40 χιλιάδες βήματα στον μαραθώνιο του Primavera Sound 2026
Προσγειωθήκαμε στο ανεξάρτητο κρατίδιο του Parc del Fòrum, εκεί από όπου πέρασαν 287 χιλιάδες άνθρωποι για να ακούσουν μουσική, αλλά και για τη φάση.
- 18 ΙΟΥΝ 2026
Ταξιδεύουμε πίσω στο 2001 και το πρώτο Primavera Sound. Για τους λάτρεις της στατιστικής, δεν πρέπει να πέρασαν περισσότεροι από 8 χιλιάδες το κατώφλι του Poble Espanyol. Ένας sold out Λυκαβηττός κόσμου, δηλαδή. Άγνωστος όρος το FOMO τότε.
25 χρόνια μετά, γεμίζεις τέσσερα ΟΑΚΑ. 287 χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν στην οδύσσεια του Primavera Sound 2026 που ήταν όντως, ένα έπος, παρότι υπήρξαν αγοραφοβικές στιγμές στις οποίες θέλαμε να γίνουμε Λούης. Ο Σπύρος είχε πάρει και το κάρο του, εμείς για να περπατήσουμε 300 μέτρα κάναμε 20 λεπτά.
Το δικό μας ταξίδι ξεκίνησε την Πέμπτη (4/6). Με κάθε σεβασμό σε Guitarricadelafuente και Wet Leg, χρειαζόμασταν τα βερμουτάκια και το νυχτερινό σουλάτσο στο Poble Sec, λίγο περισσότερο. Το παντελώς αναξιόπιστο weather του iPhone έδινε βρόχα. Δυστυχώς, παρόμοια πρόβλεψη έπαιζε και σε άλλα sites.
Η βόλτα στην Gràcia, το Joga Bonito στις πλατείες με μικρούς μάγους και οι παγωμένες μεσημεριανές μπύρες σε βάζουν σε μια παράλληλη διάσταση που ξεχνάς τη ζωή σου, αλλά η Γη δεν σταματά να γυρίζει φλεγόμενη, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Οι Massive Attack σκόπευαν να επιτεθούν στη μαζική απάθεια, αλλά δεν κατάφεραν να σπάσουν την κατάρα. Οι Geese ήρθαν από τον πάγκο και μεταμορφώθηκαν σε headliners, μιας μέρας που όλοι και όλες ήθελαν να ξεχάσουν, με σοβαρές αστοχίες της διοργάνωσης, σε ένα χάος κάτω από τη βροχή.
Φύγαμε, επιστρέψαμε και μείναμε ρέστοι. H ιέρεια μπάντα από το Bristol δεν βγήκε ποτέ στη σκηνή, το κλάμα της Doja Cat χάλασε το μακιγιάζ της και τα ενημερωτικά posts του φεστιβάλ μετατράπηκαν σε λαϊκά δικαστήρια, με τον λαό να έχει δίκιο και το αναμενόμενο refund να μη μπορεί να κάνει make up, στα πάντα. Το set του Yousuke Yukimatsu, παραμένει απωθημένο. Ίσως κάποτε να μάθω πώς αυτός «ο τύπος είναι ικανός να μιξάρει μέχρι και Βοσνία, Σερβία και Κροατία μαζί».
Για να γυρίσω Gracia, παραλίγο να το ζήσω όχι Λούης, αλλά Τσουμελέκα. Ευτυχώς, τα άστρα χαμογέλασαν, μπήκα σε ένα ράντομ λεωφορείο και κατέβηκα ένα χιλιόμετρο μακριά από το σπίτι. Αυτές οι βόλτες σε ένα μέρος που δεν έχεις βρεθεί ποτέ, είναι και ο λόγος που δεν θα πάρω ποτέ ως δεδομένο το όμορφο άγνωστο που μπορεί να σε προσγειώσει μια τρίωρη πτήση.
Από το πρωί της Παρασκευής, τα περισσότερα σύννεφα πήραν ρεπό. Έπρεπε κάπως να ρεφάρουμε το fiasco del Jueves. Ουσιαστικά, το φεστιβάλ δεν ξεκίνησε ποτέ και η όλη εμπειρία ήταν κάπως τραυματική. Ο Robert Smith ήξερε πώς να θεραπεύσει τον κόσμο και το έκανε. Και το όνομα του γιατρικού, The Cure.
Η set list τους είναι σαν αλγόριθμος στο Signal, αλλάζει συνεχώς, οπότε μην προσπαθήσετε μάταια να έρθετε διαβασμένοι στην Αθήνα. Ο Smith δήλωσε πρόσφατα στο BBC ότι ποτέ του δεν κατάλαβε γιατί να πρέπει μια μπάντα να παίζει τα ίδια ακριβώς τραγούδια, στην ίδια ακριβώς συνάφεια, από live σε live. Πράγματι.
Σε σύνολο 17 stages, με περισσότερα από 250 acts, στο ανεξάρτητο κρατίδιο του Parc del Fòrum, έχει παντού μουσικούς και μουσική. Η φίλη Δάφνη, μπορεί να πάθαινε ptsd κοιτάζοντας ψηλά στον ουρανό, αλλά μας έδωσε σκονάκια, εν τη απουσία της.
