Πριν το Backrooms: 8 σκοτεινές ιστορίες του ίντερνετ που έγιναν ταινία

Μέχρι τώρα, πιθανότατα θα γνωρίζεις την ιστορία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010, μια φωτογραφία ενός απροσδιόριστου, χωρίς παράθυρα, αρρωστημένα κίτρινου δωματίου κυκλοφορούσε σε message boards σε όλο το διαδίκτυο. Έπειτα, στα σχόλια μιας ανάρτησης στο 4chan το 2019, αυτή η φωτογραφία απέκτησε επιτέλους το δικό της backstory: «Αν δεν είσαι προσεκτικός και κάνεις noclip έξω από την πραγματικότητα στα λάθος σημεία, θα καταλήξεις στα Backrooms», έγραψε ένας ανώνυμος σχολιαστής. Ο όρος no-clip αντλεί από τη λογική των video games, όπου οι παίκτες μπορούν να περάσουν μέσα από τοίχους και άλλα συμπαγή αντικείμενα.

Με τον καιρό, το lore αυτών των «περίπου εξακοσίων εκατομμυρίων τετραγωνικών μιλίων από τυχαία χωρισμένα άδεια δωμάτια» χτίστηκε και εμπλουτίστηκε από άλλους χρήστες. Κάπως έτσι γεννήθηκαν τα Backrooms. Μία ακόμη περίπτωση creepypasta. Τι είναι όμως το creepypasta;

Creepypasta είναι μία σύντομη τρομακτική ιστορία που κυκλοφορεί αρχικά στο διαδίκτυο όπως έγινε και με τα Backrooms, συνήθως με ύφος σα να πρόκειται για αληθινή εμπειρία, αρχείο, μαρτυρία ή χαμένο υλικό. Ο όρος προέρχεται από το copypasta, δηλαδή κείμενα που αντιγράφονταν και επικολλούνταν από χρήστη σε χρήστη σε fora, blogs και social media. Στην περίπτωση του creepypasta, το περιεχόμενο είναι creepy: ιστορίες τρόμου, παράξενες εξαφανίσεις, στοιχειωμένα βίντεο, καταραμένες εικόνες, glitchy παιχνίδια, μυστηριώδεις χαρακτήρες ή σκοτεινοί διαδικτυακοί θρύλοι.

Με απλά λόγια, creepypasta είναι ο ψηφιακός αστικός μύθος της εποχής του ίντερνετ: μία τρομακτική ιστορία που μοιάζει αρκετά αληθινή ώστε να σε κάνει να αναρωτηθείς «κι αν συνέβη όντως;». Ποιες ταινίες βασισμένες σε creepypasta προηγήθηκαν του Backrooms;

Ακολουθούν:

Slender Man (2018)

Ο Slender Man είχε κάποτε χαρακτηριστεί ως «ο πρώτος μεγάλος μύθος του διαδικτύου» — ένας αστικός μύθος γεννημένος μέσα από τη συλλογική συνείδηση του διαδικτύου, σε μέγεθος online δημοτικότητας κοντινής με τα Backrooms. Οπότε δεν αποτελεί έκπληξη ότι ενέπνευσε και ένα σωρό μεταφορές. Στις αρχές της δεκαετίας του 2010 υπήρξε ένα video game, αναλυτικές καταχωρίσεις σε Wiki και αρκετά mockumentaries στο YouTube, όμως θα χρειάζονταν μερικά ακόμα χρόνια μέχρι να φτάσει στις κινηματογραφικές αίθουσες μια ολοκληρωμένη ταινία με τη στήριξη μεγάλου στούντιο.

Στην πραγματικότητα, πολλοί από όσους συμμετείχαν πιθανότατα θα εύχονταν να μην είχε δει ποτέ το φως της ημέρας. Η ταινία του 2018 δέχτηκε αρνητικές κριτικές σχεδόν από παντού — στο Rotten Tomatoes έχει το απογοητευτικό 8% — ενώ προτάθηκε και για Χρυσό Βατόμουρο Β’ Γυναικείου Ρόλου. Αποσύρθηκε επίσης από ορισμένες αίθουσες, εξαιτίας μιας πραγματικής επίθεσης με μαχαίρι που είχε εμπνευστεί από τον Slender Man και είχε συμβεί χρόνια νωρίτερα.

We’re All Going to the World’s Fair (2022)

Η ιστορία του We’re All Going to the World’s Fair δεν βασίζεται σε κάποιο ήδη υπάρχον internet lore, έχει την όμως αίσθηση ενός creepypasta. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Jane Schoenbrun ήταν ένα ντοκιμαντέρ για τον Slender Man, και στο μυθοπλαστικό του ντεμπούτο αντλεί από αυτού του είδους τη σύγχρονη μυθοπλασία, αλλά και από τις δικές του εμπειρίες ως έφηβο σε διαδικτυακά forums.

