Νέες ταινίες: Στο Ο Διάβολος Φοράει Prada, η Miranda Priestly κρεμάει πια μόνη της το παλτό της
- 30 ΑΠΡ 2026
Διάβασε τον σχολιασμό μας για τις ταινίες της εβδομάδας παρακάτω.
Ο Διάβολος Φοράει Prada 2/The Devil Wears Prada 2
Βαθμολογία: 70/100
Το Devil Wears Prada 2 έχει λόγο ύπαρξης. Σημαίνει αυτό πως δεν είναι cash grab νοσταλγίας όταν οι αναμνήσεις μας είναι η οικονομία του σινεμά εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία; Όχι, σαφώς και είναι cash grab, απλώς όχι ξεδιάντροπο.
Το νέο Ο Διάβολος Φοράει Prada θέλει να μιλήσει για τον θάνατο του κόσμου της μόδας όπως λειτουργούσε το 2006, όταν είχε κυκλοφορήσει η πρώτη ταινία, τότε που designer brands δεν είχαν δεχθεί να δανείσουν ρούχα στην παραγωγή για να μην προσβάλλουν τη Vogue και την Anna Wintour. Έκτοτε οι ισχυροί παράγοντες της βιομηχανίας της μόδας έχουν αναδιαμορφωθεί εξαιτίας του φινάλε των περιοδικών και τη μεταφορά τους στον ψηφιακό κόσμο, και η επιμέλεια του περιεχομένου κατευθύνεται ολοένα και περισσότερο από εμπορικές συνεργασίες και λιγότερο στο όραμα των συντακτών
Είναι μία πολιτισμική μετατόπιση αυτή στην πραγματικότητα και το Devil Wears Prada το αναγνωρίζει αυτό, οπότε στο sequel παρελαύνουν μεγάλα κεφάλια της μόδας που άλλοτε μπορεί να τη σνόμπαραν. Έχουν προσγειωθεί και αυτά σε μία πραγματικότητα που τα έχει, σε έναν βαθμό, αποκαθηλώσει, και έτσι φαίνεται πλέον να συμφωνούν πως κάθε είδους δημοσιότητα είναι χρήσιμη για την επιβίωσή τους – ακόμη και η σάτιρα που φυλάει για αυτά ο Διάβολος.
Η Miranda Priestly της Meryl Streep λοιπόν, με τα πολλαπλά επίπεδα του επιβλητικού χαρακτήρα που χάρισαν στην ηθοποιό μία από τις οσκαρικές της υποψηφιότητες και ένα έξτρα στρώμα ευαλωτότητας και ανασφάλειας, παρουσιάζεται έως και ηρωική εδώ. Προσπαθεί να καθοδηγήσει το πλοίο της, το περιοδικό Runway, στα φουρτουνιασμένα νερά των συγχωνεύσεων στα media και των εξαγορών, αποφασισμένη να βρει στεριά, απέναντι στη φοβερή συρρίκνωση που συμβαίνει.
Ένας τρόπος που προκύπτει είναι η συνεργασία με τη Andrea Sachs της Anne Hathaway που έχει στο μεταξύ γίνει έγκριτη δημοσιογράφος και μπορεί να δώσει έναν αέρα κοινωνικής ευαισθησίας στο Runway, αλλά και να εξασφαλίσει μία αποκλειστική συνέντευξη που θα έκανε το Runway ξανά επίκαιρο.
Η δημιουργική ομάδα του Prada που επιστρέφει σύσσωμη για το sequel, αφήνει πίσω την ιστορία ενηλικίωσης της πρώτης ταινίας, και επιθυμεί να μιλήσει για την αξία της καλλιτεχνικής επιμέλειας και της αληθινής δημοσιογραφίας, απέναντι στο τσουνάμι της τεχνητής νοημοσύνης, των αλγορίθμων και των εμπορικών συμφωνιών.
