Στο φετινό Μουντιάλ, είδαμε ποδοσφαιριστές να γίνονται content creators
- 20 ΙΟΥΛ 2026
Αν έβλεπα στον ύπνο μου το φετινό Μουντιάλ, θα ξυπνούσα με μια αλλόκοτη ανάμνηση ενός καλοκαιρινού frat party, να σκάω ξημερώματα, ζαβλακωμένος, τίγκα νηφάλιος και δίπλα μου να συμβαίνουν σκηνικά με γνωστούς και άγνωστους. Γκρούπιζ -σκιά στα δημοφιλή πρόσωπα (δική μου η παύλα, το chatgpt είναι αρκετά busy με την κολυμβήθρα του μικρού Γιαμάλ), κάτι ρομαντικοί λουζεράδες να τραγουδούν Oasis και γενικώς, ψιλοχάος.
Είχε σίγουρα και εφιαλτικές στιγμές, όπως την παρανοϊκή παρέμβαση του Trump που κλείδωσε τους διαιτητές στο VAR και εξέτασε μόνος του την φάση με τον αρχιεφιάλτη Infantino.
Ανεξάρτητα από το πώς στα σκάει ο Μορφέας, στην αδελφότητα της στρογγυλής θεάς, είμαστε όλοι και όλες συμφοιτητές, απλώς βλέπουμε άλλα όνειρα. Σε άλλους εμφανίζεται ο Messi ως κατσίκα και σε άλλους ένας περιφερόμενος θίασος με υποχρεωτική παρακολούθηση στον αναμφισβήτητα κορυφαίο που έπαιξε το πιο λαοφιλές άθλημα στον πλανήτη. Σε τι κοινό απευθύνεται όμως πια, στ’ αλήθεια;
Περισσότερα στην τελευταία παράγραφο.
Σε αυτές τις 38 μέρες ποδοσφαιρικού περιεχομένου, είδαμε τον τερματοφύλακα Josimar José Évora Dias να μεταμορφώνεται στον influencer Vozinha από το Πράσινο Ακρωτήρι, με τα dms του να φουλάρουν από εξωαγωνιστικές προτάσεις. Αν ενδιαφερθεί να αξιοποιήσει οικονομικά το hype του, θα το κάνει σίγουρα καλύτερα εκτός γηπέδου, με τα γάντια για props.
Παρόμοια κύματα καβάλησε και ο ανερχόμενος content creator Erling Haaland που στα ρεπό του τάιζε το blog του, αλληλοεπιδρούσε στα σχόλια, έγινε και trend, σε ένα εντελώς raw περιεχόμενο από μεριάς του, φάση Denisa of Greece, καταλάβατε. Προφανώς δεν έμεινε στο content.
Βρήκε δίχτυα επτά φορές, τα δύο κόντρα στην Βραζιλία υπογράφοντας άλλη μια αποτυχία της Σελεσάο, που έμοιαζε αδύναμη να ακολουθήσει τον κωπηλατικό ρυθμό των Vikings, με το Row των Νορβηγών να γίνεται τάση από τα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών μέχρι το δεύτερο πόδι Χαλκιδικής.
Τελευταίο τους κουπί, στο παιχνίδι με τους Άγγλους που ψάχνουν από το 1966 να μείνουν μέχρι το τέλος και να γράψουν την ιστορία τους, αλλά δεν ξέρουν πώς. Οι αποκλεισμοί τους θυμίζουν το παιχνίδι της μίμησης πλέον, φτάνουν κοντά αλλά τρομάζουν στη θέα της πηγής και αδυνατούν να φέρουν το ιερό δισκοπότηρο στο σπίτι.
Η τρίτη θέση τους κάνει Mr Brightside, αλλά η τρίτη θέση του βάθρου είναι περισσότερο slowdive παρά sugar for the pill. Στο ρομαντικό μου μυαλό πάντως, όταν ένωναν τις φωνές τους με το πέταλο και τραγουδούσαν μαζί το Wonderwall, χαμογελούσα. Αν ήμασταν στη θέση τους άραγε, ποιο θα ήταν το κομμάτι μας. Ίσως κάτι από Τρύπες ή Σπαθιά; Θα αργήσουμε μάλλον να το ανακαλύψουμε.
Στα χαρτιά του Vozinha και του Haaland λέει ποδοσφαιριστής, μη τα κάνουμε ίσα κι όμοια, υπήρξαν και αρκετοί κοντεντάδες εκεί που μετέφεραν την εμπειρία τους σε ένα τρομακτικά ανιαρό πρώτο ενικό πρόσωπο, μεταφέροντας βάιμπζ από την άλλη μεριά του ατλαντικού, σε ένα απλησίαστο ταξίδι για αμιγώς ποδοσφαιρόφιλους, ταπεινούς και πεινασμένους για μπάλα και όχι βλογκ.
