Christina Ricci: «Όταν επιβιώνεις από ένα τραύμα, μαθαίνεις να βάζεις τις αναμνήσεις σου σε κουτιά»
Σε μια συζήτηση για το τραύμα και την ανάγκη για αποδοχή, η Christina Ricci μας εξηγεί γιατί η Misty του Yellowjackets υπήρξε ερμηνευτικός σταθμός.
- 22 ΝΟΕ 2026
Από τη μακάβρια, αξέχαστη Wednesday Addams του Addams Family και το Casper που την καθιέρωσαν ως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της δεκαετίας του ’90, μέχρι το Ice Storm του Ang Lee, το ανεξάρτητο Buffalo ’66, το The Opposite of Sex, το Sleepy Hollow του Tim Burton και το Monster της Patty Jenkins, η Christina Ricci έχει διανύσει μία καριέρα μεγαλύτερη των τριών δεκαετιών, επιλέγοντας συχνά ρόλους που αντιστέκονται στις εύκολες κατηγοριοποιήσεις.
Παράξενες, σκοτεινές, αντισυμβατικές γυναίκες, που στα χέρια της αποκτούν απροσδόκητη πολυπλοκότητα. Ίσως γι’ αυτό η Misty Quigley του Yellowjackets μοιάζει σχεδόν ως απόσταγμα ολόκληρης της καριέρας της. Μια γυναίκα ταυτόχρονα αστεία και ανατριχιαστική, απελπιστικά μοναχική και εν δυνάμει επικίνδυνη, που μπορεί να περάσει από την παιδική αφέλεια στη δολοφονική αποφασιστικότητα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Καθώς το Yellowjackets ετοιμάζεται να αποχαιρετήσει το κοινό μετά από τέσσερις σεζόν και 10 υποψηφιότητες για βραβεία Emmy, η Ricci βρίσκεται μπροστά σε μια ιδιαίτερη πρόκληση: να αποκαλύψει την ευάλωτη πλευρά μιας γυναίκας που πέρασε ολόκληρη τη ζωή της προσπαθώντας να την κρύψει.
Στη διαδικτυακή συνέντευξη Τύπου για την τελευταία σεζόν της σειράς όπου παρευρέθηκα ως μέλος των Χρυσών Σφαιρών, η ηθοποιός μίλησε με αξιοσημείωτη ειλικρίνεια για τη σχέση της με τη Misty, τη συναισθηματική διαδρομή του χαρακτήρα, τις προκλήσεις της τηλεοπτικής υποκριτικής και όσα έμαθε μέσα από αυτή την πολυετή εμπειρία. Και ανάμεσα στις αποκαλύψεις για τα τελευταία γυρίσματα, τις συνεργασίες της και τις ερμηνευτικές επιλογές που την έβγαλαν από τη ζώνη άνεσής της, προέκυψε κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον: μια συζήτηση για τους μηχανισμούς επιβίωσης, την ανάγκη για αποδοχή και το δικαίωμα των ανθρώπων να είναι πολύ πιο περίπλοκοι απ’ όσο τους επιτρέπουμε συνήθως να είναι.
Η Misty έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο εμβληματικούς τηλεοπτικούς χαρακτήρες των τελευταίων χρόνων, χάρη τόσο στη δική σου ερμηνεία όσο και σε εκείνη της Samantha Hanratty. Επιστρέφοντας στα γυρίσματα για την 4η και τελευταία σεζόν, ποιο ήταν το στοιχείο του χαρακτήρα που ανυπομονούσες περισσότερο να υποδυθείς ξανά; Και υπήρξε κάτι στην ιστορία της αυτή τη σεζόν που σου επέτρεψε να ανακαλύψεις μια καινούργια πλευρά της;
Όταν μου παρουσίασαν για πρώτη φορά τη Misty, η ιδέα ήταν ότι επρόκειτο για ένα άτομο που ίσως ήταν κοινωνιοπαθές, ίσως και όχι. Για χρόνια, λοιπόν, παίζαμε με αυτή την πιθανότητα, κι εγώ προσπαθούσα να καταλάβω σε ποιον βαθμό αναγνωρίζει και αισθάνεται όσα συνέβησαν στο παρελθόν της. Γιατί αντιμετωπίζει τον πόνο και το τραύμα της με πολύ διαφορετικό τρόπο από τις υπόλοιπες γυναίκες. Παραμένει δραστήρια και λειτουργική και, παρά τα όσα της συμβαίνουν, συνεχίζει να προχωρά.
