<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

O Έρικ Τέιλορ είναι ο δικός μας (life) coach

Θα τον προσκυνούσαμε απλώς και μόνο για τους εμψυχωτικούς λόγους που βγάζει στους παίχτες του. Όμως στο “Friday Night Lights”, ο coach Τέιλορ είναι πολλά παραπάνω από ένας απλός προπονητής.

Στην αρχή το πρώτο μας ένστικτο ήταν απλά, “Να βάλουμε τα καλύτερα speeches του.” Γιατί δίνει πολλά γαμάτα speeches, ως προπονητής της ομάδας φούτμπολ ενός λυκείου κάπου σε μια κωμόπολη του Τέξας. Καμία αθλητική ιστορία δε μπορεί να επιβιώσει αν δεν έχει ένα φοβερό κόουτς να πωρώνει τοπυς παίχτες του, και το “Friday Night Lights” ως η καλύτερη -ίσως- τέτοια ιστορία, δε θα μπορούσε να πηγαίνει πίσω.

Όμως γρήγορα αλλάξαμε γνώμη. Βλέπεις, ο Έρικ “Coach” Τέιλορ, ενσαρκωμένος με ιδανική πυγμή και ισορροπημένο machismo (χωρίς ποτέ να φτάνει την καρικατούρα ή τη γραφικότητα) από τον Kyle Chandler, έγινε αληθινό σύμβολο για τους λίγους, αλλά παθιασμένους πιστούς αυτής της τρομερής σειράς. Και όχι μόνο για τα speeches του, αλλά και για κάθε διάσταση αυτού του φανταστικού χαρακτήρα.

Να πούμε ότι πανηγυρίσαμε σα να πήρε η ομάδα μας το Ευρωπαϊκό όταν κέρδισε το Έμμυ Α’ Ανδρικού Ρόλου για την 5η και τελευταία σεζόν της σειράς; Να το πούμε.

Όπως κι αυτό: Τον θαυμάσαμε για τα πάντα του, αλλά διάολε, ανεξαρτήτως αυτού, έδινε τρομερά speeches.

 

Τώρα που έφυγε αυτό από τη μέση, ας δούμε γιατί ο Coach Τέιλορ είναι πρότυπο.

Πατέρα

“Νομίζω πως μόλις είπα σε αυτό το παιδί να βάλει την κόρη μας στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου.”

 

Το ωραιότερο με τον Έρικ ως πατέρα ήταν η αμηχανία του. Είχε μια κόρη ακριβώς πάνω στην εφηβεία, την κόρη του κόουτς, δηλαδή εντάξει, και φυσικά λειτουργούσε υπερπροστατευτικά και -σε στιγμές- σαν αυθεντικός αγροίκος. Αλλά ξέρεις, με αγάπη. Την οποία έδειχνε εμπράκτως από τον τρόπο με τον οποίο πάντα την προστάτευε, πάντα ενεργούσε με την ευτυχία της στο μυαλό του, και με τον τρόπο με τον οποίο δέχτηκε το αγόρι της: Αυστηρά (όταν ο Ματ πρωτοπήγε στο σπίτι των Τέιλορς με ένα “members only” τζάκετ, ο Έρικ μόνο που δε τον πέταξε έξω με κλωτσιές) αλλά και σαν δεκτικός πατέρας που δίνει συμβουλές (αυτό το παραπάνω διαμάντι).

Αλλά το πιο γλυκό από όλα ήταν η αμηχανία. Η απόγνωση, του να μην έχει ιδέα πώς να κατανοήσει ένα 15χρονο κορίτσι. Παρά λειτουργώντας μόνο ενστικτωδώς, με γνώμονα την αγάπη του για αυτήν.

“Της είπες πως αν της αγγίξει έστω μια τρίχα της θα τη στείλουμε να μονάσει στη Ρώμη και εκείνου θα του ξεκολλήσω το κεφάλι.”

Συζύγου

 

Να και μια υπερβολή την οποία δεν έχουμε την παραμικρή αναστολή προτού τη γράψουμε: Ο Έρικ και η Τάμι Τέιλορ είναι το καλύτερο παντρεμένο ζευγάρι στην ιστορία της τηλεόρασης. Από την πρώτη στιγμή ως την τελευταία, ήταν τόσο αληθινοί που τους ένιωθες κάθε φορά που απλώς κοιτάζονταν.

