Μπορείς να βγάλεις τον οπαδό από την όπερα, αλλά όχι τον Pavarotti από την κερκίδα
- 20 ΙΟΥΝ 2026
Την τελευταία φορά που η Σκωτία αντιμετώπισε το Μαρόκο σε Μουντιάλ, όπως θα κάνουν ξανά το Σάββατο (20/06), ήταν στη Γαλλία το 1998. Τότε, η πρώτη έχασε ένα κρίσιμο ματς και ηττήθηκε με 3-0.
Ίσως οι οιωνοί της σκωτσέζικης καταστροφής εκείνου του Μουντιάλ να ακούγονταν ήδη από τη μουσική που είχαν στα αυτιά τους οι φίλαθλοι.
Το τραγούδι των Σκωτσέζων το ’98 ήταν το Don’t Come Home Too Soon των Del Amitri, ένα από τα πιο μελαγχολικά τραγούδια Μουντιάλ που γράφτηκε ποτέ. Δυστυχώς, η ομάδα δεν πήρε το μήνυμα.
Έπειτα υπήρχε και το intro του BBC για το τουρνουά του ’98: η Pavane του Fauré.
Όχι ότι η Αγγλία τα πήγε καλύτερα, παρά το σουρεαλιστικό street party του Vindaloo, του ανεπίσημου ύμνου της, και την αυτάρεσκη αισιοδοξία του εμβληματικού ύμνου του 1996 Three Lions των Baddiel & Skinner & Lightning Seeds, γνωστό για το ρεφρέν “Football’s Coming Home”, καθώς αποκλείστηκε στη φάση των 16 μετά την κόκκινη κάρτα στον David Beckham στο ματς απέναντι στην Αργεντινή.
Η χρήση του Fauré από το BBC στο ποδόσφαιρο δεν ήταν καθόλου τυχαία. Στην πραγματικότητα, έμπαινε σε μια πολύ παλιά παράδοση όπου το «όμορφο παιχνίδι» και η κλασική μουσική πάνε μαζί σαν τον Scott McTominay και τα εντυπωσιακά ψαλιδάκια του.
Ο Edward Elgar, για παράδειγμα, έχει αφήσει μια μικρή μεν αλλά χαρακτηριστική κληρονομιά στο μουσικό σύμπαν των Wolves (σ.σ. Wolverhampton Wanderers), μια κληρονομιά που, δυστυχώς, δεν ακούγεται πια στις κερκίδες. Το He Banged the Leather for Goal!, γραμμένο πάνω σε στίχους που είχε διαβάσει σε αγωνιστικό ρεπορτάζ για την αγαπημένη του ομάδα, θεωρείται ίσως το πρώτο “custom” ποδοσφαιρικό chant από μεγάλο συνθέτη, ήδη από το 1898.
Η εμμονή του Dmitri Shostakovich με το ποδόσφαιρο – ήταν φανατικός οπαδός της ομάδας που σήμερα ονομάζεται Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης – αναδείχθηκε το 2016, όταν η Ζενίτ γιόρτασε την 90ή επέτειό της με ένα pre-match show αφιερωμένη σε εκείνον, το οποίο ενέπνευσε την ομάδα να νικήσει τη Σπάρτακ Μόσχας με 4-2.
Όμως, η στιγμή που το ποδόσφαιρο και η κλασική μουσική συνδέθηκαν ανεξίτηλα ήταν το καλοκαίρι του 1990, όταν το BBC χρησιμοποίησε την ερμηνεία του Luciano Pavarotti στο Nessun Dorma, την άρια από την τελευταία πράξη της όπερας Turandot του Puccini, ως μουσικό θέμα για την τηλεοπτική κάλυψή του.
Απόδειξη των διαχρονικών «κλασσικών» δεσμών που ενώνουν τους οπαδούς του ποδοσφαίρου αποτελεί το φαινόμενο που ονομάζεται Seven Nation Army, το κομμάτι των White Stripes, το οποίο ξεπερνά τα όρια των ομάδων και των εθνών και τραγουδιέται παντού, από αγώνες συλλόγων μέχρι διεθνείς αναμετρήσεις, από τη Μπριζ μέχρι τη Βοστώνη.
Όλα ξεκίνησαν το 2003 από το Club Brugge KV. Και, όπως όλοι γνωρίζουν, ο Jack White δανείστηκε το riff του από το πρώτο μέρος της Πέμπτης Συμφωνίας του Bruckner, μια ιστορία που δυστυχώς είναι πολύ καλή για να είναι αληθινή. Ο White συνέθεσε το riff κατά τη διάρκεια ενός sound check στο Μελβούρνη, αντλώντας, συνειδητά ή ασυνείδητα, έμπνευση από τη συμφωνία του Bruckner.
Σε κάθε περίπτωση η μουσική σύνδεση παραμένει. Έτσι, ακόμη κι αν το BBC και το ITV δεν κάνουν καμία αναφορά στην κλασική μουσική στους τίτλους τους για το φετινό Μουντιάλ, στις εξέδρες ο Bruckner ζει και βασιλεύει.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.