Όλοι οι James Bond στη σειρά, από τον 007 μέχρι τον 001
Με αφορμή την ανακοίνωση του Robert Pattinson ως νέου James Bond, κάνουμε μια σύντομη εκτίμηση των καλύτερων και των λιγότερο καλύτερων 007 που έχουμε δει μέχρι σήμερα.
- 22 ΝΟΕ 2026
Το hot take μου, υποθέτω, είναι ότι όλοι οι ηθοποιοί που έχουν υποδυθεί τον Bond ήταν καλοί στο ρόλο. ΟΚ, ο Lazenby είχε τη χαρισματικότητα κρεμάστρας αλλά έπαιξε στην καλύτερη ταινία όλου του franchise οπότε τον συγχωρούμε κι αυτόν.
Θέλω να πω, σε γενικές γραμμές, «κάποιο κόλπο» έχουν βρει. Με μια πολύ καλή αίσθηση του τι πρέπει να είναι ο χαρακτήρας κι οι ταινίες του στην κάθε εποχή, αυτό το franchise έχει επιβιώσει ψυχροπολεμικές περιόδους, κούρσα του διαστήματος, την αλλαγή του αιώνα… και με έναν τόνο που πάει από το παλιομοδίτικα «γοητευτικό» μέχρι το camp κι από το ανάλαφρα χολιγουντιανό μέχρι το “είναι βαρύ το βάσανο του πόνου ανάθεμά το” της πιο gritty περιόδου.
Κάτι απ’ όλα εν ολίγοις. Τι γεύση θα φέρει στο ρόλο ο νέος Bond, δηλαδή ο Robert Pattinson; Εξαιρετική απορία, αν και προσωπικά δεν τον φοβάμαι καθόλου. Έχει ήδη παίξει Bond υπό μία έννοια, στο Tenet, και επειδή ως ηθοποιός πάντα παίρνει ενδιαφέρουσες αποφάσεις έχω κάθε λόγο να πιστεύω ότι θα πάει κι αυτό πολύ καλά.
Σα να το ξέραμε πριν λίγες βδομάδες όταν κάναμε ένα ranking τις καλύτερες ερμηνείες του Pattinson ότι θα τον ξαναβρίσκαμε στην επικαιρότητα τόσο σύντομα, οπότε τώρα ας αφήσουμε τον αγαπητό Robert προς στιγμήν κι ας εστιάσουμε πίσω, στο legacy. Στους ηθοποιούς δηλαδή που έχουν ήδη υποδυθεί τον Bond κι είναι αναπόσπαστα πλέον, κομμάτια της 007 παράδοσης.
Ποιος είναι ο καλύτερος, και ποιος ο χειρότερος; ΟΚ, ξέρουμε ποιος είναι ο χειρότερος. Αλλά σε κάθε περίπτωση αυτή είναι η κατάταξη. Και ναι, έβαλα μέσα και τον Niven για να ξεκινήσω από τη θέση 007.
007. George Lazenby
Το φουντωτό πουκάμισο δεν βοήθησε αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, το μοντέλο από την Αυστραλία που διαδέχθηκε (προσωρινά) τον Connery δεν «τα έλεγε» το παιδί. Παρόλ’ αυτά, το παρουσιαστικό του έχει μια γοητευτική ψυχρότητα που ταιριάζει με την ταινία που του έλαχε: Το On Her Majesty’s Secret Service, που ήταν και παραμένει η καλύτερη ταινία του franchise, μια περιπέτεια χρόνια μπροστά από την εποχή της.
006. David Niven
Εντάξει ναι συγγνώμη, εξυπνάδα, το ξέρω. Ή θα έβαζα τον David Niven για το μη canon παλιό Casino Royale ή τον Robert Pattinson για το Tenet, δε ξέρω, τι θα προτιμούσατε; (Μην απαντήσετε.) Η ταινία του ‘67 είναι παρωδία κι ο Niven περνάει καλά με έναν εντελώς αγγλικό τρόπο, αλλά σε κάθε περίπτωση το όλο εγχείρημα είναι υποσημείωση.
