Το βράδυ στο ΣΕΦ που Όσκαρ Σμιντ και Ντράζεν Πέτροβιτς έβαλαν μαζί 106 πόντους
- 22 ΑΠΡ 2026
Στις 14 Μαρτίου του 1989, όσοι βρέθηκαν στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (κι ήταν πολλοί, αφού είχαμε σολντ-άουτ) έγιναν μάρτυρες μιας μοναδικής μπασκετικής παράστασης. Η Ρεάλ Μαδρίτης αντιμετώπισε τη Σναϊντέρο Καζέρτα στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων και κατέκτησε το τρόπαιο με το εντυπωσιακό 117-114 και ύστερα από 45 λεπτά δράσης, αφού χρειάστηκε παράταση για να λυθούν οι διαφορές των δυο ομάδων.
Στον αγώνα μπήκαν 231 πόντοι, εκ των οποίων οι 106 προήλθαν από το καυτό χέρι των δυο μεγάλων πρωταγωνιστών. Από τη μια ο «διάβολος» Ντράζεν Πέτροβιτς, στα 25 του χρόνια, σε ένα τρελό βράδυ 62 πόντων και από την άλλη το «χέρι του Θεού», ο Όσκαρ Σμιντ, ο Βραζιλιάνος υπερ-σκόρερ. Στα 31 του…
Τριάντα εφτά χρόνια μετά οι δυο τους μπορεί να έχουν στήσει ήδη ένα μονό στους ουρανούς, καθώς πριν από λίγες μέρες άφησε την τελευταία του πνοή ο Όσκαρ Ντάνιελ Μπερζέρα Σμιντ. Τον Ντράζεν τον είχαμε χάσει πολύ νωρίς, σε εκείνο το μοιραίο πρωινό της 7ης Ιουνίου του 1993 στην Autobahn 9, λίγο έξω από το Μόναχο. Αυτή η μονομαχία έμεινε στην ιστορία σαν ένα μοναδικό ρεσιτάλ δυο απίθανων σολίστ της πορτοκαλί μπάλας, που ο καλός Θεός του μπάσκετ τους έστειλε, εκείνη την Τρίτη το βράδυ στο ΣΕΦ.
Το ποιος ήταν και τι έκανε ο Ντράζεν Πέτροβιτς το ξέρουμε, το ζήσαμε, τον είδαμε να υποκύπτει στην Ελλάδα του 87 και μετά να γίνεται ο κυρίαρχος της Ευρώπης, φτάνοντας μέχρι το ΝΒΑ. Ο Όσκαρ που πέθανε χτυπημένος από όγκο στον εγκέφαλο την προηγούμενη Παρασκευή 17 Απριλίου, έγραψε ένα δικό του σπουδαίο κεφάλαιο στην ιστορία του παγκόσμιου μπάσκετ.
Η πρώτη εμπειρία του Φάνη
Δεν είναι υπερβολή, αλλά ο γεννημένος το 1958, ο ανεπανάληπτος Βραζιλιάνος ήταν ο μεγαλύτερος σκόρερ που έπαιξε μπάσκετ εκτός ΝΒΑ. Μοναδικός και στην κλάση του Λάρι Μπερντ, με τον οποίο λόγω ηλικίας (είχαν δυο χρόνια διαφορά) και στυλ τον σύγκριναν σε όλη τη διαδρομή του. Οι Έλληνες τον συναντούσαν συχνά-πυκνά μπροστά τους. Όχι μόνο όταν τον απόλαυσαν στον τελικό Ρεάλ-Καζέρτα, αλλά και επειδή αρκετές φορές βρέθηκε με τη Βραζιλία στο δρόμο της Εθνικής ομάδας.
Το 1986 η Ελλάδα ταξίδευε σχεδόν ανυποψίαστη για το τι θα επακολουθούσε μέχρι την Ισπανία. Η πρόκριση της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (Μουντομπάσκετ τότε, Παγκόσμιο Κύπελλο πλέον) ήταν η πρώτη μεγάλη επιτυχία, ο προάγγελος για το big bang του 1987. Ο κόσμος του μπάσκετ ανακαλύπτει το τρομερό ελληνικό δίδυμο Γκάλη-Γιαννάκη, σε μια διοργάνωση όπου έλαμψαν ακόμα ο Ντράζεν Πέτροβιτς, ο Άρβιντας Σαμπόνις, ο Ντέιβιντ Ρόμπινσον και βέβαια ο Όσκαρ Σμιντ.
