Όλα τα κινηματογραφικά Resident Evil στη σειρά

Ζόρικη πίστα τα κινηματογραφικά Resident Evil. Με ένα φανατικό κοινό που περιμένει πιστότητα στο βιντεοπαιχνίδι, αλλά με σκηνοθέτες που επιμένουν στο δικό τους όραμα (κάτι που στηρίζουμε!), το αποτέλεσμα είναι ένα αληθινά παράξενο κινηματογραφικό franchise με ταινίες που διχάζουν.

Πόσο μάλλον που τις περισσότερες τις έχει γυρίσει ο Paul W.S. Anderson, ένας παρεξηγημένος σκηνοθέτης που παίζει με εντελώς δικούς του όρους στην χορογραφία της δράσης και στην κίνηση στους κινηματογραφικούς χώρους. Κι ο οποίος έδωσε τον ηγετικό ρόλο του franchise στην Milla Jovovich, παίζοντας έναν χαρακτήρα που δεν υπάρχει στα βιντεοπαιχνίδια.

Κάτι που συμβαίνει και με τη νέα ταινία, αυτή τη φορά από τον Zach Cregger του Weapons και του Barbarian – άλλον έναν δηλαδή σκηνοθέτη με υπογραφή και δημιουργική ταυτότητα, που εισήγαγε έναν νέο χαρακτήρα, έναν ήρωα καθημερινό που προσπαθεί απλώς να επιβιώσει μέσα στο γκροτέσκο χάος που συναντά γύρω του.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο διασκευές του Resident Evil, είχαμε και το Welcome to Raccoon City, μια πιο πιστή διασκευή που όμως είναι κακή ταινία – τι τα θες, έτσι είναι αυτά, κάτι χάνεις κάτι κερδίζεις.

Ανάμεσα λοιπόν στα 6 (ζωή να έχουν) κεφάλαια του αρχικού franchise με την Jovovich και τις δύο reboot απόπειρες, μία με γνώμονα την πιστότητα και μία με γνώμονα την απόδοση της αίσθησης του να παίζεις το παιχνίδι (παρά την κυριολεξία της μυθολογίας του) έχουμε μια πολύ διασκεδαστική και πραγματικά παράξενη σειρά ταινιών.

Για την οποία είναι πρακτικά αδύνατον να συμφωνήσει κανείς σε αξιολογική σειρά – το #1 αυτής της λίστας θα είναι για πολύ κόσμο μια από τις 2-3 χειρότερες του franchise.

Τι σου είναι η τέχνη!

Πάμε να θυμηθούμε όλες τις Resident Evil ταινίες λοιπόν, από τη χειρότερη μέχρι την καλύτερη.

8. Resident Evil: Apocalypse (2004)

Το πρώτο σίκουελ του αρχικού franchise ήταν και η πρώτη απόπειρα για μια πιο «πιστή» μεταφορά του παιχνιδιού, ως αντίδραση στο πώς ο Anderson έκανε λίγο τα δικά του στην πρώτη ταινία.

Εδώ έχουμε στοιχεία από παιχνίδια της σειράς, μαζί με κάποιες κινηματογραφικές αναφορές όπως το Απόδραση από τη Νέα Υόρκη, αλλά και παρά την πάλι φοβερή παρουσία της Jovovich, ο (second unit director) Alexander Witt δεν φέρνει τίποτα φορμαλιστικά ενδιαφέρον, ούτε ορμητικότητα στη δράση. Επόμενη πίστα παρακαλώ.

7. Resident Evil: Welcome to Racoon City (2021)

Άλλη μία ταινία όπου είναι εμφανής η προσπάθεια πιστότητας στο αρχικό υλικό. Δεν το κάνω επίτηδες, το ορκίζομαι – απλά μου φαίνεται πολύ πιο ενδιαφέρον το πώς σκηνοθέτες με έντονη αίσθηση φόρμας και ταυτότητας μπορούν να κινούνται μέσα σε ένα ήδη καθορισμένο σύμπαν, παρά το πώς μπορούν να πάρουν αυτό το σύμπαν και να το αποδώσουν με «πιστότητα».