Η άρνησή της να αισθανθεί οτιδήποτε για το παρελθόν ή να ενδιαφερθεί για τις συνέπειες των πράξεών της συνδεόταν σε μεγάλο βαθμό με αυτόν τον μηχανισμό απώθησης. Αυτό που κάναμε τη φετινή σεζόν είναι ότι, μέσα από τον χαρακτήρα που υποδύεται η June Squibb, η Misty καταφέρνει επιτέλους να αναμετρηθεί με το παρελθόν της και με όσα έχει κάνει. Να αναγνωρίσει την ενοχή και την ντροπή που αισθάνεται. Να αποδεχτεί και τις δύο πλευρές της εμπειρίας της: ότι καταλαβαίνει γιατί ένιωθαν πως έπρεπε να κάνουν όσα έκαναν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αισθάνεται απαίσια γι’ αυτά ή ότι δεν τη στοιχειώνουν.
Έτσι, στη διάρκεια της σεζόν, γίνεται με πολλούς τρόπους περισσότερο ανθρώπινη, επειδή επιτέλους αρχίζει να συνδυάζει τα συναισθήματά της. Και αυτό είναι κάτι πολύ αληθινό. Οι άνθρωποι που έχουν επιβιώσει από τραυματικές εμπειρίες —κι εγώ είμαι μία από αυτούς, έχω σύνθετη διαταραχή μετατραυματικού στρες, CPTSD— πρέπει να διαχωρίζουν τα συναισθήματα και τις εμπειρίες τους για να μπορέσουν να συνεχίσουν τη ζωή τους.
Ζεις διαρκώς με τις αναμνήσεις των φρικτών πραγμάτων που έχουν συμβεί, αλλά δεν μπορείς να τους επιτρέψεις να σε εμποδίσουν να προχωρήσεις. Οπότε τις βάζεις σε ένα κουτί, κάπου στην άκρη, και συγκεντρώνεσαι ολοκληρωτικά σε κάτι άλλο. Όταν όμως καταφέρνεις επιτέλους να αντέξεις και τα δύο ταυτόχρονα, να ανοίξεις εκείνο το κουτί χωρίς όσα περιέχει να σε κατακλύζουν ή να σε πληγώνουν, αυτό είναι κατά κάποιον τρόπο ο δρόμος προς την επούλωση του τραύματος.
Είναι κάτι απίστευτο να έχεις την ευκαιρία να εξερευνήσεις μέσα από έναν χαρακτήρα. Συγκινούμαι λίγο και μόνο που το συζητάμε. Ήταν πραγματικά βαθιά συγκινητικό και ένιωσα ότι ο τρόπος με τον οποίο αποτυπώθηκε ήταν πολύ γειωμένος στην πραγματικότητα. Αλλά ήταν και εξαιρετικά απαιτητικό. Ήταν δύσκολο να πάρεις έναν χαρακτήρα που βασιζόταν σε τόσο μεγάλο βαθμό σε μια επιτηδευμένη συμπεριφορά και να αρχίσεις σιγά-σιγά να μαλακώνεις αυτές τις πλευρές του, να του προσδίδεις περισσότερη ανθρωπιά, χωρίς να χάσεις εντελώς την ταυτότητά του.