Δεν ξέρω από τι είναι φτιαγμένο το σφηνάκι Amaarae, έχει κάτι από pop, R&B, Afrobeats, αλλά δεν έχει σημασία. Δεν το προλάβαμε όλο, αλλά το live της ήταν σαν ένα σφηνάκι τσίτας. Γεννημένη στο Bronx, μεγαλωμένη στη Γκάνα, αυτό το κορίτσι έφερε όλη την κουλτούρα της μαζί και απογείωσε το βράδυ.
Γυρίσαμε πίσω στα τελειώματα των The Cure και πήγαμε δίπλα προς Skrillex. Το ζούσαμε ωραία, αλλά δύο, τρία ρέγκε ρεμιξάκια με πήγαν πίσω σε κάτι μπιτσόμπαρα στην Χαλκιδική, σε μια όχι και τόσο σπουδαία εποχή, οπότε κατευθυνθήκαμε προς τα κεντρικά, για να πάρουμε θέση ενόψει Viagra Boys.
Αυτό, έμελλε να είναι και το καλύτερο gig της νύχτας. Το παρεάκι του Sebastian Murphy όσο κι αν θέλω να αποφύγω την κλισέ ατάκα, δεν γίνεται. Τα έσπασε. Το κοινό από κάτω ίσως να ήταν και το πιο σχετικό σε σχέση με τα άλλα. Πήγε να χτυπήσει και να χτυπηθεί, εντός των προβλεπόμενων ορίων, φίλαθλοι που προστατεύουν την ομάδα.
Θέλαμε να σβήσουμε με Sama’ Abdulhadi αλλά το sold out ήταν ακραίο. Σπίτια μας.
Το Σάββατο ήταν μια επιστροφή στις ένδοξες Tumblr μέρες, με τους κρυστάλλινους The XX και τους Gorillaz να παίζουν back to back, δίπλα-δίπλα. Θα φτάσουμε κι εκεί όμως.
Εν αρχή ην ο Baxter Dury, που έκανε την σκηνή να μοιάζει με αυλή του. Παιχνίδι με το κοινό, μάτι που γυαλίζει, ένα μαντήλι για prop που το έκανε μπαντάνα, γραβάτα, ζώνη κι antistress, κι ας μην είχε άγχος. Hipster pit στο Albarone και γενικώς ό,τι έπρεπε για να ανοίξει η τελευταία πράξη. The Glassy Dude, όνομα και πράμα.
Το φως του ουρανού είχε χαθεί όταν βγήκε η Little Simz, αλλά όλα τα φώτα ήταν πάνω της. Φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής Ισπανίας και κουβάλησε όλο το γήπεδο στην πλάτη, για να το παραδώσει έτοιμο στο κυρίως πιάτο. Θα έκανε και το cameo της στους Gorillaz, είχε πρόγραμμα.
Οι Jamie, Romy και Oliver είναι κάτι σαν φίλοι μας. Στο πιο συναισθηματικό act του τριημέρου, στο reunion των The XX δεν βρέθηκαν μόνο οι τρεις τους, αλλά εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου συναντήθηκαν με εαυτούς που κάποτε χάθηκαν. Μουσική που κάνει παρέα στα ταβανίσια βλέμματα, δεν είναι για live δηλαδή;
Λάθος. Το techno takeover του Jamie και το φοβερό σολάρισμα της Romy, ξεσήκωσαν άπαντες στην Revolut Arena. Στο φινάλε, ο Oliver πήγε να σπάσει το Intro, το πιο intro από όλα τα intro. Συγχωρέστε μου την παρήχηση, αλλά έπρεπε.
Ξεκίνησαν με το “Crystalised” και έδωσαν πάσα στους Gorillaz δίπλα τους στην Estrella DAMM, με τον Damon σε ρόλο ασυρματιστή, με τον Che στο πέτο. Κομαντάντε, κανονικός.
Νέα και παλιά τραγούδια βρήκαν θέση στην λίστα, Kara Jackson, Moonchild Sanelly και Yasiin Bey έκαναν παρέα στον Damon, η Little Simz τα έσπασε, με τον Pos (De La Soul) να δίνει το έναυσμα για το Feel Good Inc σαν οργανωτής στην κερκίδα.
Θα τα πούμε σύντομα, μαζί τους.
Φύγαμε καρφί για Kneecap και παρότι αργήσαμε λίγο, κολλημένοι στην κίνηση, πήραμε μια γερή γεύση από την ιρλανδική ουσία. Παρότι πιστεύω ότι θα ταίριαζαν καλύτερα στη Revolut Arena, μικρή σημασία έχει. Παπάδες στα visuals, βοήθεια στα lyrics και ένα φοβερό cameo από τον Grian Chatten των Fontaines D.C. που έκλεισε το τριήμερο με κρότο. Στην Peggy Gou δεν έπεφτε καρφίτσα, αλλά δεν το πολύ είχαμε.
Aυτά που λέτε.
Primavera Sound 2026, over and out.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.