Ποιος νοιάζεται! Αν θες πιστότητα παίξε τα παιχνίδια, εκεί είναι! Συγγνώμη, δεν έχω τίποτα ενδιαφέρον να πω για αυτή την ταινία. Είναι… εκεί. Δεν ενοχλεί αλλά είναι βαρετή, χωρίς νεύρο, χωρίς περίεργες ιδέες. Μοιάζει με άλλες 100.

6. Resident Evil: Extinction (2007)

Η δεύτερη και τελευταία ταινία του αρχικού franchise που δεν σκηνοθέτησε ο Anderson, γυρισμένη από τον Russell Mulcahy του Highlander είναι μια τιμιότατη μετα-αποκαλυπτική περιπέτεια επιβίωσης που μοιάζει περισσότερο να εμπνέεται από τα Mad Max παρά από τα Resident Evil παιχνίδια. Έχει τις κοιλιές της αλλά ο Mulcahy είναι μάστορας και κάνει τιμιότατη δουλειά στο χτίσιμο αυτού του κόσμου. Καλή ταινία!

5. Resident Evil: The Final Chapter (2016)

Η τελευταία ταινία του ορίτζιναλ franchise αφομοιώνει και πάλι κάποιο στοιχείο δημοφιλούς-right-fucking-now sci-fi εικονογραφίας (αυτή τη φορά είναι το Mad Max, αλλά πλέον μετά το Fury Road, έχουμε ανανεωμένο σετ αναφορών δηλαδή) σε ένα πρώτο μέρος που, αν και πολύ πιο choppy στη δράση από όσο μας έχει συνηθίσει ο Anderson, πετυχαίνει τον επανακαθορισμό του τέλους του κόσμου σε όρους Resident Evil.

Ο πλανήτης είναι ένας ρημαγμένος σκουπιδότοπος όπου επιβιώνουν μόνο θρησκευτικοί φανατικοί και ένας μικρός, ασήμαντος, θεότρελος τοπικός ηγετίσκος με μηνύματα μίσους και φαντασιώσεις επανάκτησης της ιερής πόλης. Η σεκάνς πολιορκίας του τεράστιου, μισογκρεμισμένου κέντρου επιχειρήσεων της Alice και της ομάδας της είναι αποστομωτική, με φλόγες μες στην μετα-αποκαλυπτική νύχτα, και την κάμερα του Anderson να βρίσκει ακόμα κι εδώ αχανείς -κάθετους- διαδρόμους παγίδες.

Η κορύφωση πάντως έρχεται στο δεύτερο μέρος, όπου η Alice επιστρέφει στο ξεκίνημα όλων για να έρθει αντιμέτωπη με όλες τις αλήθειες. Το ρημαγμένο αρχηγείο της Umbrella κινηματογραφείται σα να ήταν το σκάφος του τρόμου στο Event Horizon, κι ακόμα κι ο εμβληματικός λευκός διάδρομος με το φονικό λέιζερ είναι καλυμμένος πλέον από χώμα, λάσπη και φθορά. Βαθιά, κάτω ακόμα κι από αυτή την υπόγεια κόλαση, κρύβεται με ασφάλεια η άρχουσα τάξη, περιμένοντας τον πλανήτη να καθαρίσει από τη βρωμιά της Μη Εκλεκτής ανθρωπότητας.

Και είναι φυσικά ένας κλώνος (γιατί καθόλη τη διάρκεια της σειράς, πάντα μέσα από κλώνους της Alice μας συστήνεται κάθε νέο κεφάλαιο της ιστορίας), ένα παράγωγο της παράνοιας, που βάζει τέλος, γιατί τα πάσης φύσεως ορίτζιναλς είναι προφανές πως από την ίδια τους τη φύση, καταλήγουν παρωχημένα, καταλήγουν -απαρέγκλιτα- καθεστώς. 

4. Resident Evil (2002)

Υπάρχει η σχολή θεατών που λέει «καλά ήταν τα RE στην αρχή αλλά μετά δε βλέπονταν». Όπως καταλαβαίνει κανείς από αυτή τη λίστα, διαφωνώ τελείως. Για τα «μετά» δηλαδή, όχι για το πρώτο, που είναι ωραιότατο. Αυτό το πρώτο φιλμ της σειράς είναι ένα πολύ αποτελεσματικό κλειστοφοβικό θρίλερ σε περιορισμένο χώρο.