Η Misty έχει κάνει αρκετά αμφιλεγόμενα πράγματα στη διάρκεια της σειράς κι όμως δεν μπορούμε παρά να την αγαπάμε. Ποια από τις πιο εξωφρενικές πράξεις της θα προσπαθούσες να υπερασπιστείς; Και υπάρχει κάτι που έχει κάνει το οποίο δεν μπορείς με τίποτα να δικαιολογήσεις;
Η ηθική της πυξίδα έχει αναπροσαρμοστεί πλήρως εξαιτίας όσων έχει βιώσει. Στην καθημερινότητά μας ζούμε ακολουθώντας διάφορους κανόνες. Δεν κάνεις κάτι επειδή δεν είναι πολιτισμικά αποδεκτό, ή επειδή ξέρεις πως η κοινωνία το αποδοκιμάζει και θα σε απομονώσει από την ομάδα.
Πιστεύω όμως ότι, όταν ένας άνθρωπος ξεπεράσει αυτά τα όρια και συνειδητοποιήσει πως όλοι αυτοί οι κανόνες είναι στην πραγματικότητα απλώς πράγματα που έχουμε συμφωνήσει μεταξύ μας να μην κάνουμε, κάτι αλλάζει. Κάπως σαν αυτό που μας έχει δείξει πρόσφατα η κυβέρνησή μας: ότι τίποτα από αυτά δεν αποτελεί πραγματικά απαράβατο κανόνα. Είναι απλώς πράγματα στα οποία έχουμε συμφωνήσει, σαν να δώσαμε τα χέρια. Μόλις συνειδητοποιήσεις αυτή την αλήθεια, νομίζω πως για ορισμένους ανθρώπους τα όρια παύουν να υπάρχουν για πάντα.
Για τη Misty, το να απαγάγει ή να δολοφονήσει κάποιον επειδή προστατεύει τις φίλες της ή επειδή πρέπει να το κάνει για κάποιον άλλον λόγο δεν αποτελεί υπέρβαση κάποιου ορίου. Δεν είναι άνθρωπος που απολαμβάνει να σκοτώνει, δεν είναι σαδίστρια. Απλώς πιστεύω ότι ο πραγματισμός της περιλαμβάνει περισσότερες πιθανότητες για κάτι τέτοιο από εκείνον των περισσότερων ανθρώπων.
Μοιράζεσαι αυτόν τον χαρακτήρα με τη Samantha Hanratty εδώ και τέσσερις σεζόν. Καθώς οι δύο χρονικές περίοδοι πλησιάζουν όλο και περισσότερο μεταξύ τους και βλέπουμε στοιχεία της νεότερης Misty να εμφανίζονται στην ενήλικη εκδοχή της, πώς έχει εξελιχθεί η συνεργασία σας;
Είναι ενδιαφέρον να μοιράζεσαι έναν χαρακτήρα με έναν άλλον ηθοποιό. Σέβομαι πάρα πολύ τους άλλους ηθοποιούς, το δικαίωμά τους στην ερμηνεία τους και την ιδιοκτησία που αισθάνονται απέναντι στον χαρακτήρα τους. Ποτέ δεν αισθάνθηκα άνετα με την ιδέα να επιβάλω στη Samantha τη δική μου αντίληψη για τη Misty ή να επηρεάσω όσα εκείνη ήθελε να κάνει με τον ρόλο.
Επειδή λοιπόν ήμουν πολύ προσεκτική με αυτό, ουσιαστικά λειτουργούσαμε με την αντίληψη ότι η νεαρή Misty είναι δική της και η μεγαλύτερη Misty δική μου. Δεν συνεργαστήκαμε απαραίτητα τόσο στενά πάνω στον χαρακτήρα. Αυτό είναι πραγματικά απόδειξη του πόσο εξαιρετική ηθοποιός είναι. Έχει απίστευτο ένστικτο. Το casting ήταν τόσο πετυχημένο, ώστε καταλήγουμε ενστικτωδώς να κάνουμε πολύ παρόμοια πράγματα. Επίσης, οι σεναριογράφοι γράφουν έχοντας εμάς στο μυαλό τους. Φροντίζουν να αναδεικνύουν τις ομοιότητες ανάμεσα στις δύο ερμηνείες και να δημιουργούν μια συνεκτική γραμμή που τις συνδέει.