Εν μέρει ταινία τρόμου και εν μέρει διεισδυτικό δράμα, το αινιγματικό και εξαιρετικό We’re All Going to the World’s Fair του Schoenbrun μιλά για μια σκοτεινή αλήθεια της ζωής στο διαδίκτυο. Μόνη στο δωμάτιο της σοφίτας της, η Casey, μια νεαρή έφηβη, βυθίζεται στον κόσμο ενός horror role-playing game, το οποίο αρχίζει να επηρεάζει την αντίληψή της για την πραγματικότητα, κάνοντας αδύνατο να ξεχωρίσει τι είναι αληθινό και τι φανταστικό.

Αγγίζοντας αρκετές εύστοχες παρατηρήσεις, η ταινία του Schoenbrun εξερευνά το πώς το ανθρώπινο μυαλό έχει παραμορφωθεί από την επιρροή των social media, οδηγώντας σε απομόνωση, σύγχυση και άγχος.

Always Watching: A Marble Hornets Story (2015)

Ο Slender Man περνά τα τελευταία 15 χρόνια καραδοκώντας στη σκοτεινή πλευρά της διαδικτυακής κουλτούρας σαν πρώην που σου έχει κάνει ghosting αλλά εξακολουθεί να βλέπει τα Instagram stories σου. Παρ’ όλα αυτά, ακόμα περιμένει την κινηματογραφική μεταφορά που πραγματικά του αξίζει.

Κυκλοφορώντας τρία χρόνια πριν από την ταινία του 2018, το Always Watching: A Marble Hornets Story ακολουθεί μια τριάδα τοπικών δημοσιογράφων που ερευνούν μια υπόθεση εξαφάνισης. Σύντομα, βρίσκονται στο στόχαστρο του Slender Man — ή αλλιώς The Operator — και το μυστήριο σταδιακά βυθίζεται στην παράνοια και τον υπερφυσικό τρόμο.

Η ομάδα περνά από στοιχείο σε στοιχείο, με προσέγγιση όμως που παραμοιάζει ερασιτεχνική αφαιρώντας μεγάλο μέρος από όσα έκαναν το creepypasta icon πραγματικά τρομακτικό.

The Rake (2018)

Ο Tony Wash παίρνει ένα πλάσμα που περιγράφηκε για πρώτη φορά στο διαδίκτυο στα μέσα της δεκαετίας του 2000 και του δίνει μια αιματοβαμμένη ιστορία προέλευσης. Το Rake είναι ένα χλωμό, αδύνατο ανθρωποειδές που παρακολουθεί τους ανθρώπους ενώ κοιμούνται και επιτίθεται με μακριά νύχια.

Η ταινία εστιάζει σε δύο αδέλφια που, χρόνια νωρίτερα, είδαν το πλάσμα να σκοτώνει τους γονείς τους. Παίζει με έναν πολύ συγκεκριμένο φόβο: το να νιώθεις ότι κάτι που δεν ανήκει στη φύση σε παρακολουθεί μέσα στο ίδιο σου το σπίτι. Ο σχεδιασμός του τέρατος θυμίζει τα θολά σκίτσα και τις περιγραφές που βρίσκει κανείς στα πρώτα horror sites. Οι φαν των creepypasta ιστοριών θα αναγνωρίσουν το πλάσμα από τη μακρά ιστορία του σε fora όπως το 4chan, όπου γεννήθηκαν και τα Backrooms.

Demonlover (2002)

Ο Olivier Assayas παρουσιάζει τον πρώιμο φόβο απέναντι στο διαδίκτυο μέσα από μια ιστορία εταιρικών κατασκόπων που μάχονται για τον έλεγχο ενός ιαπωνικού animation studio. Η ταινία περιλαμβάνει ένα μυστικό site που ονομάζεται Hellfire Club, όπου οι χρήστες πληρώνουν για να ελέγχουν άλλους ανθρώπους μέσω των browsers τους.

Αυτή η ιδέα μοιράζεται πολλά κοινά θέματα με τους viral αστικούς μύθους για το deep web και τα creepy “red rooms” που εξακολουθούν να συζητιούνται σε horror fora μέχρι σήμερα.

Η τεχνολογία προχωρά προτού καν προλάβουμε να την κατανοήσουμε, και μοιάζει να μας ρουφά όλο και περισσότερο κάθε μέρα. Τα πράγματα γίνονται τόσο αλγοριθμικά προσαρμοσμένα πάνω μας, που δεν είναι πια ξεκάθαρο πού αρχίζει και πού τελειώνει κανείς. Το Demonlover τα είδε αυτά να έρχονται χρόνια πριν, όταν το διαδίκτυο θεωρούταν ακόμα ένας ελπιδοφόρος χώρος παγκόσμιας σύνδεσης, φαινομενικά ανέγγιχτος από την απληστία. Το φιλμ του προέβλεψε τον τρόπο με τον οποίο ανώνυμοι χρήστες θα χρησιμοποιούσαν τελικά το διαδίκτυο για να κρύψουν τα πιο σκοτεινά τους ενδιαφέροντα και την αρπακτική τους συμπεριφορά.

