Παιδιά, τι κρατάτε από το νέο άλμπουμ του Λεξ;
Είναι οι υψηλές προσδοκίες που διαψεύστηκαν ή ότι προβάλουμε πάνω του τις δικές μας ανάγκες; Ζητήσαμε από παλιούς ακροατές του Λεξ να μοιραστούν την άποψή τους για τον «Μπάσταρδο», τον πιο αμφιλεγόμενο δίσκο του Θεσσαλονικιού ράπερ.
- 17 ΝΟΕ 2026
«Με τη μεγάλη δύναμη έρχεται και η μεγάλη ευθύνη», όπως λέει και η γνωστή φράση από τον κόσμο των υπερηρώων.
Ωστόσο, όσο υπερφυσική και αν μοιάζει η διαδρομή του Θεσσαλονικιού καλλιτέχνη που έγραψε ιστορία και έκανε «το ραπ πιο μεγάλο», δεν πρόκειται για κάποιου είδους φανταστικό υπερήρωα, πλασμένο για να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του κοινού του. Πρώτος ο ίδιος το έχει πει – το υπενθυμίζει και τώρα («κάποιοι πίστεψαν πως είναι ο εκλεκτός / πέσαν όλοι έξω δυστυχώς»). Στο τέλος της ημέρας, παραμένει απλά ένας μουσικός που ίσως στην τελική να μην ανταποκρίνεται ακριβώς στην εικόνα που κατασκεύασαν οι υπόλοιποι για εκείνον, είτε παλιοί ή νεότεροι ακροατές.
«Έχω βίτσια πλουσιόπαιδου μα δεν έχω μία», έλεγε άλλωστε από εκείνο το πρώτο σόλο που έσκασε σαν χαστούκι από το πουθενά.
Τα αναφέρουμε όλα αυτά, όχι για να υπερασπιστούμε την ποιότητα του νέου δίσκου καθ΄ αυτού, όσο για να εξηγήσουμε κάπως την instant αποκαθίλωση που καταγράφεται τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Δύο χρόνια μετά την αποθέωση στο «Γ.Τ.Κ»., η πλειονότητα του κόσμου υποδέχτηκε το MPASTARD0S με πρωτοφανή σκληρότητα.
Πολλοί από την πρώτη ακρόαση δήλωσαν αμηχανία, άλλοι απογοήτευση και προδοσία. Τον κατηγόρησαν ότι ξεπουλήθηκε, ότι δεν είναι πια ο ίδιος Λεξ – άραγε, θα ήταν ποτέ δυνατόν να παραμείνει ο ίδιος, έπειτα από τα εκατοντάδες εκατομμύρια streams και τα έσοδα από sold out στους μεγαλύτερους συναυλιακούς χώρους της χώρας;
Απολύτως λογικό να έχεις υψηλές προσδοκίες από έναν καλλιτέχνη που εκτιμάς βαθιά, αλλά μήπως προβάλουμε πάνω του τις δικές μας ανάγκες;
Περισσότερο μελωδικό και τραγουδιστό από όλες τις προηγούμενες δουλειές του, με πιο χορευτικές παραγωγές από τον Dof, το MPASTARD0S αποτελεί ξεκάθαρα ένα επόμενο βήμα στην πορεία του Λεξ. Συνολικά, είναι ένα πιο προσιτό και εύπεπτο άλμπουμ για ένα ευρύτερο ακροατήριο, αλλά από την άλλη πολύ πιο ξένο στα αυτιά εκείνων που ορκίστηκαν σε εκείνον όσο έγραφε για την κοινωνική αδικία και τη ματαίωση «σε μια Ελλάδα καταδικασμένη».