Η μάχη του Βραζιλιάνου με τον Νίκο Γκάλη για τον τίτλο του πρώτου σκόρερ είναι συναρπαστική με τον Όσκαρ να έχει στο τέλος μέσο όρο πόντων 31 και το δικό μας…33.1! Ο Γκάλης ξεκινάει με 53π εναντίον του Παναμά. Η Ελλάδα νικάει και τη Γαλλία, χάνει στον πόντο από την Ισπανία και βρίσκει τη «Σελεσάο» στην 4η αγωνιστική. Ο αείμνηστος Κώστας Πολίτης δίνει εντολή στον Φάνη Χριστοδούλου να πέσει πάνω στον αρχισκόρερ της Βραζιλίας. Ο 21χρονος άσος καταλαβαίνει πολύ γρήγορα ότι αυτός ο τύπος που προσπαθεί να μαρκάρει, απλά δεν παίζεται.
Οι Βραζιλιάνοι θα μας νικήσουν 115-95 και ο Όσκαρ θα τελειώσει με…40π και 8/10 τρίποντα! Τέσσερα χρόνια αργότερα στο Παγκόσμιο της Αργεντινής, ο Όσκαρ έχει μ.ο 34.6π και εναντίον της Ελλάδας στο ματς για την 5η θέση θα σκοράρει 44π!
Και το 1996, στην Ατλάντα, στα 38 του χρόνια πια θα γίνει με 1.093π ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία των ολυμπιακών τουρνουά αλλά θα χάσει δυο φορές από την Εθνική μας. Ο τελευταίος αγώνας (πάλι για την 5η θέση, την οποία θα κατακτήσει αυτή τη φορά η Ελλάδα) είναι το κύκνειο άσμα του στην Εθνική Βραζιλίας. Ό,τι δηλαδή και για τον Παναγιώτη Γιαννάκη, που μέσα σε ιερή συγκίνηση παίζει για 351η και τελευταία φορά με τα γαλανόλευκα…
Ο Γκάλης στην Αθήνα, αυτός στην Ιντιανάπολις
O Όσκαρ άφησε ανεξίτηλο το όνομα του στο παγκόσμιο μπάσκετ με τη φανέλα της Εθνικής Βραζιλίας. Το 1987, ενδιάμεσα των παγκοσμίων πρωταθλημάτων, οδηγεί την Εθνική Ομάδα της πατρίδας του σε ένα ανεπανάληπτο θρίαμβο επί των Αμερικανών, μέσα στην Ιντιανάπολις.
O τελικός του παναμερικάνικου πρωταθλήματος, μπροστά σε 17.000 κόσμο, ήταν ένα σοκ για τους Αμερικανούς, που είχαν κατεβάσει μια ισχυρή ομάδα με Ντέιβιντ Ρόμπινσον, Ντάνι Μάνινγκ, Γουίλι Άντερσον (αργότερα σε Ολυμπιακό και ΑΕΚ) και Κιθ Σμαρτ.
Οι ΗΠΑ προηγούνται με διαφορά 20π, αλλά ο Όσκαρ είναι ασταμάτητος και σκοράρει 35 από τους … 46 συνολικά πόντους του, οδηγώντας τη Βραζιλία στο χρυσό μετάλλιο. «Αυτό ήταν το καλύτερο παιχνίδι της καριέρας μου. Αποδείξαμε σε όλο τον κόσμο ότι τίποτε δεν είναι απίθανο. Και να φανταστείτε ότι πριν από το ματς φοβόμασταν ότι θα χάναμε με 50 πόντους…» έλεγε αργότερα.
To ημερολόγιο έδειχνε 23 Αυγούστου 1987. Δυο σχεδόν μήνες νωρίτερα, ο Νίκος Γκάλης και οι υπόλοιποι Έλληνες διεθνείς πετύχαιναν ένα παρόμοιο θαύμα στο Ευρωμπάσκετ 87, βγάζοντας νοκ-άουτ την Σοβιετική Ένωση!
Ο Τάνιεβιτς τον είδε πρώτος και τον πήρε στην Καζέρτα
Εκείνη την εποχή ο Όσκαρ έπαιζε στη Σναϊντέρο Καζέρτα. Το 1982 ο Μπόγκνταν Τάνιεβιτς, πρωταθλητής Ευρώπης με τη Μπόσνα Σεράγεβο το 1979, αποδεχόταν την πρόταση του προέδρου Τζιοβάνι Μάτζιο, να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της ιταλικής ομάδας, η οποία έπαιζε στην Α2.
Ο «Μπόσια» έχει μια φαεινή ιδέα. Λέει στον Μάτζιο να αποκτήσει ένα 24χρονο Βραζιλιάνο, που τρία χρόνια πριν τον είχε δει να σαρώνει (με τη Σίριο του Σάο Πάουλο) στο τουρνουά για το διηπειρωτικό Κύπελλο, που είχε γίνει στη Βραζιλία και ο Τάνιεβιτς συμμετείχε σαν κόουτς της Μπόσνα. «Θα πάρεις τον Όσκαρ Σμιντ…» είναι η εντολή του προπονητή στον μακαρίτη πια πρόεδρο της Καζέρτα, με το όνομα του να έχει δοθεί, πλέον, στο γήπεδο της ομάδας.