Ούτε φτηνά κόλπα για να υπάρχει ίντριγκα και να τους κάνει ‘ενδιαφέροντες’ (όπως κάνουν ΟΛΕΣ οι άλλες σειρές), ούτε ανούσιοι χωρισμοί, ούτε εμπόδια, ούτε τίποτα. Ένα απλό, φυσιολογικό ζευγάρι, με τις αδυναμίες, τις δυσκολίες, και ναι, τους τσακωμούς του - αλλά πάνω απ’όλα έναν απίστευτο αλληλοσεβασμό και αγάπη. Από αυτούς που δε χρειαζόταν να δηλώνονται κάθε τρεις και λίγο με μεγάλες χειρονομίες ή με τίποτα δραματικές ιστορίες. Απλά το ήξερες. Το ένιωθες.

Ο Έρικ και η Τάμι μπορούσαν να συνεννοούνται για τα πάντα χωρίς να χρειάζεται πολλές φορές καν να μιλάνε. Όταν διαφωνούσαν σε κάτι, ο Έρικ συνήθως -ήξερε πως τελικά- θα υποχωρούσε. (Όχι επειδή “παντόφλα” και τέτοιες αηδίες. Απλώς επειδή γνώριζε πως η Τάμι ήξερε καλύτερα.) (Ειδικά όσο αφορά στην κόρη τους.) Μια φορά που ο Έρικ διαπίστωσε πως ένας συνάδελφος της Τάμι την γούσταρε, δεν αντέδρασε όπως θα αντιδρούσε κάθε άλλος χάρτινος τηλε-χαρακτήρας, φωνάζοντας ή κρατώντας το μέσα του ή τελοσπάντων κάνοντας οτιδήποτε θα δημιουργούσε τεχνητό δράμα. Παρά αντέδρασε με τον απλούστατο τρόπο: Μια ερώτηση, “Όλα ΟΚ Τάμι;” και μετά, δούλεμα.

Αληθινά σπάνια περίπτωση ενός ζευγαριού ίσου προς ίσο, όπου κανενός οι ανάγκες δεν ξεπερνούν του άλλου - ποτέ.

Μέντορα

“Δώσε σε όλους όσους είμαστε μαζεμένοι απόψε εδώ τη δύναμη να θυμόμαστε πως η ζωή είναι τόσο πολύ εύθραυστη. Είμαι όλοι πολύ ευάλωτοι, και όλοι, κάποια στιγμή στη ζωή μας... θα πέσουμε. Όλοι θα πέσουμε. Πρέπει να το κουβαλάμε αυτό στις καρδιές μας, ότι αυτό που έχουμε είναι κάτι το σπουδαίο. Ότι μπορεί να το χάσουμε, και όταν το χάσουμε, θα δοκιμαστούμε. Θα δοκιμαστούν οι ίδιες μας οι ψυχές. Τώρα θα δοκιμαστούμε όλοι. Είναι αυτές οι στιγμές, είναι αυτός ο πόνος, που μας επιτρέπει να κοιτάξουμε βαθιά μες στους εαυτούς μας.”

 

Αυτά είναι τα λόγια του Κόουτς στο τέλος του πιλότου, όταν και συμβαίνει το συγκλονιστικό γεγονός που ουσιαστικά θέτει σε κίνηση τη σειρά. (Όσοι έχετε δει, ξέρετε για τι μιλάμε. Όσοι δεν έχετε δει, το κρατάμε ασαφές για να νιώσετε περισσότερο όταν το δείτε.) Στις δυσκολότερες στιγμές είναι εκεί, δίπλα στην κοινότητά του, έτοιμος να αναλάβει το δύσκολο έργο του να στηρίξει όποιον νιώθει χαμένος. Δείχνοντάς του έμπρακτα ότι πιστεύει σε αυτόν.

“Κάθε άντρας σε κάποιο σημείο της ζωής του θα χάσει μια μάχη. Θα παλέψει και θα χάσει. Αλλά αυτός που τον κάνει άντρα είναι ότι στο μέσον αυτής της μάχης, δε θα χάσει τον εαυτό του.”

