Wojciech Figurski/Euroleague Basketball via Getty Images/Ιdeal Image
ΜΠΑΣΚΕΤ

Μπορούν να υπάρξουν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός χωρίς ο ένας τον άλλον;

Στον απόηχο του αποκλεισμού του Παναθηναϊκού από τη συνέχεια της Euroleague, αναρωτιόμαστε αν είναι μάλλον αδύνατο να αποτάξεις από πάνω σου την οπαδική σκόνη για την αγάπη της λύπης του απέναντι.

Οι γηραιοί κύριοι στη Μερτζελίνα της Νάπολι κάνουν τάμα στον ήλιο, την θάλασσα και τον Ντιέγκο. Δεν τους σκοτίζουν πολλά, ίσως να τσούγκρισαν και δύο Peroni στο σκουντέτο του ’23 στην υγειά του Kvaratskhelia. Αντίπαλο δέος δεν υφίσταται εκεί, όλοι πιστεύουν στον ίδιο μπουκλωτό θεό.

Έτσι ναι, όλα περνούν. Στα μέρη μας όμως, άστο πασά μου άστο, δεν χωράει tutto passa. Ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού διώχνει τα μαύρα σύννεφα από το επόμενο Σαββατοκύριακο, κι ας μην εγγυάται λιάκο, ούτε και αστέρια.

Δεν θα σας πω καμιά σοφιστεία, ούτε την ρίμα μου. Τα πράγματα είναι απλά. Οι φίλοι του Ολυμπιακού, έχουν το θέμα τους με τους πράσινους. Και το αντίστροφο. Η νίκη της Βαλένθια έφερε τα Fallas στον Πειραιά, με το νυχτερινό σουλάτσο στο Πασαλιμάνι να έχει αύρα από El Carmen. Τα γράψαμε και χθες.

Ώρα για ντισκλέιμερ. Μιλάμε για αντιπάθειες, αμπελοφιλοσοφίες και καζούρα, όχι για σκηνικά και ραντεβού θανάτου. Δεν υπάρχει τυφλό μίσος σε όσα λέμε τώρα. Εδώ, μιλάμε για λατρεία.

Τίμια τα καμένα λαχανικά, αλλά αρκετά με το ορεκτικό όμως, ας προχωρήσουμε στα κυρίως. Το μενού σήμερα έχει ένα χοτ τέικ, που μάλλον δεν βράζει και τόσο. Ας μη μακρηγορώ.

Ο Ολυμπιακός δε μπορεί να υπάρξει χωρίς τον Παναθηναϊκό.
Ο Παναθηναϊκός δε μπορεί να υπάρξει χωρίς τον Ολυμπιακό.
Οι Ολυμπιακοί δε μπορούν να υπάρξουν χωρίς τους Παναθηναϊκούς.
Οι Παναθηναϊκοί δε μπορούν να υπάρξουν χωρίς τους Ολυμπιακούς.

Δεν γίνεται.

Οι μεν θα σου πουν ότι διαφέρουν με τους δε σε 100 διαφορετικά σημεία. Θα υπερθεματίσουν και πολύ πιθανό, θα κουράσουν και θα κουραστούν. Αν φοράς για πολλή ώρα το γυαλί με το φίλτρο, πονάνε τα μάτια σου.

Δύο φυλές γεννημένες από την ίδια μήτρα, που ποντάρουν πάνω στις αγαπημένες τους ομάδες ένα σημαντικό (ή και ασήμαντο), κομμάτι της ψυχικής τους ισορροπίας. Η ζωή έχει τόση πολλή πληροφορία, ενίοτε τρομακτικά αρνητική, που χρειάζεται να βγαίνεις λίγο από τον εαυτό σου για να την παλέψεις.

Στις μεγάλες στιγμές θα αγκαλιάσουν το συνοπαδό τους, θα ανατριχιάσουν, θα έχουν να λένε ιστορίες και θα προχωρούν παρέα κάτω από το ζεστό συννεφάκι των κοινών αναφορών. Στις ήττες, θα γκρινιάξουν, ίσως ζητήσουν και κανένα κεφάλι, θα διαφωνήσουν για ταβερνιάρηδες και ταβλαδόρους, θα κοιμηθούν αργά τη νύχτα ακούγοντας σε εκπομπές αφηγήματα που έχουν ήδη αναπαραχθεί στις ομαδικές που βαράνε υπερωρίες τη νύχτα.

Όσο λατρεύουν την οπαδική χαρά, άλλο τόσο αγαπούν και τη λύπη των απέναντι. Η αγάπη για το τριφύλλι ή τον έφηβο πονάει βαθιά, ας μη συζητάμε άλλο για αυτά.

Σκεφτείτε πώς θα ήταν ο κόσμος τους αν ξαφνικά άλλαζε ΑΦΜ ο ένας εκ των δύο και γινόταν Dubai BC ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Α, υπάρχει μια τέτοια ομάδα, ε; Ένιγουει, καταλάβατε.

Ρε παιδί μου, σα να είσαι σε μια παλιά γειτονιά, όπου δύο καφετζήδες μαλώνουν για το ποιος έχει καλύτερο καφέ, τσίπουρα, ή μεζέδες και σκάει ένας επιχειρηματίας και μεταμορφώνει το καφενείο σε all day bar με αβοκάντο, maneki-neko και neon φώτα.

Θα ανοίγει ο καφετζής τα στόρια το πρωί, και θα βλέπει απέναντι να ανεβάζουν στόρια το φαγητό τους. Τα κατεβάζεις όπως είσαι και το κλείνεις, δεν έχει. Μη ειρωνικά, που λένε και στον Βορρά, δεν είναι ωραίο. Και ναι, δε μιλάμε για τοπικές ομάδες εδώ, αλλά για μεγαθήρια, αλλά και πάλι.

Στο μυαλό των φίλων του ενός ή του άλλου, τα κλαμπς μπορεί να έχουν ΑΦΜ αλλά δεν είναι επιχειρήσεις. Κι όσοι άμεσα εμπλεκόμενοι το βλέπουν έτσι, ποτέ τους δεν κατάλαβαν την γλώσσα στην κερκίδα.

Η κόρνα της λέξης στο χθεσινό do or die παιχνίδι στην Roig Arena είχε σύγχυση, γέλιο και πολλά memes, αντί καζούρας. Μερικά από αυτά μάλιστα έφτιαξαν και γέφυρες επικοινωνίας ανάμεσα σε αποστολείς και παραλήπτες.

Δεν θα πούμε κλισέ ότι μας ενώνουν περισσότερα από όσα μας χωρίζουν, κι άλλα τέτοια ανάλατα τσιτάτα που λένε στα TedX εκείνοι οι ποδηλατάδες που σου λένε να κάνεις πετάλι στα δύσκολα.

Φοράμε τα γυαλιά μας και κρίνουμε ανάλογα. Ας παραδεχτούμε όμως ότι στις καλές και στις κακές μέρες, ο καθρέφτης δεν έχει κοκκινοπράσινες αποχρώσεις.

Ευχή ή κατάρα;

«Γράψτε μας στα σχόλια».

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.

Exit mobile version