμένη να εξηγήσει στους θεατές της τα πάντα. Και, σίγουρα, αυτό δεν είναι κάτι ακριβώς κακό από μόνο του. Η ιστορία του Πάμπλο Εσκομπάρ, την οποία η σειρά του Netflix ακολουθεί με εξαιρετική επιμονή στη λεπτομέρεια από την πρώτη στιγμή που οι ναρκοεπιχειρήσεις έγιναν επικερδές σπορ στην Κολομβία μέχρι, εικάζω, την τελευταία ματωμένη νότα στο Μεγάλο Βιογραφικό Βιβλίο Του Εσκομπάρ, είναι αληθινά συναρπαστική.

Μιλάμε για μια προσωπικότητα που έχει καθορίσει μια ολόκληρη χώρα στα όρια του εθνικού ήρωα όσο και εθνικού δαίμονα. Ήταν ο ήρωας του λαού, που έκλεβε ζωές για να μοιράζει χρήμα στους φτωχούς. Υπάρχει μια τρομερά ενδιαφέρουσα διάσταση σε αυτή τη βιογραφία που έχει υποχρεώσει να ασχοληθούν μαζί της από αθλητικά ντοκιμαντέρ του ESPN (το συνταρακτικό "Two Escobars" που κοιτάζει την παράλληλη ιστορία του Πάμπλο και του Αντρές Εσκομπάρ με κεντρικό άξονα το ποδοσφαιρικό όπιο του λαού) μέχρι ανύπαρκτοι χολιγουντιανοί σταρ που είδαν στο "Medellin" ένα καλλιτεχνικό dream project (στο "Entourage", του οποίου τα ψεύτικα φιλμ παραμένουν καλύτερα από το δικό του).

Το Netflix αναθέτει ­­­­­­­στον Κρις Μπρανκάτο (βετεράνο του αστυνομικού ρεπορτάζ με προϋπηρεσία σε μπόλικα “Law & Order”), τον Κάρλο Μπερνάρντ (καμία σχέση με τον Κάρλος Μπερνάρντ που έκανε τον Τόνι Αλμέιδα στο “24”... μάλλον) και τον Νταγκ Μίρο την μεταφορά αυτής της πολυδιάστατης ιστορίας στη μικρή οθόνη. Τώρα, η τηλεόραση ως longform αφήγηση σου δίνει τη δυνατότητα να διερευνήσεις, να εμβαθύνεις, να επεκταθείς. Η απουσία εστίασης μπορεί να είναι αληθινό δώρο (αν δούμε τι κάνουν με το μέσο σειρές σαν το "Rectify" ή το "Sense8" ή το "Hannibal") αλλά στην προκειμένη περίπτωση οι δημιουργοί πήραν τον πιο ανέμπνευστο δρόμο. Περισσότερη ώρα; Ωραία, μπορούμε να βάλουμε μέσα τα πάντα. Το οποίο υπό μία έννοια είναι σα να μην έχουν βάλει μέσα τίποτα.

Η σειρά ακολουθεί τον Πάμπλο από όταν ξεκίνησε να χτίζει την αυτοκρατορία του και παρουσιάζει κάθε μετέπειτα σταθμό, εξηγώντας στην πορεία με το νι και με το σίγμα το context της ιστορίας. Η εντελώς "και μετά έγινε αυτό, και μετά έγινε εκείνο" αφήγηση ανήκει στον πράκτορα που τον κυνηγάει, τον Στιβ Μέρφι, ερμηνευμένο από τον Μπόιντ Χόλμπρουκ. Θα μπορούσε να τον παίζει ο οποιοσδήποτε ηθοποιός στον γαλαξία και δε θα έκανε διαφορά, γιατί όποτε εμφανίζεται στην οθόνη το ενδιαφέρον κατακρεμνίζεται. Η δε αφήγησή του κάνει την Μέρεντιθ Γκρέι να μοιάζει με τον αφηγητή του “Jane the Virgin”.

Ο διαχωρισμός της αφήγησης μεταξύ των έργων και ημερών του Εσκομπάρ και των πρακτόρων που τον ακολουθούν μπορείς να πεις ότι είναι και μια από τις πιο ουσιαστικές δημιουργικές προσθήκες των Μπρανκάτο, Μπερνάρντ και Μίρο, μιας και υπάρχουν ένα σωρό τρόποι να προσεγγίσεις μια μάλλον γνώριμη στην ουσία της αφήγηση. Δυστυχώς η επιλογή είναι άστοχη. Όποτε η δράση απομακρύνεται από τον Εσκομπάρ κάτι χάνεται.