005. Timothy Dalton
Τον συμπαθώ πάρα πολύ τον Dalton αλλά σε αντίθεση με την προηγούμενη gritty στροφή του franchise (την ταινία δηλαδή του Lazenby), οι δύο ταινίες που έτυχαν σε αυτόν δεν είναι καλές. Στην δική του εκδοχή ο Bond δεν είναι τόσο γοητευτικός όσο απειλητικός, στρατιώτης περισσότερο από πράκτορας – και με μπόλικο σκοτάδι.
Έχει πάντως ενδιαφέρον αυτή η συνεχής εναλλαγή τόνων που συναντάμε: Από το σηκωμένο φρύδι του Connery πάμε σε σκοτεινό δράμα (Lazenby) κι από το camp του Moore πάμε σε σκοτεινό δράμα (του Dalton).
Είναι σαν το franchise να προσπαθούσε συνέχεια μετά από κάθε επιτυχημένη του περίοδο να δοκιμάσει κάτι πιο σοβαρό, αλλά δεν του έβγαινε. Και το κατάφερε, μετά από τον Brosnan – που ήταν περισσότερο παλιάς κοπής – όταν πήγε στον Craig. Τι σημαίνει άραγε αυτό το pattern για τον Bond του Pattinson;
004. Roger Moore
Ο πιο ξεχωριστός Bond σίγουρα – η περίοδος του Moore ξέρει πώς να απολαμβάνει την υπερβολή της, τις ακρότητές της, έχει χιούμορ, ελαφρότητα, αλλά και μερικές πάρα πολύ καλές ταινίες. Ο ίδιος δεν πήρε ποτέ τον εαυτό του πολύ σοβαρά, ήξερε να παίζει σε ένα camp περιβάλλον, και τελικά δεν ήταν τυχαίο πως έπαιξε τον Bond για περισσότερες ταινίες από όλους.
Κι οι ταινίες επίσης είναι απολαυστικό σύνολο. Από το φοβερό Live and Let Die στο εξωφρενικό Moonraker, από το ρομαντικό The Spy Who Loved Me στο προφητικό A View to a Kill, ο Moore κάπως μπορείς να πεις ότι ως Bond τα έκανε όλα. Για πολλούς – αναλόγως τι είναι αυτό που μιλάει στον καθένα – ο Moore είναι ο αγαπημένος Bond.
003. Pierce Brosnan
Ο εντελώς προσωπικά και βαθιά αγαπημένος μου. Σαν φτιαγμένος κι αυτός για τον ρόλο, ανέλαβε να φέρει λίγη γοητεία πίσω, μετά το δίπτυχο δυσάρεστων ταινιών του Timothy Dalton και το έκανε. Οι ίδιες οι ταινίες του δεν είναι πολύ καλές στην πραγματικότητα – το GoldenEye είναι ΟΚ, το Tomorrow Never Dies ωραίο, τα άλλα δύο αγνές σαβούρες – αλλά ό,τι κάνει, το κάνει από μόνος του, με το βλέμμα του και την αύρα του.
Δεν είναι καν ότι μου αρέσει τόσο επειδή αυτός ήταν ο Bond που κυκλοφορούσε όταν ήμουν έφηβος: Στην πραγματικότητα, τον Brosnan τον αγαπώ περισσότερο όσο μεγαλώνει, καθώς γερνάει σαν καλό κρασί. Έχει μια απίστευτα wholesome παρουσία (και μπορεί να είναι και τέρμα απειλητικός όταν θέλει, όπως στο MobLand), και αυτή του η ωρίμανση με κάνει να βλέπω με ακόμα καλύτερο μάτι και τα ‘90s του.
002. Sean Connery
Είναι δύσκολο να ρανκάρεις τον Connery: Είναι, πώς να το πω, ο λόγος που είμαστε όλοι εδώ. Όλους τους άλλους τους κρίνουμε με βάση τη δουλειά που κάνουν σε σχέση με τον Connery, οπότε τον Connery με βάση τι τον κρίνουμε; Τι να λέμε, είναι αφοπλιστικός σε αυτό το ρόλο. Ξεκάθαρα γοητευτικός, ξέρει πώς να παίξει το χιούμορ, και την αγωνία, και την απειλή.