Ψάξαμε ακροατές από τη δεύτερη κατηγορία, άτομα που ακούν τον Θεσσαλονικιό ράπερ από την εποχή που ήταν «ταπεινός και πεινασμένος», για να μοιραστούν μαζί μας τη σκέψη τους για το νέου άλμπουμ:
Τι κρατάει ο καθένας και η καθεμία από τον «Μπάσταρδο», τώρα που έκατσε στα ακουστικά τους;
«Έχει πετάξει από πάνω του τις ενοχές του επιζήσαντα και το ζει όπως θα το ζούσαμε όλοι στη θέση του»
«Γενικά, δεν είναι κακό να αλλάζουν οι άνθρωποι. Ούτε οι καλλιτέχνες. Πόσες φορές βλέπουμε ένα post στα σόσιαλ που είχαμε κάνει μέχρι πριν -όχι πολλά, απαραίτητα- χρόνια και κριντζάρει το μέσα μας. Εγώ άκουσα τον Λεξ αλλαγμένο σε αυτόν τον δίσκο. Κάπως, ρε παιδί μου, πετάει από πάνω του τις ενοχές του επιζήσαντα και το ζει όπως θα το ζούσαμε όλοι στη θέση του. Πάει στο ακριβό εστιατόριο με τα ακριβά ψάρια και τα ωμά, μιλάει με τον σεφ.
Δεν είναι, όμως, μόνο οι στίχοι. Το τραγούδι δεν το κάνει μόνο ο ράπερ, αλλά και ο παραγωγός του – βασικά, μισή-μισή είναι η δουλειά.
Το συγκεκριμένο κομμάτι (σ.σ. Blackout) είναι από τα λίγα του δίσκου που δεν υπογράφει ο Dof, αλλά ο παραγωγός Sin Laurent. Εάν μπείτε στον κόπο να τσεκάρετε το account του στο Spotify, το πιο πρόσφατα επιτυχημένο κομμάτι του είναι το Θάλασσα Ακριβή του Rack με την Lila. Μετά έχει Toquel, Ivan Greco. Και τώρα Λεξ. Όσοι λοιπόν μπαίνουν στη διαδικασία να κάνουν διαχωρισμούς ανάμεσα σε εμπορικό-underground, ραπ-τραπ κλπ, να ξέρουν ότι ο αγαπημένος τους ράπερ είναι ο πρώτος που τους άφησε πίσω, εδώ και καιρό.
Η πρώτη φορά που είχα δει αυτή την πλευρά του Λεξ ήταν νομίζω με το Cash Out, σε ένα κομμάτι είχε συνεργαστεί με τον Μικρό Κλέφτη και τον Τσάκι. Τότε τον είχα ακούσει πρώτη φορά να σπάει το καλούπι. Ήταν 2023. Τρία χρόνια μετά, το έκανε πια δικό του. Και είναι ωραίο».
– Άκης Κ., ετών 30
«Βρίσκω τρομερά κουλ το γεγονός ότι πειραματίζεται αναπολογητικά με νέους ήχους»
«Βρίσκω τρομερά κουλ το γεγονός ότι πειραματίζεται αναπολογητικά με νέους ήχους, ακόμη κι αν εγώ η ίδια δεν έχω κατασταλάξει απόλυτα στο αν μου αρέσει ή όχι το αποτέλεσμα.
Ο Λεξ ξεχώρισε γιατί ήταν διαφορετικός από τους άλλους. Και τώρα που επιλέγει να είναι διαφορετικός από τον ίδιο του τον εαυτό, αυτό ενοχλεί. Δεν καταλαβαίνω γιατί στερούμε από έναν καλλιτέχνη το δικαίωμα να πειραματιστεί. Γιατί η κριτική γίνεται τόσο σκληρή και απόλυτη με βάση το εγωκεντρικό μας σύμπαν και το τι περιμέναμε να ακούσουμε, ειδικά όταν μιλάμε για μια μουσική που χαρακτηριζόταν ανέκαθεν από το προσωπικό βίωμα και γούστο».
– Ηλιάνα Κ., ετών 33
«Άλλαξε το στυλ του, αλλά αισθάνομαι ότι δεν έχει τα skills να το υπηρετήσει»
«Αυτό που κρατάω είναι η αλλαγή στο flow και στις παραγωγές, αλλά πιστεύω ότι δεν ταιριάζουν τόσο πολύ στον Λεξ. Δεν έχει το flow και τα skills για να το υπηρετήσει, όπως άλλοι καλλιτέχνες.
Όσον αφορά τους στίχους, άφησε το στοιχείο της κοινωνικής παρατήρησης που τον καθιέρωσε και πήγε σε ένα είδος πιο προσωπικού storytelling, χωρίς να είναι ιδιαίτερα μελετημένο το αποτέλεσμα. Κλείνω στο ότι είναι κάτω του μετρίου ο δίσκος».
