Νέες ταινίες: Ο Michael Jackson νικάει, όλα τα κακά σκορπάει

Από βιογραφίες μέχρι ξένες παραγωγές με πρωταγωνιστή τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, αυτές είναι οι ταινίες της εβδομάδας. Ακολουθεί ο σχολιασμός μας τις ταινίες αμέσως τώρα.

Michael

Βαθμολογία: 30/100

Η μάστιγα των άνευρων μουσικών βιογραφιών, υπό την επίβλεψη των estates που έχουν την αποστολή να διατηρήσουν την καθαρότερη δυνατή εικόνα για τους καλλιτέχνες που τις έστησαν, χτυπάει και το Michael. Είναι, μάλιστα, το πιο ένοχο παράδειγμα τέτοιου μουσικού biopic από τις πιο πρόσφατες κυκλοφορίες, γιατί αποπειράται ουσιαστικά την αποκατάσταση του έκπτωτου ειδώλου του Michael Jackson με ένα σενάριο κοντινότερο στον Ιησού της Ναζαρέτ. Και οι δύο αυτοί ήρωες είναι γιοι πατεράδων που ζητούν απ’ αυτούς το ακατόρθωτο, και οι δύο είναι αλάνθαστοι και με βασικότερο κριτήριο το κοινό Καλό.

Έτσι παρουσιάζεται ο σούπερσταρ, ως ένας άλλος Χριστός – ακόμα και το πασίγνωστο ατύχημά του στα γυρίσματα ενός διαφημιστικού της Pepsi που οδήγησε σε επίπονα εγκαύματα και μία μακράς διάρκειας θεραπεία, αναλώνεται κυρίως στον Jackson να επισκέπτεται τα παιδιά του νοσοκομείου και να κάνει μία τεράστια δωρεά στο τμήμα εγκαυμάτων.

Υπό τις προστατευτικές για την εικόνα του σταρ συνθήκες παραγωγής της ταινίας, νομίζω κανείς δεν περίμενε να είναι κάποιο καυστικό πορτρέτο. Παρ’ όλα αυτά, προκαλεί έκπληξη το γεγονός πως έχουμε καταλήξει σε μία τόσο άχρωμη και ελάχιστα επαρκή ταινία, κοντινότερη σε μεσημεριανό τηλεοπτικό πρόγραμμα.

Ακολουθώντας μια χρονολογική πορεία από την εποχή των Jackson 5 μέχρι τη μετέπειτα σόλο επιτυχία του, η αφήγηση σταματά στα μέσα της δεκαετίας του ’80, πριν ο Jackson δεχτεί κατηγορίες για κακοποίηση παιδιών, αφαιρώντας οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί αμφιλεγόμενο (είχε γυριστεί σχετικό μέρος της ταινίας, αφαιρέθηκε όμως για νομικούς λόγους, υποχρεώνοντας την παραγωγή σε reshoots εκατομμυρίων). Αφαιρεί, όμως, και οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί δραματικό.

Αυτό που απομένει λοιπόν, είναι σκηνή μετά τη σκηνή με μεγαλοστελέχη της δισκογραφικής βιομηχανίας να λένε στον Jackson πόσο απίστευτα ταλαντούχος είναι, και τον φρικτό πατέρα του (ο Colman Domingo, σχεδόν αγνώριστος κάτω από προσθετικό μακιγιάζ) να πλησιάζει σαν κακός καλικάντζαρος και να γρυλίζει: «Να θυμάσαι την οικογένειά σου, Michael!»

Όταν δεν βρίσκεται πάνω στη σκηνή ή σε στούντιο ηχογράφησης, ο Jackson χαμογελά καθώς βλέπει τηλεόραση με τη μητέρα του (Nia Long), χαμογελά καθώς αγοράζει ζώα για την ιδιωτική του συλλογή. «Δεν είναι κατοικίδια, είναι φίλοι μου», λέει. Όταν τραγουδά το Billie Jean, αναρωτιέται κανείς πώς αυτή η γλυκιά και σχεδόν αγιοποιημένη φιγούρα θα μπορούσε να έχει γράψει ένα τόσο έντονο, παρανοϊκό και σεξουαλικά φορτισμένο τραγούδι.

Ακόμη κι έτσι, ο Jackson που υποδύεται ο ανιψιός του, Jafar Jackson, είναι ένας συναρπαστικά πολυεπίπεδος χαρακτήρας σε σύγκριση με το υποστηρικτικό καστ. Ο Miles Teller διατηρεί ένα μόνιμο μειδίαμα στον ρόλο του πιστά υποστηρικτικού δικηγόρου, John Branca, ο οποίος στην πραγματική ζωή είναι και ένας από τους παραγωγούς της ταινίας. Και τα αδέλφια του Jackson περνούν σχεδόν απαρατήρητα — παραδόξως, αν σκεφτεί κανείς ότι κάποιοι από αυτούς είναι επίσης παραγωγοί. Η αδελφή του, Janet Jackson, απουσιάζει εντελώς από το σενάριο.