Η June Squibb αποτελεί μια πραγματικά εμβληματική παρουσία στην οθόνη. Πώς ήταν η συνεργασία μαζί της και πώς σας βοήθησε να ανακαλύψετε αυτές τις καινούργιες πλευρές της Misty;
Ήταν υπέροχο να δουλεύω μαζί της. Είμαι θαυμάστριά της εδώ και πάρα πολύ καιρό και ενθουσιάστηκα όταν έμαθα ότι θα ερχόταν στη σειρά. Αναπτύξαμε αμέσως μια πολύ όμορφη και αβίαστη χημεία και συνεργαστήκαμε εξαιρετικά. Είναι διασκεδαστική, έχει πολύ χιούμορ και ήταν πραγματική χαρά να δουλεύω μαζί της.
Ο χαρακτήρας της επιτρέπει στη Misty να εγκαταλείψει την ανάγκη της να αναζητά διαρκώς επιβεβαίωση και αποδοχή. Τη βοηθά να συνειδητοποιήσει πως όλο αυτό δεν είχε πραγματική βάση και πως δεν χρειαζόταν την αποδοχή για να έχει αξία ως προσωπικότητα και να αισθάνεται καλά με τον εαυτό της. Είναι η πρώτη φορά που η Misty αισθάνεται πραγματικά κάτι τέτοιο. Ελπίζω αυτό να την οδηγήσει στο να μη χρειάζεται πια την επιβεβαίωση ανθρώπων που δεν την αξίζουν.
Η Misty έχει χτίσει ένα μεγάλο μέρος της ταυτότητάς της γύρω από τον ρόλο της ερασιτέχνιδας ντετέκτιβ. Ποιο θεωρεί η ίδια ότι είναι το μεγαλύτερο προτέρημά της ως ντετέκτιβ και ποια η μεγαλύτερη αδυναμία της;
Πιστεύω ότι έχει τεράστια εμπιστοσύνη στην ικανότητά της να επιλύει προβλήματα και να βρίσκει λύσεις. Είναι απίστευτα επινοητική και πολυμήχανη. Νομίζω ότι αυτό που φοβάται περισσότερο είναι τα ίδια της τα συναισθήματα. Φοβάται την αδυναμία της να ελέγξει τον εαυτό της, ή το ενδεχόμενο να επιτρέψει στα συναισθήματα και στις αδυναμίες της να την καθοδηγήσουν. Αλλά πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι πολύ ανθρώπινο και οικουμενικό. Προσπαθούμε όλοι διαρκώς να ελέγχουμε τον εαυτό μας! (γέλια)
Υπήρξε κάποια στιγμή που η ερμηνεία ενός συναδέλφου σου σε βοήθησε να ξεκλειδώσεις μια ιδιαίτερα απαιτητική σκηνή, με τρόπο που ίσως δεν θα είχες καταφέρει χωρίς τη δική του συμβολή;
Ναι! Προς το τέλος της σεζόν υπάρχει μια σκηνή γύρω από ένα τραπέζι φαγητού και δεν ήμουν σίγουρη για το πώς θα την προσέγγιζα ερμηνευτικά. Αλλά όταν είδα τις ερμηνείες των υπόλοιπων ηθοποιών, αποφάσισα να ακολουθήσω το συναίσθημα. Αποφάσισα, για μία φορά, να επιτρέψω στη Misty να αφεθεί στο κυρίαρχο συναίσθημα, σε αυτό που ήταν πιο αληθινό και ειλικρινές.