– Παναγιώτης Ψ., ετών 32
«Δεν βρίσκω καμία γείωση με την Ελλάδα του είκοσι-εικοσι έξι»
«Η αφετηρία μου ήταν να ακούσω τον δίσκο όσο το δυνατόν πιο απαλλαγμένη από προσδοκίες. Άλλωστε, περίμενα ότι θα υπάρχει πειραματισμός. Στο ενδιάμεσο είχαν προηγηθεί οι διασκευές, η συνεργασία με την Αλεξίου, οπότε είχα αρχίσει να σκέφτομαι ότι ίσως ακούσουμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Και ήμουν ανοιχτή σε αυτό.
Όμως, στο αποτέλεσμα δεν βρίσκω ιδιαίτερη συνοχή. Και σίγουρα δεν βρίσκω καμία γείωση με την Ελλάδα του είκοσι-εικοσι έξι. Ενώ δηλαδή με όλους τους προηγούμενους δίσκους είχε αποδείξει ότι είναι ένα προϊόν της εποχής, τώρα μου φαίνεται ότι έχει αποκοπεί πια από την πραγματικότητα. Δεν μπορεί να ταυτιστεί κάποιος με τους αστακούς και τα SUV».
– Βικτώρια Χ., ετών 29
«Ένα chapeau για τον πειραματισμό, τον οποίον δεν έχουν όλοι τη διάθεση ή το θάρρος να υποστηρίξουν»
«Ο νέος δίσκος του Λεξ σίγουρα δεν αποτελεί εύκολη ακρόαση για το πιστό ραπ κοινό του.
Υπάρχουν κομμάτια που μπορεί να σε φέρνουν σε αμηχανία (είτε επειδή δεν “πατάει” αρκετά καλά στο beat, είτε επειδή δυσκολεύεσαι να τον κάνεις εικόνα να τα τραγουδάει ζωντανά), ενώ ήδη του χρεώνουν το ότι δεν μιλάει για πολιτική και κοινωνική κρίση, ούτε παίρνει θέση για τα πράγματα όπως σε παλιότερες δουλειές του.
Παρ’ όλα αυτά, στην “καρδιά” του tracklist βρίσκονται τα κομμάτια που προσωπικά ξεχωρίζω: KFTN, Neraida, Kavatzodromoi και Gangster Από εμένα λοιπόν ένα chapeau για τον πειραματισμό που δεν έχουν όλοι τη διάθεση ή το θάρρος να υποστηρίξουν.
Χρωστάει σε κανέναν εξηγήσεις για την καλλιτεχνική του έκφραση και το όραμά του ο Λεξ και ο κάθε Λεξ; Σίγουρα όχι. Εάν γουστάρει, μπορεί να βγάλει επόμενο άλμπουμ με τίτλο “ΤσογΛΑΝΑΡΑΣ”. Η μουσική, όπως και κάθε τέχνη, έχει εγγενώς το στοιχείο της υποκειμενικότητας και δεν γίνεται να αρέσουν όλα σε όλους. Ευτυχώς».
– Πηνελόπη Μπ., ετών 40
«Ξεχωρίζω τον Δράκο, τόσο για το beat όσο και για τον συμβολισμό στον στίχο»
«Δεν μοιάζει με κανέναν προηγούμενο δίσκο του Λεξ, όμως δεν παύει να δημιουργεί εικόνες με αυτά που γράφει. Μου βγάζει 80s-90s ατμόσφαιρα, αλλά ταυτόχρονα και κάτι πολύ φρέσκο. Παραμένει απολαυστικός όταν ραπάρει, ενώ όταν μπαίνει στα ρεφρέν γίνεται μελωδικός τραγουδιστής, κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί τόσο έντονα. Ξεχωρίζω ξεκάθαρα τον Δράκο, τόσο για το beat όσο και για τον συμβολισμό στον στίχο».