Οι δεσμοί του Jackson με την υπόλοιπη οικογένειά του πλην του πατέρα του απουσιάζουν, η επιρροή του στην κουλτούρα συμβαίνει εκτός του ευρύτερου κοινωνικού πλαισίου, μονάχα με αναφορές στις πωλήσεις του, ακόμα και η παρουσίαση της προσωπικής του σχέσης με τη μουσική είναι απλοϊκή, σε αντίθεση με τις ηλεκτρικές μουσικές σκηνές που κατά τ’ άλλα στήνει ο Antoine Fuqua.

Το Michael είναι μία πλήρως βικιπαιδειακή προσέγγιση όχι μόνο στον εσωτερικό κόσμο του Michael Jackson αλλά και στην κληρονομιά του ακόμη, παρότι είναι σαφές πως αυτή ήταν η μοναδική έννοια στο νου της δημιουργικής ομάδας. Υπήρξε πράγματι ο καλύτερος που το έκανε ποτέ, δεν μας δείχνουν όμως ποτέ πραγματικά γιατί. Απλώς το ανακοινώνουν.

Η ταινία κυκλοφορεί από την Tanweer.

I Was a Stranger

Βαθμολογία: 75/100

Η βραβευμένη μικρού μήκους ταινία του 2020 Refugee του Μπραντ Άντερσεν είχε βρεθεί στη shortlist για Όσκαρ. Τώρα ο δημιουργός επεκτείνει την ιστορία μίας γιατρού και της κόρης της που διαφεύγουν από το Χαλέπι κατά τη διάρκεια του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου, αυτή τη φορά εμπλουτίζοντάς τη με τέσσερις ακόμη οπτικές που συνδέονται με αυτή την ανθρωπιστική κρίση. Ενός διακινητή που υποδύεται ο Ομάρ Σι, ενός στρατιώτη που παίζει ο Γιαχία Μαχάινι, του ποιητή του Ζιάντ Μπακρί, και ενός καπετάνιου της ακτοφυλακής, που υποδύεται ο δικός μας Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Ο καθένας τους θα παίξει ρόλο στο ταξίδι της γιατρού Αμίρα, που την οδηγεί μέχρι το Σικάγο.

Η Δρ. Χόμσι παρακολουθεί ανήμπορη αλλά ψύχραιμη την καταστροφή της οικογένειάς της, και ο Σι δίνει μία σύνθετη διάσταση στον χαρακτήρα του διακινητή — ένας στοργικός πατέρας στο σπίτι, αλλά και ένας σκληρός επαγγελματίας που κερδίζει χρήματα από την απελπισία των προσφύγων που προσπαθούν να φτάσουν στην Ελλάδα. Ο Μαρκουλάκης δίνει μία ιδιαίτερα δυνατή ερμηνεία στον περιορισμένο χρόνο που εμφανίζεται, μεταφέροντας την εσωτερική σύγκρουση του χαρακτήρα του ανάμεσα στην ενοχή και τη θλίψη ως μάρτυρας ιστορικών γεγονότων. Γενικά δεν λείπουν τα συναισθήματα από το I Was a Stranger, ο Άντερσεν καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια να αποτυπώσει τη θυσία και την αβεβαιότητα κάθε βήματος των προσφύγων καθώς διασχίζουν τα σημεία ελέγχου.

Η ταινία του Άντερσεν, προσπαθώντας να παρουσιάσει πολλαπλές οπτικές, μετατοπίζει συνεχώς την προσοχή από χαρακτήρα σε χαρακτήρα, αποδυναμώνοντας έτσι το συναισθηματικό της βάρος. Κάθε χαρακτήρας είναι γονιός, σε μια ταινία που χρησιμοποιεί τα παιδιά με τρόπο που αγγίζει τα όρια του συναισθηματικού χειρισμού, ενώ και το μοντάζ ακολουθεί παρόμοια λογική: κάθε ενότητα κλείνει με ένα τραυματικό φινάλε, αφήνοντάς μας σε αγωνία μέχρι την επόμενη.