Το σενάριο της Aline Brosh McKenna έχει έναν έξυπνο τρόπο να εμπεριέχει τα ίδια, πολυαγαπημένα στοιχεία πακεταρισμένα υπό εντονότερες συνθήκες, ενώ ο σκηνοθέτης David Frankel έχει σε μεγάλο βαθμό κατακτήσει την τέχνη της αναφοράς – τον ατμό του ντους που σκουπίζεται από τον καθρέφτη του μπάνιου, ή ένα μοντάζ μεταμφιέσεων με μουσική της Madonna. Η επιρροή της αρχικής ταινίας στην ποπ κουλτούρα είναι πανταχού παρούσα. Σε κάποιο βαθμό, η ψυχρή εμπορική λογική της βιομηχανίας της μόδας, που μετατρέπει όμορφα, πρωτότυπα έργα σε φθηνά αναπαραγώγιμα προϊόντα, σεζόν μετά τη σεζόν, αντηχεί εκείνη του Χόλιγουντ, το οποίο τακτικά εκμεταλλεύεται και μετατρέπει τις μεγαλύτερες επιτυχίες του σε franchises. Είναι μία κουραστική διαδικασία, αλλά όχι πάντα ή εξ ολοκλήρου άψυχη, και θεωρούμε τη στιβαρή μηχανική της ως δεδομένη, με δική μας ευθύνη. Η ίδια η ύπαρξη της τέχνης και της ομορφιάς μπορεί να είναι αρκετή για να κάνει μία αμείλικτη παραγωγική μηχανή να φαίνεται ότι αξίζει τον κόπο. Τι θα γινόταν αν ακόμη και αυτές οι φευγαλέες απολαύσεις εξαφανίζονταν για πάντα;
Η McKenna, που αυτή τη φορά εργάζεται χωρίς το δίχτυ ασφαλείας του άμεσου πρωτογενούς υλικού, έχει συνθέσει μια λαμπερή σατιρική σαπουνόφουσκα ενός πολιτιστικού τοπίου γεμάτου καταστροφή. Όπως συμβαίνει με τις φούσκες, σπάει και τούτη εύκολα, αυτό όμως που αντανακλά δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια. Παρά την επιφανειακή της λάμψη, η ταινία υπονομεύει συνεχώς την ίδια της την αυτο-μέθη. Θρηνεί για έναν κόσμο στον οποίο τα εξωφρενικά υψηλών προϋπολογισμών πρότυπα και οι φιλοδοξίες του Runway είναι μη βιώσιμα, οι πιο πολυτελείς φωτογραφήσεις και ιστορίες προκαλούν χασμουρητά, και οι αδιάλλακτες κρίσεις της Miranda ενίοτε αγνοούνται.
Αν όλα αυτά σου φαίνονται πολύ σοβαροφανή για μία ταινία όπως το Devil Wears Prada, μην ανησυχείς. Η ταινία παραμένει ανάλαφρη, η χημεία μεταξύ Streep και Hathaway είναι εκεί και ακόμη πιο στιβαρή, ο Stanley Tucci και η Emily Blunt εξακολουθούν να κλέβουν την παράσταση στις σκηνές τους και, ναι, θα έχουμε ατάκες από την ταινία για άλλα είκοσι χρόνια.
Το Ο Διάβολος Φοράει Prada όμως ήταν ένα παραμύθι με πολλά βατράχια και ούτε έναν αληθινό Πρίγκιπα. Η συνέχειά του, αξιαγάπητη και λίγο άτσαλη όπως η Andy, πουλάει μια πληθώρα από παράλογες ιδέες αλλά τις πουλάει καλά, με αληθινή αυτοπεποίθηση, και την κατάλληλη αναλογία κυνισμού και ελπίδας. Αξιολογεί τους πρωταγωνιστές της και τη δυσχερή επαγγελματική τους κατάσταση, προσφέροντας κάποιου είδους ρομαντική λύτρωση. Καθώς οι βιομηχανίες και οι γίγαντες τους καταρρέουν όπως υπονοεί η ταινία, το καλύτερο που μπορούμε να ζητήσουμε είναι ικανοποίηση από την καλή μας δουλειά και φιλίες που μπορεί να δημιουργήσουμε στην πορεία της. Αυτά.
Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από τη Feelgood.