Χρησιμοποιεί πολλές από τις τεχνικές που ο Anderson ανέπτυξε στο Event Horizon αλλά με ένα διάχυτο «μου είπαν να ριλαξάρω λιγάκι με το gore» τρόπο. Δεν πειράζει όμως. Καλή περιπέτεια τρόμου, άψογο καστ με την Jovovich άμεσα iconic ως Alice και τη Michelle Rodriguez να μπουκάρει με φόρα, και μπόλικες ευρηματικές και δυνατές σκηνές. Απλώς, από το 4 και μετά ο άνθρωπος κάνει πειραματικό auteur σινεμά, κάτι που θα αναλύσουμε εντός ολίγου, μείνετε μαζί μας.

3. Resident Evil (2026)

Ο Zach Cregger του Weapons και του Barbarian αναλαμβάνει τη νέα μεταφορά του διάσημου βιντεοπαιχνιδιού στη μεγάλη οθόνη αγνοώντας πλήρως τους όποιους χαρακτήρες ή πλοκές είναι αναγνωρίσιμα συνδεδεμένα με το παιχνίδι, επιλέγοντας να κάνει κάτι τελείως γραμμικό, και δικό του. Η ταινία ακολουθεί έναν νοσοκομειακό κούριερ που μεταφέρει κάτι πολύ σημαντικό στη διάρκεια μιας χιονισμένης, καταραμένης νύχτας.

Ο άτυχος άντρας – στον ρόλο ο Austin Abrams είναι μια τέλεια επιλογή για χαρακτήρα ανάμεσα στο χιούμορ και την παράνοια – θα αντιμετωπίσει διαδοχικές φρικιαστικές απειλές εμπνευσμένες από τον κόσμο του παιχνιδιού χωρίς ποτέ ο Cregger να νιώθει την ανάγκη να μας προσγειώσει σε κάποιο ξεφόρτωμα πλοκής ή «μυθολογίας».

Αντιθέτως, συνθέτει την περιπέτεια τρόμου σα να ήθελε να αναπαραστήσει την ίδια αίσθηση του να παίζεις ένα παιχνίδι σαν αυτό: Αγωνία και απειλή ελλοχεύει σε κάθε γωνιά του χώρου, με έναν κεντρικό χαρακτήρα-avatar που εξερευνά προσπαθώντας να αποδράσει/επιβιώσει και χωρίς να γνωρίζει τι τον περιμένει στο κάθε επόμενο «δωμάτιο».

Υπάρχουν σκηνές πρώτου προσώπου, υπάρχουν σκηνές όπου το μεγαλύτερο μέρους του κάδρου καλύπτεται από την ίδια την κεντρική φιγούρα αφήνοντάς μας να αγωνιούμε για τις σκιές, υπάρχει ένταση και ταχύτητα και μια αίσθηση ορμητικής κίνησης προς τα μπροστά: Κάθε επεισόδιο οδηγεί με φόρα στο επόμενο χωρίς ανάσα, και χωρίς την αίσθηση κάποιας ευρύτερης σημασίας, με καλή ισορροπία χιούμορ, φρίκης, τρόμου, σασπένς. Σαν το After Hours του Scorsese να συνέβαινε σε έναν περιφερειακό χαρακτήρα βιντεοπαιχνιδιού που κάποια στιγμή κάθεται και σου αφηγείται την ιστορία του.

Στο τέλος ίσως μείνει η αίσθηση πως τελικά παραήταν άδειο το όλο εγχείρημα (μια κατηγορία που έχει ξαναγίνει εναντίον του Cregger αν και προσωπικά το Weapons το βρήκα πολύ μεστό συναισθηματικά ακόμα και με έναν αόριστο τρόπο), αλλά είναι ένα τέτοιο απολαυστικό και επιδέξια κατασκευασμένο τρενάκι του τρόμου, που δεν έχεις λόγο να μη θες να το ακολουθήσεις μέχρι τον τερματισμό – ή το game over, ό,τι έρθει πρώτο.