Οι δικές του σκηνές, με έναν καλό Γουάγκνερ Μούρα στο ρόλο (θα τον δούμε στο μέλλον σε μπόλικα πραγματάκια, τώρα ετοιμάζεται για το ριμέικ του “Magnificent Seven”), γυρισμένες με σκουριασμένη καρτποσταλική ομορφιά από τον Χοσέ Παντίγια (που έκανε το πρόσφατο ριμέικ του "RoboCop") και δοσμένες με μπόλικη αίσθηση αυθεντικότητας, από τα εντυπωσιακά σκηνικά μέχρι τη χρήση υποτίτλων, είναι το καλύτερο πράγμα της σειράς. Το γνώριμο δεν είναι πάντοτε κακό, κι έστω κι αν η ευρύτερη φιλοσοφία των δημιουργών στην προσέγγιση αυτής της ιστορίας δεν προσφέρει κάτι το επαναστατικό ή το καινοτόμο (όπως για παράδειγμα το προαναφερθέν ντοκιμαντέρ του ESPN), τουλάχιστον αυτή η πτυχή της σειράς προσφέρει κάτι το απολύτως βασικό: Ικανή διασκέδαση.

Μα λείπει παντελώς η προσωπικότητα και το context. Σε επίπεδο κοινωνικό. Σε επίπεδο ηθικό. Σε οποιοδήποτε επίπεδο. Είναι σα να βλέπουμε το πιο επαγγελματικό βιογραφικό δράμα του ‘3 στα 5 αστεράκια’ που γυρίστηκε με στόχο τις 9 υποψηφιότητες Όσκαρ. (Και καλά ένα δίωρο το βλέπεις. Αλλά 10 ώρες; Και δεύτερη σεζόν;) Τα πάντα γύρω από την εντελώς στοιχειώδους επιπέδου δραματοποίηση της ιστορία του Εσκομπάρ, μοιάζουν χάρτινα. Οι σκηνές των πρακτόρων είναι αδιάφορες, χαραμίζοντας ακόμα και τον Πέδρο Πασκάλ, τον μαγικό Όμπερυν από το “Game of Thrones”, που παίζει τον πράκτορα Χαβιέρ Πένια. Δεν είναι μόνο αυτό.

Υπάρχει μια σκηνή όπου μια οργάνωση αποφασίζει να οργανώσει μια απαγωγή συγγενούς της μαφίας. Η κάμερα τους κοιτάζει καθώς μαζεύονται γύρω από ένα τραπέζι, κάποιος πετάει ένα τσαλακωμένο τεύχος του Forbes (αυθεντικότητα!) και λέει σε δυο γραμμές το σχέδιο στους άλλους. "Λοιπόν ακούστε, αυτό κι αυτό συμβαίνει στην Κολομβία, ο μόνος τρόπος είναι η απαγωγή." Όλοι ξύνουν τα μούσια τους για τρία δευτερόλεπτα και συμφωνούν πως ναι, ας πάμε για απαγωγή. Αυτό συμβαίνει μέσα σε 3 λεπτά τηλεοπτικού χρόνου, γεμάτα μάλιστα με πολιτικοκοινωνικό background μέσω αφήγησης. Είναι λες και βλέπεις ηθοποιούς να περιμένουν κάποιος να τους πει πως άναψε η κάμερα. Δηλαδή ναι, αυτό βλέπεις, αλλά δε θα έπρεπε να έχει αυτή την αίσθηση. Οι καλύτερες σειρές είναι αυτές που σου δημιουργούν την ψευδαίσθηση πως παίρνεις κλεφτές ματιές από ένα σύμπαν ανθρώπων και καταστάσεων περίπλοκο, πολυδιάστατο, που δεν χωράει ακριβώς στα επίπεδα αποσπάσματα που βλέπουμε.

Αρκεί να δει κάποιος τι έκανε το "Show Me a Hero" του Ντέιβιντ Σάιμον που παίχτηκε πρόσφατα στο ΗΒΟ. Επίσης βασισμένο σε αληθινή ιστορία, δεν ένιωθες στιγμή πως κάποιος σε διδάσκει. Τα πάντα συνέβαιναν οργανικά, και κάθε σκηνή στους φασαριόζικους διαδρόμους του δημαρχείου εναλασσόταν με ματιές στις ζωές των καθημερινών ανθρώπων που επηρεάζονταν από τις απρόσωπες αποφάσεις των πολιτικών. Η σειρά εκείνη νοιαζόταν να υφάνει το κοινωνικό πλέγμα μες στο οποίο αφηγείτο την ταραχώδη, καθόλου φτηνού εντυπωσιασμού ιστορία της.

Το "Narcos" έχει όλη την αφηγηματική χάρη μιας σελίδας της wikipedia, είναι σαν μικρό παιδί που ακούει εντυπωσιασμένο μια σπουδαία διήγηση και δεν έχει ιδέα τι να κρατήσει από αυτήν. Όλες οι πτυχές της ιστορίας είναι εδώ, μα λιγοστό μόνο από το νόημα. Λέει τα πάντα μα δεν σημαίνει τίποτα.

TAGS
REVIEWS
ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