Σχεδόν άγνωστος μεταξύ αγνώστων, ο Όσκαρ θα βρεθεί στην Καζέρτα. Με το καλημέρα σκοράρει με κάθε τρόπο και οδηγεί την Σναϊντέρο στην πρώτη κατηγορία. Θα παίξει με τη φανέλα της άλλα εφτά χρόνια, θα συνεχίσει στην Πάβια και θα γίνει ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών του ιταλικού πρωταθλήματος, μέχρι να τον ξεπεράσει ο Αντονέλο Ρίβα. Οι οπαδοί της Καζέρτα θα τον λατρέψουν. Μαζί με τον Μαραντόνα που διαπρέπει λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά κάνουν περήφανο τον ιταλικό νότο.
Πολλές φορές ο Ντιέγκο δίνει το παρών για να χειροκροτήσει τους αγώνες του Όσκαρ, όπως σε αυτό εναντίον της Ολίμπια Μιλάνου το 1990, όταν ο τρομερός σκόρερ σταμάτησε στους…54 πόντους.
Ο Τάνιεβιτς είχε πάρει στην Καζέρτα (το καλοκαίρι του 83) τον βιρτουόζο Μίρσα Ντελίμπασιτς, αλλά το δίδυμο δεν εμφανίστηκε ποτέ στα παρκέ της Serie A, γιατί στη διάρκεια της προετοιμασίας, ο Βόσνιος σουπερ-σταρ, έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο Όσκαρ μάλιστα ήταν αυτός που τον πήρε αγκαλιά και τον μετέφερε γρήγορα στο νοσοκομείο, κερδίζοντας πολύτιμο χρόνο.
O Τάνιεβιτς οδηγεί την Καζέρτα μέχρι τους τελικούς του πρωταθλήματος, με την Ολίμπια Μιλάνο να κερδίζει τον τίτλο και το Βόσνιο κόουτς να αποχωρεί για την Τεργέστη και τη Στεφανέλ Τριέστε.
Στη θέση του, έρχεται ο νεαρός (μόλις 29 ετών τότε) Φράνκο Μαρτσελέτι. Ο Όσκαρ παραμένει ο άνθρωπος που βάζει 40 και 50 πόντους χωρίς να ιδρώσει, ενώ ήδη έχουν αρχίζει να παίζουν δίπλα του, ο Νάντο Τζεντίλε (αργότερα στον Παναθηναϊκό), ο Βιτσέντζο Εσπόζιτο, ο Σάντρο Ντελανιέλο, ο Τζόε Αρλάουκας στην πρώτη του επαφή με την Ευρώπη και ο Βούλγαρος Γκιόργκι Γκλούτσκοφ, ο πρώτος μπασκετμπολίστας από την ανατολική Ευρώπη, που έπαιξε στο ΝΒΑ (Φίνιξ Σανς).
Η Καζέρτα θα παίξει σε ένα ακόμα τελικό πρωταθλήματος, θα χάσει πάλι από το Μιλάνο και το 1988 θα κατακτήσει το πρώτο της τρόπαιο (το μοναδικό που κέρδισε ο Όσκαρ στην Ευρώπη), κερδίζοντας στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας την Βαρέζε του … Κορνέλιους Τόμπσον.
Ο τελικός με τη Ρεάλ και το (μη) σφύριγμα
Αυτός ο τίτλος δίνει το δικαίωμα στην Καζέρτα να παίξει στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Το 1986 είχε φτάσει μέχρι τον τελικό του Κόρατς, όταν ηττήθηκε δυο φορές από τη Μπάνκο Ντι Ρόμα.
Τρία χρόνια αργότερα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, βρίσκει απέναντι του τη Ρεάλ Μαδρίτης, στη δεύτερη τη τάξει ευρωπαϊκή διοργάνωση. Στα ημιτελικά αποκλείει τη Ζάλγκιρις Κάουνας του Άρβιντας Σαμπόνις. Χάνει στη Λιθουανία 86-80 (ο Όσκαρ 27π) αλλά νικάει στην Ιταλία 98-84 (Όσκαρ ξανά 27π) και παίρνει το εισιτήριο για να αντιμετωπίσει τη Ρεάλ του Ντράζεν Πέτροβιτς. Οι Μαδριλένιοι είχαν αποκλείσει τη Ρεάλ Μαδρίτης με δυο νίκες (92-91 στο Ζάγκρεμπ και 119-97 στην Ισπανία, ο Πέτροβιτς 38 και 47π αντίστοιχα).
