Γιατί όλοι προσπαθούν να γυρίσουν το νέο Friends, αλλά κανείς δεν το πετυχαίνει;

Αν υπάρχει ένα sitcom που έγινε συνώνυμο με μια ολόκληρη εποχή, αυτό είναι το Friends. Η ιστορία των έξι φίλων που προσπαθούν να ενηλικιωθούν στο Μανχάταν έγινε τεράστια τηλεοπτική επιτυχία, με περισσότερους από 20 εκατομμύρια θεατές κατά μέσο όρο ανά επεισόδιο και περίπου 52,5 εκατομμύρια να παρακολουθούν το φινάλε.

Η επιρροή του, όμως, ξεπέρασε κατά πολύ την τηλεθέαση. Από το περίφημο Rachel κούρεμα και τα slip dresses μέχρι τις ατάκες του Joey, το Friends άφησε το σημάδι του στην ποπ κουλτούρα. Και, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά την πρεμιέρα του, εξακολουθεί να είναι δημοφιλές ακόμη και στη Gen Z.

Το ερώτημα όμως σύμφωνα με το BBC, είναι αν μπορεί να υπάρξει Friends για τους σημερινούς 20άρηδες.

Τα τελευταία χρόνια, αρκετά sitcoms έχουν επιχειρήσει να αναπαράγουν τη συνταγή: παρέες 20άρηδων, συγκατοικήσεις, δουλειές, έρωτες και το χάος της ενηλικίωσης.

Κανένα, όμως, δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να γίνει το φαινόμενο που υπήρξε το Friends. Το Not Suitable For Work για παράδειγμα, προσπάθησε αλλά ακυρώθηκε μετά την πρώτη του σεζόν, το The Sex Lives of College Girls ολοκληρώθηκε το 2025, ενώ σειρές όπως το Adults και I Love LA συνεχίζουν με δεύτερες σεζόν, χωρίς όμως να έχουν αποκτήσει το πολιτισμικό βάρος του Friends ή τη δυναμική των σημερινών σειρών-φαινομένων, όπως το The White Lotus και το The Pitt.

Γιατί, λοιπόν, είναι τόσο δύσκολο να δημιουργηθούν τα νέα Φιλαράκια;

1. Η τηλεόραση σήμερα είναι ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι

Όταν η σειρά έκανε πρεμιέρα το 1994, δεν υπήρχαν αμέτρητες πλατφόρμες, social media και ένας αλγόριθμος έτοιμος να σου προτείνει κάτι καινούργιο κάθε φορά που βαριέσαι. Οι σειρές της Gen Z ανταγωνίζονται για την προσοχή μας μέσα σε έναν ατελείωτο ωκεανό περιεχομένου.

Σύμφωνα με την Activate’s 2026 Media Outlook Report, το 43% της Gen Z προτιμά το YouTube και τις πλατφόρμες με social video από τις συνδρομητικές streaming υπηρεσίες (37%) και την παραδοσιακή τηλεόραση (12%). Με άλλα λόγια, αν κάτι δεν σου τραβάει αμέσως την προσοχή, ο αλγόριθμος έχει ήδη έτοιμη την επόμενη επιλογή.

Υπάρχει και κάτι ακόμη όμως. Τα sitcoms που αγάπησαν οι millennials και η Gen X είχαν συχνά περισσότερα από 20 επεισόδια ανά σεζόν. Οι σύγχρονες σειρές του είδους περιορίζονται συνήθως στα οκτώ με δέκα. Και αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει πλέον αρκετός χρόνος για να ζήσεις με μια παρέα, να δεθείς μαζί της και τελικά να νιώσεις ότι αποτελεί μέρος της δικής σου ζωής.

2. Οι σεναριογράφοι δεν είναι πάντα τόσο Gen Z όσο οι χαρακτήρες τους

Ένα από τα σταθερά προβλήματα των sitcoms που προσπαθούν να μιλήσουν στη Gen Z είναι η απόσταση ανάμεσα στους χαρακτήρες και στους ανθρώπους που γράφουν τις ιστορίες τους. Οι περισσότεροι δημιουργοί είναι millennials ή και μεγαλύτεροι.