Το πώς κινείσαι σε ένα χώρο, το πώς αντιμετωπίζεις θεσμούς, κανόνες, ανθρώπους και καταστάσεις, είναι η μεγαλύτερη κατάθεση στο ποιος είσαι σαν άντρας, και κατ’επέκταση το τι θα αφήσεις στους γύρω σου. Ο Έρικ πάντοτε ήταν το ζωντανό παράδειγμα ενός υψηλότερου ιδανικού. Για τους παίχτες του, την οικογένειά του, τους φίλους του, τους συντοπίτες του. Σαν ένα διαρκές κίνητρο να παλέψουν, να αγωνιστούν για κάτι καλύτερο, κάθε στιγμή.

“Μην στέκεσαι απλώς εκεί κοιτώντας το να συμβαίνει.”

Δεν έχει σημασία καν σε τι αναφέρεται.

Παιδαγωγού

“Είπα πως πρέπει να πασχίζεις να γίνεις καλύτερος από όλους τους άλλους. Δεν είπα πως πρέπει να είσαι καλύτερος από όλους τους άλλους. Αυτό είναι ο χαρακτήρας. Είναι στην προσπάθεια.”

 

Αυτά είναι τα λόγια του Έρικ προς ένα παιδί από τις φτωχότερες γειτονιές του Ντίλλον, το οποίο ουσιαστικά μάζεψε από τους δρόμους και τον έκανε όχι απλά το αστέρι της ομάδας του, αλλά και ένα παιδί στο σωστό δρόμο, παρά το θλιβερό του background. Με λόγια σαν αυτά φρόντιζε πάντα να διαχωρίζει τα ηθικά όρια και να βοηθά ακόμα και τους πιο κοινωνικά αποκομμένους από τους μαθητές του, να γίνουν καλύτεροι, να βρουν τον εαυτό τους.

 

Το μόνο κομμάτι της σειράς που ξεφεύγει από το ρεαλισμό και αγγίζει την φαντασία είναι το ότι υπάρχουν προπονητές φούτμπολ σαν τον Έρικ Τέιλορ, που βάζουν μπροστά τα παιδιά ως μέλη μιας κοινωνίας ανθρώπων από ότι τα ίδια παιδιά ως μηχανές φούτμπολ. (Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.) Η ουσία είναι πως όποια κι αν ήταν η κατάληξη για κάθε ένα από τα ‘παιδιά’ του Έρικ’, όλοι τους έγιναν καλύτεροι επειδή τον βρήκαν στο δρόμο τους.

“Ίσως να μη μάθετε ποτέ πόσο περήφανος είμαι για εσάς.”

Δεν υπάρχει πιο αγνός στόχος ζωής, από το να μπορείς να κοιτάς πίσω και να είσαι περήφανος για όσα βοήθησες να συμβούν.

Προπονητή

Τι θες που να μην το είδαμε. Δραματικοί τελικοί, προπονήσεις στη βροχή, φωνές στα αποδυτήρια, ιερές τελετουργίες, άσχημες νίκες, όμορφες ήττες, δόξα, ατίμωση - πολύ απλά, ο Έρικ “Coach” Τέιλορ είναι ο απόλυτος κόουτς. Δηλαδή τι συζητάμε τώρα.

“Είσαι στο Τέξας τώρα. Αγαπάς το φούτμπολ. Απλά δε το ξέρεις ακόμα.”

 

Επέτρεψέ μας να κλείσουμε με ένα βιντεάκι που αποτελεί spoiler για όποιον δεν έχει φτάσει στην 3η σεζόν της σειράς, αλλά είναι ίσως συγκεντρωμένα σε αυτή τη μία ιστορία, σε αυτές τις δύο μόλις σκηνές, τα περισσότερα πράγματα για τα οποία μιλούσαμε τόση ώρα.

Είναι ο Coach και ο Smash. Απέναντι στις πιθανότητες, απέναντι σε όλα.

 

“Ακριβώς εδώ και τώρα, ο Θεός σε έχει φέρει σε αυτό το σημείο για να κάνεις αυτό που κάνεις καλύτερα. Δώσ’τα όλα.”

Ή αλλιώς;

“Clear eyes, full hearts. Can’t lose.”

 

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