Οι δυο ομάδες είχαν βρεθεί αντιμέτωπες στη δεύτερη φάση των ομίλων, με τη Ρεάλ να πετυχαίνει δυο νίκες: 109-92 στη Μαδρίτη (Πέτροβιτς 43, Όσκαρ 36) και 95-94 στην Καζέρτα (Όσκαρ 37, Πέτροβιτς 31) Η Ρεάλ εκτός του απαράμιλλου Ντράζεν έχει ένα λαμπερό ρόστερ με τον αείμνηστο Φερνάντο Μαρτίν βασικό σέντερ (ο αδερφός του Αντόνιο είναι αναπληρωματικός του), Μπιριούκοφ και Γιορέντε στην περιφέρεια και τον Τζόνι Ρότζερς στα 26 του χρόνια να βγαίνει πρώτη φορά εκτός ΗΠΑ και μετά τη διετία του στο ΝΒΑ σε Σακραμέντο και Κλίβελαντ!
Προπονητής της o Μανουέλ «Λολο» Σάινθ, που μετρούσε ήδη 14 χρόνια στον πάγκο της βασίλισσας. «Ξέρω μια φράση στα ελληνικά. Σε αγαπώ. Την είχα πει πριν από μερικά χρόνια σε μια κοπέλα» αποκαλύπτει ο Σάινθ στην άφιξη της ισπανικής ομάδας στην Αθήνα, την ώρα που ο Ντράζεν Πέτροβιτς αναζητούσε τον προπονητή του στη Σιμπένκα στα πρώτα του βήματα, το 1984: «Που είναι ο Βλάντο Τζούροβιτς; Τι κάνει;» ρωτάει. Η Ρεάλ ελέω Ντράζεν κλέβει τα φώτα της δημοσιότητας, είναι το φαβορί, αλλά η Καζέρτα αποδεικνύεται πολύ σκληρό καρύδι. Ο Πέτροβιτς κάνει ένα τεράστιο ματς με … 62 πόντους (12/14δ, 8/16τρ και 14/15 β), ο Μπιριούκοφ βάζει άλλους 20, ο Φερνάντο Μαρτίν παρά τον τραυματισμό του έχει 11π και 9ρ ενώ ο Ρότζερς έχει 17π με 7/9δ.
Με τέτοια στατιστικά η Ρεάλ που έχει 31/51δ και 12/22 τρ, κανονικά θα έπρεπε να κερδίζει εύκολα, ειδικά σε αυτή την τρομερή βραδιά του «Μότσαρτ» Ντράζεν. Η Καζέρτα, όμως, αντέχει. Ο Νάντο Τζεντίλε κάνει το ματς της ζωής του (34π με 7/13δ και 5/10τρ), όπως και ο Ντελανιέλο (18π με 5/6τρ). Ο Γκλούτσκοφ δίνει τις μάχες του κάτω από το καλάθι (13π-11ρ) και ο Όσκαρ «χτυπάει» από μακριά. Ο Σάινθ προσπαθεί να τον κουράσει με σκυταλοδρομία παικτών στο μαρκάρισμα του, αλλά ο Βραζιλιάνος παραμονεύει και 22΄΄ πριν από το τέλος ισοφαρίζει με τρίποντο σε 102-102!
Η Ρεάλ έχει επίθεση, αλλά ο Πέτροβιτς χάνει την μπάλα και η Καζέρτα φεύγει μπροστά. Ο Τζεντίλε παίρνει καθαρό φάουλ από τον Μπιριούκοφ, αλλά οι διαιτητές Κούριλιτς και Κώστας Ρήγας, αφού συμβουλεύονται τη Γραμματεία, θεωρούν το σουτ εκπρόθεσμο Οι εφημερίδες γράφουν για εύνοια της διαιτησίας όχι μόνο για το τελευταίο (μη) σφύριγμα, αλλά η Ρεάλ στέφεται Κυπελλούχος Ευρώπης με τον Πέτροβιτς να πέφτει στην αγκαλιά της μητέρας του και τον Ραμόν Μεντόθα, πρόεδρο τότε της Ρεάλ, να του δίνει πριμ 50.000 δολαρίων!
Οι Ιταλοί εκφράζουν ευγενικά τα παράπονα τους για τη διαιτησία, αν και ο Όσκαρ παραμένει όπως σε όλη του τη ζωή ένας σπουδαίος τζέντλεμαν. Αρνείται να σχολιάσει τη διαιτησία και εγκωμιάζει τον Πέτροβιτς: «Ο Ντράζεν είναι μεγάλος παίκτης. Δεν παίζεται…»
Δείτε το παιχνίδι του 1989 και πάρτε μια γεύση τι σήμαιναν Όσκαρ (αλλά και Ντράζεν Πέτροβιτς) εκείνο το Μάρτιο του 1989…
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.