Ο ζωγραφικός γρίφος του David Lynch

Διαστρεβλωμένες πραγματικότητες, παραμορφωμένα σώματα, αψυχολόγητα τοπία, το παράλογο με την έννοια του απολύτως φυσιολογικού: όπως το πέτυχε στις ταινίες, έτσι το έκανε και στους καμβάδες.

Πριν γίνει σκηνοθέτης και κατακτήσει τον κόσμο με την αινιγματική του ψυχεδέλεια, ο David Lynch υπήρξε ζωγράφος. Εξαιρετικός ζωγράφος. Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος σε συνέντευξη το 2014, «ο κινηματογράφος προέκυψε στη συνέχεια, από την επιθυμία να κάνω μια εικόνα να κινηθεί». Όλα ξεκίνησαν από όταν ήταν παιδί. Η μητέρα του αρνούταν να του δώσει έτοιμα βιβλία ζωγραφικής να χρωματίσει (τα θεωρούσε πολύ περιοριστικά) και έτσι εκείνος έμαθε να διοχετεύει τη δημιουργική του ενέργεια στις μεγάλες ποσόστητες χαρτιού που έφερνε ο πατέρας του από τη δουλειά. Στην εφηβεία, είχε πλέον αποφασίσει ότι θα ασχοληθεί επαγγελματικά με την τέχνη.

Αλλά, ο κινηματογράφος παρέμενε ακόμη εκτός πλάνου.

Κυνήγησε την ακαδημαϊκή γνώση στη ζωγραφική, για να ακολουθήσει το όνειρό του. Φοίτησε –και εγκατέλειψε– σε δύο σχολές Kαλών Tεχνών, πριν μεταγραφεί το 1966 στην Pennsylvania Academy of Fine Arts στη Φιλαδέλφεια και διαπρέψει ως ζωγράφος, λαμβάνοντας τεχνική γνώση αλλά κυρίως ερεθίσματα που τον στιγμάτισαν. Εκείνη την εποχή, η Φιλαδέλφεια αποτελούσε ένα τοπίο αστικής παρακμής, μια πόλη γεμάτη εγκαταλειμμένα εργοστάσια, βιομηχανικά ερείπια και οπτικές αντιθέσεις, στοιχεία όλα που διοχετεύτηκαν στο σινεμά του Lynch και ιδιαίτερα την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία – το δυστοπικό Eraserhead.

Εκείνο το διάστημα, συνέβη επίσης το καθοριστικό γεγονός που τον έστρεψε στο σινεμά: όπως έχει περιγράψει ο ίδιος σε συνέντευξη, «ήμουν στο στούντιο και ζωγράφιζα έναν κήπο τη νύχτα –μαύρο με πράσινα φυτά να βγαίνουν από το σκοτάδι–, όταν ξαφνικά άκουσα τον άνεμο και τα φυτά του έργου άρχισαν ξαφνικά να κινούνται». Έτσι, σκέφτηκε την «κινούμενη ζωγραφιά» και κατ’ επέκταση το σινεμά.