Το δε σερί ταινιών του είναι iconic, ό,τι και να λέμε. Έχει αντιμετωπίσει τους πιο διάσημους villains, είχε τα πιο αξέχαστα Bond girls, και είχε τις καλύτερες ταινίες: Goldfinger! Dr. No! From Russia With Love! Δηλαδή τι να λέμε τώρα.
Ο Bond του Connery είναι αρχετυπικός κι επειδή – ειδικά όπως τον ερμηνεύει ο Σκοτσέζος – δεν μοιάζει τόσο άρρηκτα δεμένος με μια τάση, όπως οι επόμενοι. Είναι σαν κάτι που πραγματικά έχει βγει από σελίδες παλιών περιπετειών απέναντι σε αδίστακτους και iconic αντιπάλους.
Βγάζει πολύ νόημα που το στούντιο τον έφερε πίσω μετά την ταινία του Lazenby για να ισιώσουμε λίγο το πλοίο, και βγάζει επίσης νόημα που όταν αντίπαλο στούντιο επιχείρησε να βγάλει δικό του, παράλληλο Bond (μπλέξιμο με τα δικαιώματα, μανούρα τρελή), φυσικά και το έκανε με τον Connery ξανά – 18 χρόνια μετά την πρώτη εκδοχή της ίδιας ιστορίας, στο Thunderball. Και βγάζει φυσικά κι απόλυτο νόημα που είχε εν τέλει μια καριέρα πολύ μεγαλύτερη κι από τον ίδιο τον 007.
001. Daniel Craig
Αλλά συγγνώμη, ως άνθρωπος που υποφέρει στη διάρκεια του 21ου αιώνα πρέπει να τιμήσω λίγο το σπίτι μου, αλλιώς τι κάνω εδώ; Ο Craig παίζει τον Bond σαν άνθρωπο με ανοιχτό τραύμα, σαν όλα να πονάνε, σαν όλα την θυμίζουν. Ο πιο «βάλε λίγο τσίπουρο και κάτσε να στα πω» Bond στην ιστορία, είναι σαν έναν καταπονημένος stuntman γεμάτος αιχμές, πληγές και μια ωμή ενέργεια που ώρες ώρες δεν μπορείς να προβλέψεις πού θα πάει.
Αυτή η νέα εκδοχή του Bond ξεκίνησε με το Casino Royale (γυρισμένο από τον ίδιο άνθρωπο που γύρισε και το GoldenEye μια δεκαετία πιο πριν) και κατέληξε να είναι σχεδόν αφόρητα σύγχρονη. Πρεστίζ προσέγγιση, continuity ανάμεσα στις ταινίες, δράμα βαρύ κι ασήκωτο, και ταινίες που παίρνουν χρόνια να γυριστούν σε αντίθεση με το «χρόνος και ταινία» που ίσχυε πιο παλιά.
Γενικά θεωρώ άνιση την περίοδο του Craig, και προς το τέλος η κατάσταση κούρασε αρκετά, αλλά δεν υπήρξε στιγμή που να μην βρω μεγάλο ενδιαφέρον στην ερμηνεία του. Παράλληλα με μια καριέρα που δεν την άφησε ποτέ να καθοριστεί ή να ταυτιστεί με τον 007, παίζοντας συχνά ακραία κόντρα ρόλο σα να θέλει να αποδείξει κάτι, ο Daniel Craig παρέδωσε έναν Bond-πληγωμένο θηρίο. Ένα σκοτεινό, πονεμένο πλάσμα που δεν έμοιαζε με καμία άλλη πρότερη εκδοχή (ούτε με τις Σοβαρές) και που αναζήτησε με επιμονή τη δική του διαδρομή.
Να πω ότι περιμένω κάτι ανάλογο κι από τον Pattinson;
Aκολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.