Όσοι επαγγελματίες του χώρου δεν βρήκαν pass, έκαναν την φάση τους αλλιώς, καλύπτοντας με ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο το Μουντιάλ από το σαλόνι τους, φωτογραφίζοντας καρέ από την οθόνη της τηλεόρασης τους, για την οθόνη του κινητού μας. Θα γίνει νέα μόδα αυτό, να ξέρετε, το διαβάζετε τώρα πρώτοι στο OneMan.
Αυτό που δε μπορεί σίγουρα να γίνει μόδα, είναι ο σκηνοθετημένος ή αυθόρμητος τελευταίος χορός των μεγάλων αθλητών με την φανέλα της εθνικής σε παγκόσμιο κύπελλο. Δεν έφτασα ποτέ πέρα από τα 5×5 με φίλους, αλλά πιστεύω πώς κάθε παιδί που ακούμπησε ποτέ μπάλα, ονειρεύτηκε τη μέρα που θα μπορεί να επηρεάσει με μια του απόφαση τα συναισθήματα χιλιάδων ανθρώπων στην κερκίδα.
Τα αντίο των ιερών τεράτων ήρθαν σταδιακά, από τον Modrić, στον Neymar, κι από τον Ronaldo στον Messi. Φανέλες που θα γίνουν λάβαρα, ονόματα που θα γίνουν γήπεδα και παιδιά που βγαίνουν στις πλατείες φωνάζοντας τα ονόματά τους μετά από κάθε καλή ενέργεια στο στόχο.
Όπως έκαναν μάλλον κάποτε και εκείνοι, με τους δικούς τους θεούς.
Η τεράστια Ισπανία έχει κατακτήσει ξανά το Μουντιάλ και η λογική λέει πώς θα το επαναλάβει, με τρόπο που να μοιάζει εύκολο, χωρίς να είναι καθόλου έτσι. Η μεγαλύτερη στιγμή του τουρνουά είναι τα δάκρυα του Pulga στην τελευταία του παράσταση, στην οποία προσγειώθηκε κάπως άτσαλα, σχεδόν ανήμπορος να γίνει επιδραστικός, σα να ζεις το όνειρο που παίζεις αλλά δε μπορείς να τρέξεις, ή λες και τρύπωσε μέσα στο παρελθόν από την κερκόπορτα του χωροχρόνου, τύπου Interstellar, για να ξαναζήσει ένα προδιαγεγραμμένο έργο που κανείς δε μπορούσε να αλλάξει.
Η Ισπανία ήταν ανώτερη σε όλα τα επίπεδα κι όμως χρειάστηκε δύο παρατάσεις για να το κάνει πράξη και να μη βρεθεί στα πέναλτι, εκεί που η ρώσικη ρουλέτα παίρνει Αργεντίνικο διαβατήριο. Είναι αντιποδόσφαιρο, κατενάτσιο, ή όπως αλλιώς το αποκαλούν οι υπήκοοι του total football.
Και εγώ ξενέρωσα με τα μπραβιλίκια του Paredes και το ξύλο, αλλά ταυτόχρονα γοητευόμουν από τον κακό, που πήγε να χαλάσει την fiera των Ισπανών με σφεντόνες και κλεφτοπόλεμο. Κέρδισε το ποδόσφαιρο; Μπορεί. Αλλά ποιο είναι το ποδόσφαιρο που κερδίζει, αλήθεια;
Σίγουρα όχι το halftime show που για να μην μακρυγορούμε, ας κρατήσουμε τον λιτό και περιεκτικό χαρακτηρισμό του Liam Gallagher. Bad trip. Δε χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο, δένει γάντι και με την ονειρική μεταφορά του κειμένου μέχρι εδώ.
Φτάσαμε στον επίλογο, για όσους και όσες είστε ακόμα εδώ. Σε τι κοινό απευθύνεται λοιπόν, το πιο λαοφιλές άθλημα στον πλανήτη. Το Μουντιάλ ήταν η τέλεια παρέα τον Ιούνη, το Παραγουάη – Αυστραλία έγινε η ταινία που ψάχνεις να βρεις για να σε αποκοιμίσει, η πρωινή βάρδια στα group chats έφερνε το γάλα με τις ειδήσεις και ζύμωνε το ψωμάκι για αναλύσεις, προβλέψεις και λοιπές θεωρίες.
Η απόσταση από τον καναπέ στην τηλεόραση δεν είναι καθόλου μεγάλη για τις ιστορίες που θα διηγείσαι στο μέλλον για «το τελευταίο Μουντιάλ του Messi», αλλά συγχρόνως, μια άλλη απόσταση που χωρίζει ανθρώπους από τα καθίσματα, όπου κι αν είναι αυτά, μεγαλώνει. Οι θέσεις καλύπτονται από εκείνους που χώρεσαν τον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου στο πρόγραμμα της Κυριακής, κι από κάποιους άλλους που έδωσαν ένα σπίτι για να φλεξάρουν την παρουσία τους εκεί.
Έχουν κι άλλα, δεν θα τους λείψει. Θα μου πείτε εντάξει, είναι ο τελικός του Μουντιάλ, τι περίμενες;
Ναι όντως, τι περίμενα.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.