Παρά τις αφηγηματικές αδυναμίες της ταινίας πάντως, είναι δύσκολο να μη συμμεριστεί κανείς την οργή και την απελπισία των χαρακτήρων. Ο σχεδιασμός παραγωγής αξίζει, επίσης, εύσημα για το πόσο ρεαλιστικοί μοιάζουν οι χώροι, ενώ η φωτογραφία αξιοποιεί έντονα την κάμερα ανά χείρας για να μας κρατά διαρκώς μέσα στη δράση. Τελικά, ωστόσο, το I Was a Stranger είναι υπερβολικά βαρύ για να λειτουργήσει ως τυπική χολιγουντιανή ταινία, ενώ θέλει ταυτόχρονα να είναι μία παραγωγή με χολιγουντιανό περίβλημα.

Η ταινία κυκλοφορεί από τη The Film Group.

Γυναίκες Έξω/Fuori

Βαθμολογία: 70/100

Η λίστα των ταινιών που παρουσιάζουν τη φυλακή ως εμπειρία που μπορεί να βελτιώσει τη ζωή είναι πολύ σύντομη. Το Fuori, όμως, είναι μία από αυτές! Το Fuori, που μεταφράζεται ως «έξω», ακολουθεί τη Γκολιάρντα Σαπιέντσα, μία Ιταλίδα ηθοποιό και συγγραφέα της οποίας η ζωή διαμορφώθηκε μέσα από τον ιταλικό αντιφασισμό και τον καλλιτεχνικό ριζοσπαστισμό. Η ταινία καταγράφει τον χρόνο που πέρασε μέσα και έξω από τη φυλακή στις αρχές της δεκαετίας του 1980, λόγω κλοπής κοσμημάτων – μία εμπειρία που αργότερα θα ανέφερε ως μεταμορφωτική, σε βιβλία για τα οποία θα αναγνωριζόταν πραγματικά μόνο μετά τον θάνατό της, το 1996.

Παρά τη σύντομη περίοδο εγκλεισμού της, η Σαπιέντσα — την οποία υποδύεται εδώ η τακτική παρουσία των Καννών, Βαλέρια Γκολίνο — δημιουργεί ισχυρούς δεσμούς με τις συγκρατούμενές της, τις οποίες συνεχίζει να συναντά το καλοκαίρι μετά την αποφυλάκισή της. Ξεχωρίζει ανάμεσά τους η Ματίλντα ντε Ανγκέλις. Εντυπωσιακή στον ρόλο της Ρομπέρτα, μιας γυναίκας γεμάτης αυτοπεποίθηση αλλά και ευάλωτης, αυτοκαταστροφικής, που αντιμετωπίζει τη ζωή με την ίδια παρόρμηση με την οποία μπορεί να παραβιάσει ένα αυτοκίνητο όταν θέλει μεταφορικό μέσο.

Το πριν, το κατά τη διάρκεια και το μετά της φυλακισμένης περιόδου της Σαπιέντσα, μπλέκονται μέσα σε ένα παιχνιδιάρικο χρονικό μοντάζ, αφήνοντάς μας να συναρμολογήσουμε μόνοι μας τη χρονολογική σειρά. Η κινηματογράφηση του Πάολο Καρνέρα του Io Capitano και η σκηνογραφία του μακροχρόνιου συνεργάτη του Πάολο Σορεντίνο, Κάρμιν Γκουαρίνο, χτίζουν μία καλοκαιρινή ταινία ουσιαστικά, απλώς αιχμηρή. Δυστυχώς όμως, το ρηχό της σενάριο αδικεί τους πάντες. Παρότι το Fuori καταφέρνει να έχει συναισθηματικό αντίκτυπο, οι συνεχείς εναλλαγές ανάμεσα στις δύο χρονικές γραμμές – εντός και εκτός φυλακής – δεν του επιτρέπουν να αποκτήσει συνοχή.

Στις πιο αδύναμες στιγμές του, το Fuori θυμίζει βιντεοκλίπ, και τα χρονικά άλματά του δεν μπορούν να κρύψουν ότι η πλοκή είναι σε σημεία ελλιπής. Ό,τι μοιάζει σημαντικό σε μία σκηνή —η οικονομική επισφάλεια της Σαπιέντσα, μία νέα σχέση, ακόμη και μια απόπειρα αυτοκτονίας— δεν αναπτύσσεται ποτέ σε βάθος. Τουλάχιστον αυτές οι αδυναμίες αντισταθμίζονται κάποιες φορές από τη σπίθα που δημιουργείται κάθε φορά που οι δύο γυναίκες συναντιούνται, ενώ όντως ανακινείται ένα ενδιαφέρον για τη συγγραφέα που θα μπορούσε να μας ωθήσει να αναζητήσουμε τα βιβλία της.

Η ταινία κυκλοφορεί από τη Rosebud.21.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