Και όσο αυτό δεν αλλάζει, παραμένει δύσκολο να αποτυπωθεί πραγματικά το πώς είναι να μεγαλώνεις σήμερα, μέσα σε ένα κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον τόσο διαφορετικό από εκείνο των προηγούμενων γενιών.

Για να μην είμαστε άδικοι όμως, και τα Φιλαράκια γράφτηκαν από ανθρώπους μεγαλύτερους από τους χαρακτήρες της σειράς. Μόνο που η νεανική κουλτούρα σήμερα κινείται με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα. Και αυτό φαίνεται όταν οι σειρές προσπαθούν να μιλήσουν τη γλώσσα της Gen Z. Ατάκες όπως το “I’m taking screenshots, but with my brain” στο The Sex Lives of College Girls ή η χρήση λέξεων όπως facts και unhinged στο Not Suitable For Work ειπώνονται με τέτοιο τρόπο, που τελικά μοιάζουν περισσότερο με προσπάθεια να μιμηθούν τη γλώσσα των νέων παρά με κάτι που θα έλεγε πραγματικά ένας νέος άνθρωπος.

3. Η απόγνωση της Gen Z δεν είναι και το πιο εύκολο υλικό για κωμωδία

Τα sitcoms είναι, παραδοσιακά, comfort TV. Τις βλέπεις για να χαλαρώσεις, να γελάσεις και να περάσεις χρόνο με χαρακτήρες που σου είναι οικείοι. Μόνο που η πραγματικότητα της Gen Z δεν είναι ακριβώς αυτό που θα έλεγες άνετη.

«Αυτή η γενιά έχει περάσει μια πανδημία, οικονομική στενότητα και ένα πολιτικό περιβάλλον συγκρουσιακό, το οποίο δεν εμπιστεύεται», εξηγεί η Dr Yalda T. Uhls του UCLA.

Στις ΗΠΑ, η Gen Z αντιμετωπίζει το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας μεταξύ των δημογραφικών ομάδων. Οι entry-level θέσεις μειώνονται, ενώ η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει ήδη την αγορά εργασίας. Αντίθετα, η Gen X του Friends μπήκε στην αγορά εργασίας μέσα σε ένα κλίμα αισιοδοξίας που συνδεόταν με την έκρηξη της τεχνολογίας.

Έτσι, οι δημιουργοί των σημερινών sitcoms πρέπει να ισορροπήσουν σε τεντωμένο σκοινί, καθώς πρέπει να δείξουν την πραγματικότητα μιας γενιάς που δυσκολεύεται να βρει δουλειά, σπίτι και οικονομική ασφάλεια, χωρίς η σειρά να γίνει τόσο σκοτεινή ώστε να πάψει να είναι διασκεδαστική.

Το Not Suitable For Work επιχείρησε να αγγίξει το θέμα μέσα από έναν χαρακτήρα που πηγαίνει ενθουσιασμένος σε μια οντισιόν και ανακαλύπτει ότι πρόκειται για ένα project με AI. Το Adults, στη δεύτερη σεζόν του, ασχολείται πολύ περισσότερο με την εργασιακή ανασφάλεια, με την Billie να περνά ολόκληρη τη σεζόν προσπαθώντας να βρει μια δουλειά πλήρους απασχόλησης.

Και μετά υπάρχει το ζήτημα της στέγασης. Οι χαρακτήρες του Not Suitable For Work ζουν σε προσεγμένα διαμερίσματα στο Μανχάταν, όπως ακριβώς και οι ήρωες του Friends. Μόνο που σήμερα αυτό δεν μοιάζει τόσο με aspirational φαντασίωση όσο με κάτι σχεδόν προσβλητικά εξωπραγματικό. Το Adults, αντίθετα, είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, με πέντε φίλους να στριμώχνονται στο τριάρι πατρικό σπίτι του Samir.