– Γιώργος Μπ., ετών 32
«Βρήκα αναφορές που κουβαλούν μνήμες εφηβείας»
«Παλιότερα έλεγε πως “αυτός της ραπάρει κι αυτή του χορεύει”. Με τον νέο δίσκο κάνει όλο τον κόσμο να χορεύει. Και μπορεί, σε σχέση με παλιά, η μουσική του να έχει αλλάξει, να χρησιμοποιεί παραγωγές με autotune, να γίνεται πιο εμπορικός, παραμένει ωστόσο μακριά από τα σεξιστικά πρότυπα της τραπ. Ακόμα συνδέομαι με όσα λέει.
Ακούγοντας τα κομμάτια με τη σειρά, βρήκα αναφορές που κουβαλούν μνήμες εφηβείας, μιας εφηβείας που μπορεί να αναγνωρίσεις όπου και αν έζησες. Ακόμα οι φίλοι μάς πηγαίνουν σπίτι από καβατζόδρομους, ακόμη εμάς μας προσέχουν οι φίλες μας και όχι οι μπάτσοι, όπως λέει το σύνθημα στους τοίχους».
– Ιωάννα Π., ετών 33
«Δεν είναι ραπ αυτό, είναι πεζογραφία επάνω σε beat»
«Το να πατάει με πεζό κείμενο πάνω στην παραγωγή είναι κάτι που συναντάμε στον Λεξ από τον πρώτο solo δίσκο. Αλλά ήταν κάπως σαν πινελιά, ίσα-ίσα για την ατμόσφαιρα. Τώρα βλέπουμε να δίνει πολύ περισσότερο χώρο σε αυτό το στιλ, χωρίς όμως να υπάρχει το στιχουργικό βάθος και το νόημα που ξέραμε από τον Λεξ. Δεν βλέπω τη δουλειά.
Μια καλή άσκηση θα ήταν να διαβάσει κάποιος απομονωμένους τους στίχους, χωρίς να ακούει τα κομμάτια. Αν μετρήσουμε συνολικά τις λέξεις που είχε χρησιμοποιήσει σε οποιονδήποτε προηγούμενο άλμπουμ σε σχέση με αυτές, στον “Μπάσταρδο”, η διαφορά θα είναι χαοτιρκή. Έχει πολλές επαναλήψεις στις ομοιοκαταληξίες, φτωχές μεταφορές, λείπουν τα punchlines. Γενικά, δεν μου φάνηκε πλούσιος ο λόγος του για δίσκο.
Είναι σαν πεζογραφία πάνω σε beat. Σαν να τον έβγαλε με το δεδομένο ότι είναι Λεξ και άρα θα πετύχει σίγουρα. Ενώ πολύ αμφιβάλλω εάν θα μιλούσε κανείς για το άλμπουμ, σε περίπτωση που το κυκλοφορούσε κάποιος άγνωστος μπάσταρδος».
– Γιάννης Ν., ετών 32
«Είναι πολύ ΟΚ και fun να δοκιμάζεις νέα πράγματα, ακόμα κι αν ξέρεις ότι θα σε κρίνει όλη η Ελλάδα»
«Από τον νέο δίσκο του Λεξ κρατάω δύο πράγματα.
Πρώτον, ότι είναι πολύ ΟΚ και fun να πειραματίζεσαι και να δοκιμάζεις καινούργια πράγματα, ακόμα κι αν δεν σου βγαίνει πάντα τέλεια, ακόμα κι αν ξέρεις ότι θα σε κρίνει όλη η Ελλάδα. Το να μένεις επίτηδες στα ίδια, απλώς και μόνο για να συνεχίσεις να αρέσεις, δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Μάλλον υποκρισία θα ήταν. Ο Mpastardos είναι ακόμη μια απόδειξη ότι έχει αφήσει χιλιόμετρα πίσω τα ζόρια και την κατάθλιψη της εποχής του ΤΓΚ.
Και το δεύτερο που κρατάω είναι οι παραγωγές του Dof που σε κάποια κομμάτια θυμίζουν Stranger Things και είναι πραγματικά epic. Βέβαια, ας είμαστε ρεαλιστές: δεν γίνεται να υπάρξει άλμπουμ που να ξεπεράσει το 2ΧΧΧ. Π-Ο-Τ-Ε.
– Ιωάννα Β., ετών 33
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.