Όταν ο Mάριο Μπανούσι μας ταξίδεψε στο εικαστικό του σύμπαν
- 21 ΙΑΝ 2026
«Γενικά, δεν βιάζομαι. Ό,τι είναι να έρθει, θα έρθει από μόνο του. Δεν πιέζω τα πράγματα», μου είχε πει ο Μάριο Μπανούσι στα τέλη Ιανουαρίου του 2025 στη μακροσκελή συζήτηση που κάναμε με αφορμή την πρεμιέρα της νέας -τότε- δουλειάς του, το MAMI στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Είναι η πρόταση με την οποία κλείνει το κείμενο της συνέντευξης.
Ακριβώς έναν χρόνο μετά, είναι η πρόταση με την οποία ανοίγει αυτό εδώ το κείμενο για τη μεγαλύτερη βράβευση του 27χρονου σκηνοθέτη, που γεννήθηκε στην Αλβανία, στα προάστια των Τιράνων, έζησε για λίγο εκεί και μεγάλωσε στην Ελλάδα.
Πριν λίγες ώρες, έγινε γνωστό ότι τιμήθηκε με τον Αργυρό Λέοντας στη Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας, βράβευση που ήρθε από την Επιτροπή Σκηνοθετών της διοργάνωσης με προεδρεύοντα τον ηθοποιό Willem Dafoe. Η απονομή του βραβείου θα γίνει στο 54ο Διεθνές Θεατρικό Φεστιβάλ στις 7-21 Ιουνίου.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της επιτροπής, ο Μπανούσι διακρίνεται μεταξύ άλλων για «την σχεδόν αυτοβιογραφική του αφήγηση, η οποία καλύπτει τις εμπειρίες του πένθους, του θρήνου, της απουσίας και των οικογενειακών παραδόσεων», αλλά και για το γεγονός ότι «το θέατρό του, τόσο άμεσα οικείο και βαθιά ριζωμένο στην βαλκανική κουλτούρα, ξέρει επίσης να είναι έξυπνα πολιτικό, μια οξεία μαχαιριά στις αντιφάσεις της εποχής μας».
Οι θεατρικές παραστάσεις του άλλωστε είναι εμπνευσμένες από τα βιώματά του στην Αλβανία και στην Ελλάδα – το προσωπικό στοιχείο παίζει σημαντικό ρόλο στις ιστορίες που διηγείται και στους εικαστικούς κόσμους που φτιάχνει. Όπως συνέβη και στην τέταρτη σκηνοθετική του δουλειά, το MAMI -που αφού έκανε την πρεμιέρα του τον περασμένο Φεβρουάριο στη Στέγη, ταξίδεψε σε μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού-, μετά τις παραστάσεις Ragada, Goodbye, Lindita και Taverna Miresia-Mario, Bella, Anastasia (παράσταση που είχαμε την ευκαιρία να ξαναδούμε πριν ένα μήνα, τον Δεκέμβριο στην Πειραιώς 260 του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου).
Με το Goodbye, Lindita ήταν που κέρδισε αναγνωρισιμότητα και έκανε όχι απλά το μεγάλο, δικό του μπαμ στο ελληνικό θέατρο, αλλά κατάφερε να ξεπεράσει τα εθνικά σύνορα και να διαβάζει διθυράμβους για τη δουλειά του στον Guardian από έναν από τους κορυφαίους θεατρικούς κριτικούς στον κόσμο, τον Michael Billington. Με το “Goodbye, Lindita” στο Εθνικό Θέατρο έφτιαξε ένα έργο, ευαίσθητο και συγκινητικό, γύρω από τον θάνατο και το πένθος, ορμώμενος από τον χαμό της Lindita, της μητριάς του.
Στην προηγούμενη, στο Θραύσματα της performance RAGADA στο Θέατρο στη Σάλα μίλησε για τη γέννηση με αφορμή τη μητέρα του, που ήταν μαία στα Τίρανα και εκτός από τον ίδιο έφερε στον κόσμο χιλιάδες παιδιά, ενώ στην επόμενη, στο Taverna Miresia-Mario, Bella, Anastasia στο Φεστιβάλ Αθηνών για την απουσία της πατρικής φιγούρας από τη ζωή του με αφορμή την ταβέρνα Miresia που διατηρούσε ο πατέρας του στην Αλβανία.
«Όλες οι δουλειές μου θα έλεγα ότι έχουν μία συνέχεια», είχε υπογραμμίσει στη συνέντευξη για να μου εξηγήσει ότι στο MAMI θέλει να μιλήσει για όλες εκείνες τις γυναίκες που τον έκαναν να αισθανθεί γιος, για όλες εκείνες τις γυναίκες στις οποίες αναγνώρισε μία mami στα αλβανικά, μία μητέρα στα ελληνικά, για ό,τι μπορεί να σημαίνει για τον καθένα μας μητρότητα και μητρική φιγούρα πέρα από στερεοτυπικές αντιλήψεις και τα όρια των φύλων.
Ολόκληρη η συνέντευξη με τον Μάριο Μπανούσι στο παρακάτω λινκ.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.