Κος Κανένας Εναντίον Πούτιν/Mr. Nobody Against Putin
Βαθμολογία: 85/100
Το Κος Κανένας Εναντίον Πούτιν του David Borenstein, φετινός νικητής του βραβείου Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στα Όσκαρ, έχει όλα τα συστατικά μίας πολύ σκοτεινής sitcom. Το ντοκιμαντέρ εστιάζει στον Πάσα Ταλαγκίν, έναν χαρούμενο και στοργικό δάσκαλο δημοτικού στο Καραμπάς – μια τοξική μεταλλευτική πόλη στη Russia που έγινε διάσημη στο YouTube ως μία από τις πιο μολυσμένες πόλεις στον κόσμο. Ο Πάσα, που αναφέρεται επίσης ως συν-σκηνοθέτης της ταινίας, κινηματογραφεί αρχικά τους μαθητές του για να έχουν ένα αρχείο της ζωής τους. Μέχρι που η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» του Vladimir Putin εξαπλώνεται, και ο δάσκαλος καλείται να καταγράφει πλάνα της νέας πατριωτικής τους εκπαίδευσης εν δράσει, τα οποία θα αποστέλλονται σε προπαγανδιστικούς μηχανισμούς.
Ο Πάσα οργανώνει τη δική του εξέγερση και μεταμορφώνεται από επαρχιακός βιντεογράφος σε δημιουργό ντοκιμαντέρ, συλλέγοντας κρυφά εκατοντάδες ώρες αποδεικτικού υλικού για το τέρας της προπαγάνδας που απειλεί να κατασπαράξει τις αθώες καρδιές και τα μυαλά της πόλης του. Και τότε παίρνει μια απόφαση που είναι ταυτόχρονα γενναία και απερίσκεπτη: εκμυστηρεύεται τα πάντα σε έναν άλλο δημιουργό, έναν Αμερικανό που ζει στην Ευρώπη, ξεκινώντας μια συνεργασία που θα αλλάξει και τις ζωές και των δυο τους.
Ο Ταλαγκίν έχει ιδιαίτερη ευαισθησία για τις μικρές, επώδυνες λεπτομέρειες: ένα φευγαλέο βλέμμα από μια αγαπημένη μαθήτρια που κρύβει τη σκληρή της ψυχραιμία για την επιστράτευση του αδελφού της· ένα πλάνο με δύο νεαρούς άνδρες, στενούς φίλους μόλις τελειωμένους από το σχολείο, την παραμονή της αναχώρησης του ενός για τη στρατιωτική του θητεία. Τεχνικά η ταινία κρατάει απλή προσέγγιση: ευθύ μοντάζ, μια διακριτική χρήση ηλεκτρονικής μουσικής για να καθοδηγεί τη διάθεση, και πολύ περιορισμένη χρήση slow motion και άλλων εφέ, απλώς για να προσθέσουν μια μικρή λάμψη.
Το Κος Κανένας Εναντίον Πούτιν αποτελεί ένα ακατέργαστο, ειλικρινές και προσωπικό πορτρέτο της καθημερινής ζωής στη Ρωσία, σπάνιο για δυτικό κοινό, ιδιαίτερα μετά την εισβολή. Τελικά στέκεται τόσο ως πράξη προσφοράς όσο και ως φόρος τιμής — σε ένα σχολείο που υπήρχε κάποτε, σε μαθητές των οποίων οι ζωές έχουν αλλάξει και θα αλλάξουν ανεπανόρθωτα από το καθεστώς, και σε ένα επάγγελμα που ήταν άλλοτε γόνιμο.
Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από τη Filmtrade.
Όμαχα/Omaha
Βαθμολογία: 72/100
Μία από τις πολλές μακροχρόνιες παραδόσεις στη βιομηχανία του θεάματος είναι οι ταινίες road trip που προκύπτουν από το Φεστιβάλ Sundance! Όπως ήταν το Little Miss Sunshine, το Paris, Texas, ή το Θέλω και τη Μαμά σου του Alfonso Cuaron ας πούμε. Ανεξάρτητες δηλαδή ταινίες για οικογένειες, με ετερόκλητους χαρακτήρες που ξεκινούν ένα μεγάλο ταξίδι, όπου μια σειρά από περιπέτειες και απρόοπτα αποδεικνύουν πως το ίδιο το ταξίδι ήταν εξίσου σημαντικό με τον προορισμό. Άλλοτε είναι αστείο, άλλοτε θλιβερό, συνηθέστερα είναι και τα δύο, πάντα όμως η ταινία φωνάζει “Sundance”. Το ήδη βραβευμένο σκηνοθετικό ντεμπούτο Omaha του Cole Webley είναι το φετινό μας διαμάντι από το φεστιβάλ.