Δεν ήταν απαραίτητα γραμμένο έτσι στο σενάριο, αλλά αισθανόμουν ότι είχε περάσει τόσα πολλά και είχε αρχίσει επιτέλους να ενσωματώνει τα συναισθήματά της στη ζωή της, και αυτό που συνέβαινε μπροστά της ήταν τόσο λυπηρό, πραγματικά τόσο θλιβερό, που σκέφτηκα ότι, αντί να επιστρέψει αμέσως στις συνηθισμένες εξυπνάδες ή στην επιπόλαιη, ειρωνική αντιμετώπιση των πραγμάτων, ήταν σημαντικό να επιτρέψουμε στον χαρακτήρα να αισθανθεί αυτή τη θλίψη, να κλάψει και να αναστατωθεί.
Δεν είμαι λοιπόν σίγουρη αν αυτή η επιλογή υπάρχει στο τελικό επεισόδιο, γιατί δεν το έχω δει ακόμα, αλλά ήταν σίγουρα μια στιγμή όπου οι ερμηνείες των υπόλοιπων ηθοποιών με οδήγησαν να πάρω μια πολύ συγκεκριμένη και δυναμική απόφαση, που κατά κάποιον τρόπο πήγαινε κόντρα σε αυτό που υπαγόρευε το σενάριο.
Έχεις μια μακρά και πολυσχιδή καριέρα. Υπάρχει κάποιο καινούργιο ερμηνευτικό εργαλείο που απέκτησες μέσα από το Yellowjackets και θα ήθελες να αξιοποιήσεις σε κάποιο μελλοντικό πρότζεκτ;
Έμαθα πάρα πολλά για το τι σημαίνει να είσαι ηθοποιός στην τηλεόραση μέσα από αυτή τη σειρά.
Στον κινηματογράφο συνήθως σου δίνουν τον χαρακτήρα και από εκεί και πέρα είναι δικός σου. Τον διαμορφώνεις όπως θέλεις, γνωρίζεις την αρχή, τη μέση και το τέλος της ιστορίας και έχεις όλα τα δεδομένα. Στην τηλεόραση όμως δεν λειτουργούν έτσι τα πράγματα. Ο χαρακτήρας δεν σου ανήκει ποτέ πραγματικά. Οι σεναριογράφοι μπορούν να γράψουν οτιδήποτε θέλουν, οποιαδήποτε στιγμή. Και μπορεί ξαφνικά να προκύψει κάτι που να σε κάνει να σκεφτείς, «μα αυτό είναι τόσο παράξενο, δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι ο χαρακτήρας μου θα έκανε κάτι τέτοιο».
Αν έχεις προσκολληθεί υπερβολικά στις δικές σου αντιλήψεις για τον χαρακτήρα, επειδή στην πραγματικότητα δεν έχεις την απόλυτη κυριότητά του, μπορεί να αισθανθείς εντελώς αποπροσανατολισμένη όταν ξαφνικά γράφεται κάτι με το οποίο διαφωνείς.
Έπρεπε λοιπόν να μάθω να αφοσιώνομαι πλήρως στις δικές μου ιδέες, διατηρώντας ταυτόχρονα την ευελιξία μου. Και να σκέφτομαι, «εντάξει, ο χαρακτήρας κάνει κάτι που εγώ δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι θα έκανε. Τι θα χρειαζόταν για να φτάσει αυτός ο άνθρωπος σε αυτή την πράξη; Και πώς θα έμοιαζε αν τελικά έκανε αυτό το απίστευτο πράγμα που δεν θα μπορούσα ποτέ να διανοηθώ;».
Τι θυμάσαι από την τελευταία σου μέρα στα γυρίσματα του Yellowjackets;
Υπάρχει μια πολύ, πολύ μεγάλη σεκάνς που εκτείνεται σε περίπου δύο επεισόδια, ίσως και τρία, με εμένα, τη Melanie και την Tawny. Και προς το τέλος εμφανίζεται και η Hilary. Οπότε η τελευταία μου σκηνή ήταν με τις τρεις τους, σε ένα δείπνο. Αυτές οι σκηνές χρειάζονται μια αιωνιότητα για να γυριστούν!
