Στο short bio του Ataman στο IG θα έπρεπε να γράφει προπονητής, content creator και μπον βιβέρ
- 16 ΙΟΥΝ 2026
Δεν ψάχνω χορηγία, μοιράζομαι απλώς ένα καφενειακό take. Αδυνατώ να φανταστώ κάποιον άλλον τύπο στην άκρη του – καταραμένου στη μετά Obradovic εποχή – πράσινου πάγκου τη σωτήρια σεζόν 2023-2024, που θα μπορούσε να ακουμπήσει στο φινάλε της χρονιάς τα δύο μεγάλα τρόπαια στο γνωστό τραπεζάκι στο Σούνιο.
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ήθελε να μάθει πώς το έκανε. Το back to back στην Εφές και η nootropia του Τούρκου προπονητή, χωρίς να έχει αποστηθίσει και κανένα βιβλίο του basketball, τον είχαν ήδη πείσει. Αν ο Παναθηναϊκός ήταν σειρά στο Netflix, οι τρεις σεζόν με Ataman στον πάγκο θα είχαν ίσως το περισσότερο ψωμί σε 100+ χρόνια ιστορίας. Δεν είναι ιερόσυλο. Πείτε μου εσείς σε ποια άλλη τριετία θα είχε τόσο content;
Το διαζύγιο ήρθε μάλλον φυσιολογικά, παρότι δε μιλάμε για ασυμφωνία χαρακτήρων εδώ, το αντίθετο. Μετά από δύο σερί αποτυχίες, η συγκεκριμένη καρέκλα ηλεκτρίζεται. Ο Becirovic πέρσι πλήρωσε ακριβά το μάρμαρο, σε μια κίνηση που θύμιζε χρησμό. Στο μαντείο του Σουνίου, λένε πως αν δεν φέρεις την Ευρωλίγκα επάνω στο τραπέζι, δεν υπάρχει γυρισμός.
Το 5ο παιχνίδι στη Βαλένθια θα ήταν η τελευταία πράξη, ανεξαρτήτως του εμφύλιου. Στο Final Four, μπήκε και τυπικά η σφραγίδα. Τα έχουμε ξαναπεί, είναι εξαντλητικό αλλά μονόδρομος για τους αιωνίους. Η επιτυχία του ενός ισοδυναμεί με την αποτυχία του άλλου.
Ο Ataman ανέλαβε με χαρά την πρόκληση και ήρθε διαβασμένος, σα να μελετούσε το σενάριο από καιρό. Προσαρμόστηκε πλήρως στην ελληνική πραγματικότητα και όχι, δεν αναφέρομαι στα στέκια του στη Νότια Αττική και την ιεροτελεστία του Αστέρα Βουλιαγμένης.
Η Αθήνα αποτελεί παράδεισο για μπον βιβέρ τύπους και ο Τούρκος ήταν πάντα ένας από αυτούς, η καλοπέραση δεν γνωρίζει σύνορα, η αλεγκρία μεταφράζεται σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, δεν είναι σαν το μεράκι.
Tο ιστορικό 2024 επέτρεψε στον Ataman να σκάει μαυρισμένος από Μάρτιο μήνα. Οι δύσκολες μέρες, τον έβρισκαν στη θάλασσα γιατί πάντα ένιωθε καλά εκεί. Ο Nanni Moretti μπορεί να στήριζε, αλλά η διοίκηση άρχισε να νιώθει αμήχανα.
Άρχισε να γίνεται προβλέψιμος, από την προσέγγιση του και την προετοιμασία, μέχρι και την actual επίδραση στο παιχνίδι. Όταν στράβωνε θα έμπαινε μέσα να κάνει το κομμάτι του για να διακόψει την ροή σε ένα αγώνα που δεν κατάφερε να διαβάσει. Αν φορούσε γραβάτα, θα του την έσφιγγε ο Nunn με τον Σλούκα. Έτσι γίνεται πάντα άλλωστε, όπως σοφά είχε παραδεχτεί και ο Γιώργος Μπαρτζώκας μετά το διπλό στην Πόλη το 23’ με το buzzer του τότε αγαπημένου – για το ερυθρόλευκο κοινό – παίκτη με το νούμερο 11.
Ο Ataman παρουσίασε ένα πολύ θελκτικό για τους παίκτες στυλ μπάσκετ, έμαθε μέχρι και στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας τι θα πει “overcoaching και πώς να το αποφύγετε” και γενικώς, αν έπαιζα ποτέ σε αυτό το επίπεδο, θα ήθελα πολύ να είμαι παίκτης του γιατί πρόκειται σίγουρα για μια μη συμβατική πίστα που σε κάνει να νιώθεις πολλά συναισθήματα, πλην της ανίας και της πλήξης.
Αναλώθηκε πολύ σε δηλώσεις, έβγαλε σέντρα παίκτες του που μετά είδε να πρωταγωνιστούν σε κρίσιμες στιγμές, όπως το σπουδαίο τετράλεπτο του Vildoza κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης, ή οι εκλάμψεις του τελειωμένου (πριν καν αρχίσει) Shorts στα τελευταία επεισόδια της χρονιάς. Είχε έναν περίεργο τρόπο να τους εκθέτει, σε φάσεις ασέβαστο.
Στις νίκες ήταν ο δάσκαλος που δίνει κίνητρο και τσιτώνει, στις ήττες έγινε ο κάπως εμμονικός, ασέβαστος και προβληματικός τύπος που δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Όταν έφυγε η αστερόσκονη του έβδομου πάνω στο σακάκι του, τα media που κάποτε τον αποθέωναν, πέρασαν απέναντι, συνηθισμένοι στο να αλλάζουν τα καπέλα τους ανάλογα με το κύμα.
Για το μπάσκετ του, ας μιλήσουν οι ειδικοί, οι πρώην αθλητές του και οι συνεργάτες του. Για την περσόνα Ataman, θα πούμε ότι σίγουρα θα λείψει το εκτόπισμα και το ταπεραμέντο του σε μια αρκετά flat εποχή.
Εδώ δε χωράνε οπαδικά άλλωστε. Rest in beach, mr Ergin.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.