Ξεκινά κρατώντας κοινό και χαρακτήρες στο ίδιο σκοτάδι: δεν ξέρουμε περισσότερα από τα δύο παιδιά που βρίσκονται στο επίκεντρο της ιστορίας. Ο πατέρας που υποδύεται ο John Magaro τα ξυπνάει μέσα στη νύχτα, για ένα ταξίδι που μόνο εκείνος κατανοεί, με μία αίσθηση ανησυχίας να πλανάται εξαρχής. Σύντομα γίνεται σαφές πως η οικογένεια έχει πληγεί από τον χαμό της μητέρας που άφησε πίσω συναισθηματικά και πρακτικά συντρίμμια, και τώρα καλούνται να εγκαταλείψουν το σπίτι τους, και να κατευθυνθούν στην Όμαχα. Γιατί στη Όμαχα, δεν θα το ξέρουμε μέχρι το τέλος.
Η ταινία στηρίζεται σε μία αργά αναπτυσσόμενη αγωνία που ριζώνει μέσα στην παρατηρητική Ella και μέσα μας, και θα είναι αδύνατο να φύγει ακόμα κι όταν η οικογένεια θα βρίσκει στιγμές χαράς μέσα στο χάος. Η σκηνοθεσία του Webley λειτουργεί με ευαισθησία και σιγουριά, καθοδηγώντας μας μέσα από εναλλαγές τόνου και ερωτήματα που αιωρούνται. Δείχνει ιδιαίτερη ικανότητα στο να αποτυπώνει την ένταση και τις αντιθέσεις ενός αμερικανικού road trip: τον κλειστοφοβικό αλλά οικείο χώρο του αυτοκινήτου δηλαδή, σε αντιπαράθεση με τα αχανή, ανοιχτά τοπία που απλώνονται έξω από αυτό.
Το Omaha επιταχύνει απότομα στο φινάλε του, σαν να τραβά ένα τσιρότο — προσφέροντας ένα γρήγορο συναισθηματικό σοκ, αλλά όχι τη βαθιά, επίπονη φόρτιση που είχε χτίσει νωρίτερα. Παρ’ όλα αυτά, η υπνωτική οπτική γραφή του Webley, οι φευγαλέες εικόνες ανατολής και δύσης εν κινήσει, και οι ήσυχες στιγμές σύνδεσης μέσα στην κρίση, παραμένουν μετά από ένα φινάλε που, αν και σκληρό, αφήνει μία γλυκόπικρη αίσθηση ανεκπλήρωτου.
Η ταινία προβάλλεται αποκλειστικά στο Άστυ από την AMA Films.
ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ:
Dolly
Μια νεαρή γυναίκα πέφτει θύμα απαγωγής και παρασύρεται βαθιά σε ένα απομονωμένο δάσος, όπου βρίσκεται στο έλεος μιας διαταραγμένης, τερατόμορφης κούκλας που θέλει να τη μεγαλώσει σαν να είναι το παιδί της. Γυρισμένη εξ ολοκλήρου σε φιλμ Super 16mm στο Τενεσί, η ταινία Dχτίζεται πάνω στις παραδόσεις των κλασικών ταινιών τρόμου, όπως Η Νύχτα με τις Μάσκες και Ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι.
Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από τη NEO Films.
Τρίχες Κατσαρές/Curly Burly
To σκανδαλιάρικο τρολ Ρούλης Κατσαρούλης αποφασίζει να αφήσει την ήσυχη ζωή στο νησί των τρολ και να δραπετεύσει στον κόσμο των ανθρώπων προκειμένου να ζήσει μία ανεπανάληπτη περιπέτεια.
Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Tanweer.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.