Ήταν όμορφο που κράτησε τόσο πολύ, με όλα τα διαφορετικά πλάνα και τις λήψεις, γιατί είχαμε την ευκαιρία να περνάμε χρόνο μαζί, να μιλάμε και να κάνουμε χαζομάρες.
Κράτησες κάποιο αντικείμενο από τα γυρίσματα, έπειτα από τόσα χρόνια;
Κατάφερα να κρατήσω μία από τις περούκες της. Η Ashley, που ήταν υπεύθυνη για τα μαλλιά μου, φρόντισε να πάρω μία. Εγώ δεν είχα σκεφτεί ποτέ να πάρω κάτι τέτοιο, αλλά μου είπε, «πρέπει να κρατήσεις μία από τις περούκες». Οπότε αυτή τη στιγμή η περούκα βρίσκεται στο κομοδίνο μου!
Έχεις συμμετάσχει σε τόσα αξιόλογα πρότζεκτ στη διάρκεια της καριέρας σου. Τι ήταν αυτό που έκανε την εμπειρία του Yellowjackets και την ερμηνεία της Misty μοναδικά ικανοποιητική για σένα;
Η Misty είναι ένας πολύ διαφορετικός χαρακτήρας από όσους έχω υποδυθεί στο παρελθόν. Ο τρόπος με τον οποίο επεξεργάζεται και εκφράζει τα συναισθήματά της διαφέρει από εκείνον των περισσότερων χαρακτήρων μου. Νομίζω ότι το σημαντικότερο ήταν πως ο κόσμος τελικά κατάλαβε αυτό που έκανα.
Γιατί στο παρελθόν ήθελα να προσεγγίσω κι άλλους χαρακτήρες με παρόμοιο τρόπο, αλλά μου έλεγαν, «μισό λεπτό, δεν καταλαβαίνουμε ότι είσαι θυμωμένη, επειδή χαμογελάς». Κι εγώ τους απαντούσα, «μα οι άνθρωποι το κάνουν αυτό, λέγεται παθητική επιθετικότητα». Αλλά δεν ήταν κάτι που μου επέτρεπαν να κάνω ή που θεωρούσαν αποδεκτό.
Ανησυχούσαν ότι το κοινό δεν θα καταλάβαινε πραγματικά ποιο συναίσθημα προσπαθούσα να εκφράσω. Με τη Misty, όμως, μου επέτρεψαν να το κάνω, και ο κόσμος το κατάλαβε, λειτούργησε. Αυτό με κάνει να θέλω να πάρω ακόμη περισσότερα ρίσκα και να υποδυθώ χαρακτήρες με πιο ενδιαφέροντες και ποικίλους τρόπους.
Νομίζω επίσης ότι, όσο περισσότερο μιλάμε ως κοινωνία για τη νευροδιαφορετικότητα, το τραύμα, τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζει τους ανθρώπους, τη διαταραχή μετατραυματικού στρες και όλα αυτά τα ζητήματα, τόσο περισσότερο διευρύνεται η αντίληψή μας. Αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε συμπεριφορές στους ανθρώπους που ίσως παλιότερα δεν καταλαβαίναμε ή δεν γνωρίζαμε από πού προέρχονταν. Όσο περισσότερα μαθαίνω γι’ αυτά τα θέματα, όσο περισσότερο ενημερώνομαι και βλέπω διαφορετικά παραδείγματα, τόσο περισσότερο ενθουσιάζομαι με την προοπτική να ενσωματώσω αυτή τη γνώση στις μελλοντικές μου ερμηνείες.
Η 4η και τελευταία σεζόν του θρίλερ Yellowjackets προβάλλεται Σάββατο 21/11, στην On Demand υπηρεσία της MagentaTV, 24 ώρες μετά την Αμερική.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.