2. Resident Evil: Afterlife (2010)

Εδώ είμαστε. Αυτή η ταινία είναι τρομερά άνιση και τρομερά παράξενα δομημένη σεναριακά, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Μείνετε μαζί μου! Με το Afterlife ο Paul W.S. Anderson επέστρεψε στο franchise της καρδιάς του 8 χρόνια μετά την πρώτη ταινία, έχοντας βέβαια στο ενδιάμεσο γράψει τις άλλες 2 ταινίες.

Έχοντας πρακτικά σβήσει τον πλανήτη στο πρόσωπο του ξεσπάσματου του ζόμπι ιού, οι κατευθύνσεις που μπορούσε να πάρει ο Resident Evil μύθος πλέον δεν ήταν και πάρα πολλές, και συγκεκριμένα ήταν όλες εσωτερικές. Η μάχη στην ουσία είχε ήδη χαθεί, κι αυτό ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο στο οποίο θα μπορούσε να βρεθεί ένα εμπορικό franchise.

Έτσι, γεννήθηκε ετούτο εδώ το υβρίδιο, στο οποίο η πρώτη πράξη προσφέρει μια action κορύφωση (με ένα στρατό από Alice να μπουκάρουν στο αρχηγείο του Τόκυο ύστερα από μια συνταρακτικής ομορφιάς εναρκτήρια σκηνή σε μια βρεγμένη διάβαση Σιμπούγια), η μεσαία και πιο βαρετή μοιάζει με επεισόδιο Walking Dead (επειδή ο Anderson πάντα ήξερε πώς να ενσωματώσει στη δουλειά του τις genre τάσεις της εποχής) και η τρίτη εκρήγνυται: πρώτα με μια σκηνή δράσης σαν απειλητικό μπαλέτο στα νερά υπό την απειλή του φρικώδους Axeman, κι έπειτα με την απίστευτη σεκάνς στο πλοίο της Umbrella.

Εκεί, με την εταιρεία-θάνατο να έχει καμουφλαριστεί ως ελπίδα, η Jovovich εκτελεί τις action slo-mo χορογραφίες του W.S. μπροστά σε λευκό καμβά. Action μπαλέτο, σαν πολύχρωμο μιούζικαλ δράσης εκτελεσμένο σε ελεύθερο καμβά.

1. Resident Evil: Retribution (2012)

Η απόλυτη ταινία-βιντεογκέιμ βρίσκει τον Anderson στο σημείο όπου το franchise της Alice έχει ξεμείνει από ιστορία, κάτι που δεν έχει καμία απολύτως σημασία, κάτι που για την ακρίβεια είναι το ίδιο το point.

Ο W.S. στήνει μια περιπέτεια γεμάτη επίπεδα, γεμάτη actual πίστες, αναπλάθοντας και επανεφευρίσκοντας σκηνικά, πρόσωπα και ιδέες περασμένων ταινιών ως remix κόπιες του εαυτού τους σε ένα δίχως ανάσα action 90λεπτο όπου ο χρόνος κυλά ευθέως, αντίστροφα ή και καθόλου, παρουσιάζοντας ένα φιλμ-αποθέωση της ίδιας της ιδέας της κόπιας ως του μοναδικού ουσιαστικού θριάμβου πάνω στο (μη) πέρασμα του χρόνου.

Η εξερεύνηση της ύπαρξης του αντιγράφου είναι μια ιδέα που εξάλλου διατρέχει όλη τη σειρά Resident Evil, αλλά εδώ συναντά το απόλυτο συνταίριασμα δομής και μοτίβου. Η Milla Jovovich ως Alice πρωταγωνιστεί σε ένα μπαράζ εκπληκτικών σεκάνς δράσης στο απόλυτο κυνήγι απόδρασης όπου όχι μόνο ο έξω κόσμος δεν είναι ορατός, αλλά η ίδια η υφή της κάθε μίας στιγμής που περνάει δεν είναι καν δεδομένη.

Το Resident Evil: Retribution λειτουργεί ως συλλογή μεμονωμένων stages δράσης, ως αυτόνομη ταινία, ως συρραφή από κόπιες, ως μικρό κομμάτι ενός συνόλου. Διαλέγεις και παίρνεις. Το context είναι τα πάντα. Η δράση είναι το context. Τα πάντα είναι η δράση.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.