4. Πώς χωράς ολόκληρη τη διαφορετικότητα της Gen Z σε μία παρέα;

Όσον αφορά στις ΗΠΑ, όπου και δημιουργούνται μερικές από τις πιο επιτυχημένες σειρές του είδους, η Gen Z είναι η πιο φυλετικά και εθνοτικά διαφορετική γενιά στην ιστορία, σύμφωνα με το Pew Research Center. Και αυτό δημιουργεί ένα ακόμη πρόβλημα για μια σειρά που θέλει να μιλήσει σε όλους: πώς χωράς τόσες διαφορετικές εμπειρίες μέσα σε ένα sitcom;

Το Friends είχε ένα πολύ πιο ομοιογενές καστ, κυρίως λευκό και ετεροκανονικό, κάτι που αντανακλούσε και το τηλεοπτικό mainstream της εποχής.

Οι νεότερες σειρές προσπαθούν να κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Το The Sex Lives of College Girls αντιμετώπισε τις διαφορές φυλής, εθνικότητας και σεξουαλικής ταυτότητας σαν κάτι σχεδόν αυτονόητο, με αποτέλεσμα σε αρκετές περιπτώσεις να μοιάζει επιφανειακό. Το Adults, αντίθετα, αγκαλιάζει τη διαφορετικότητα των χαρακτήρων του και τις ξεχωριστές προσωπικότητές τους. Μόνο που, ως sitcom, αυτό μπορεί να δημιουργεί την αίσθηση ότι η σειρά δεν ξέρει ακριβώς πού θέλει να εστιάσει.

5. Όλα συμβαίνουν online

Και κάπου εδώ φτάνουμε στο μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα: το internet. Δεν γίνεται να μιλήσεις για τη ζωή της Gen Z χωρίς να μιλήσεις για το κινητό, τα social media, τα dating apps και την online εικόνα που έχεις δημιουργήσει για τον εαυτό σου.

Μόνο που το να μεταφέρεις όλη αυτή την ψηφιακή ζωή στην οθόνη δεν είναι εύκολο. Τα γραφικά με μηνύματα και notifications που εμφανίζονται πάνω από τη δράση έχουν αρχίσει να δείχνουν κάπως παλιομοδίτικα, οπότε οι σειρές αναζητούν άλλους τρόπους για να δείξουν πόσο online είναι η ζωή των χαρακτήρων τους.

Το Adults επιλέγει, σε μεγάλο βαθμό, να αποφεύγει την ίδια την οθόνη του κινητού. Το Not Suitable For Work, από την άλλη, σχεδόν αγνοεί τα dating apps, κάτι που μοιάζει παράξενο για μια σειρά που ασχολείται τόσο με την ερωτική ζωή των ηρώων της.

Το I Love LA είναι ίσως η μόνη από αυτές τις σειρές που βάζει πραγματικά την ψηφιακή κουλτούρα στο κέντρο της ιστορίας. Οι ήρωές του είναι influencers και άνθρωποι της βιομηχανίας του θεάματος που ζουν με το κινητό στο χέρι και γνωρίζουν ότι, αν σταματήσεις έστω και για λίγο να εμφανίζεσαι online, κινδυνεύεις να εξαφανιστείς.

Παρόλα αυτά, η σειρά δεν πηγαίνει πολύ βαθύτερα στη διπλή ζωή της Gen Z, ανάμεσα στον πραγματικό και τον ψηφιακό κόσμο, πέρα από το να σατιρίσει την επιφανειακή, image-obsessed πλευρά των influencers.

Μέχρι στιγμής, το Adults μοιάζει να είναι η πιο πετυχημένη προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα sitcom για τη Gen Z. Έχει χαρακτήρες που μοιάζουν αληθινοί, χωρίς να θυσιάζει το ανάλαφρο χιούμορ της, ενώ η δεύτερη σεζόν έχει ήδη συγκεντρώσει πολύ θετικές κριτικές.

Το αν θα καταφέρει να βρει και το κοινό που θα την κάνει πραγματικά «τη σειρά της γενιάς της», μένει να φανεί. Γιατί το να αποτυπώσεις τη Gen Z με τρόπο ταυτόχρονα αστείο και αυθεντικό είναι μόνο το πρώτο βήμα. Το δύσκολο είναι να πείσεις μια γενιά που έχει συνηθίσει να κάνει scroll με ταχύτητα φωτός να κάτσει μαζί σου και να γνωρίσει μια παρέα εικοσάρηδων για μόλις οκτώ επεισόδια.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.