The Soviet Sleep Experiment (2019)

Ο Barry Andersson μεταφέρει στον κινηματογράφο το διαβόητο creepypasta “Russian Sleep Experiment” που αφηγείται την ιστορία αρκετών πειραματόζωων στη Σοβιετική Ρωσία, τα οποία εκτέθηκαν σε ένα πειραματικό αέριο που τα κρατούσε ξύπνια για 30 ημέρες. Με τον καιρό, τα υποκείμενα μεταμορφώνονται σε βίαιες, ζομπιόμορφες υπάρξεις, βασισμένες σε μία εικόνα που κοινοποιήθηκε σε online Wiki γύρω στο 2010.

Η ιστορία εστιάζει σε μία ομάδα ερευνητών που χρησιμοποιεί ένα πειραματικό αέριο για να κρατήσει πέντε κρατούμενους ξύπνιους για τριάντα συνεχόμενες ημέρες. Πρόκειται για άμεση διασκευή του viral αστικού μύθου που άρχισε να κυκλοφορεί σε horror wikis και message boards πριν από περισσότερο από μία δεκαετία.

Η Eva De Dominici ηγείται του καστ, καθώς οι ερευνητές παρακολουθούν τα υποκείμενα να χάνουν σταδιακά το μυαλό τους και να μετατρέπονται σε κάτι που δεν είναι πλέον ανθρώπινο. Η ταινία υιοθετεί μια ψυχροπολεμική αισθητική, ενώ αγκαλιάζει το body horror που έκανε την αρχική διαδικτυακή ιστορία τόσο αγαπητή στους φαν. Τα εφέ μακιγιάζ και ο σχεδιασμός των σκηνικών δείχνουν τους χαρακτήρες κυριολεκτικά να διαλύονται από την απόλυτη έλλειψη ύπνου.

The Stairs (2021)

Ο Peter “Drago” Tiemann παίρνει έναν δημοφιλή αστικό μύθο του Reddit και τον μετατρέπει σε έναν εφιάλτη επιβίωσης σε αυτό το θρίλερ του 2021. Η πλοκή ακολουθεί μια παρέα φίλων σε μια πεζοπορία, οι οποίοι πέφτουν πάνω σε μια σειρά από σκάλες που στέκονται μόνες τους στη μέση ενός πυκνού δάσους. Η ιδέα προέρχεται απευθείας από τις viral ιστορίες Search and Rescue που είχαν τεράστια επιτυχία στο subreddit NoSleep.

Καθώς όμως οι ιστορίες για αυτές τις κατασκευές έγιναν viral στο διαδίκτυο, άνθρωποι από διάφορα μέρη του κόσμου άρχισαν να προσθέτουν και τις δικές τους μαρτυρίες. Σύντομα άρχισαν να αναφέρονται ανεξάρτητες σκάλες σε μέρη όπως η Βραζιλία, η Γερμανία, η Πορτογαλία, η Νορβηγία και οι Φιλιππίνες.

Η ταινία χρησιμοποιεί την απομόνωση του δάσους για να χτίσει την ίδια ένταση που έκανε τα αρχικά posts στο forum να γίνουν viral. Δείχνει πώς μια απλή εικόνα ενός αντικειμένου που βρίσκεται στο λάθος μέρος, όπως συμβαίνει συχνά και στα Backrooms, μπορεί να δημιουργήσει μια διαρκή αίσθηση ανησυχίας, η οποία μένει με τον αναγνώστη πολύ αφότου έχει τελειώσει το thread.

Normal Porn for Normal People (2020)

Η μικρού μήκους ταινία Normal Porn for Normal People παίρνει τον τίτλο και την αφετηρία της από ένα creepypasta essay του 2011, σχετικά με έναν άνδρα που λαμβάνει ένα email-αλυσίδα, η οποία τον οδηγεί στο normalpornfornormalpeople.com — ένα site φαινομενικά αφιερωμένο «στην εξάλειψη της μη φυσιολογικής σεξουαλικότητας».

Στην αρχική ιστορία, ο Cosbydaf ανακαλύπτει μια σελίδα με ανησυχητικά και αλλόκοτα βίντεο που κυμαίνονται από ηδονοβλεπτικό υλικό παρακολούθησης μέχρι απειλητικό φετιχιστικό περιεχόμενο. Η ταινία χρησιμοποιεί αυτή την ιδέα για να χτίσει ένα σατιρικό σχόλιο πάνω στη ρομαντικοποίηση και την κανονικοποίηση της βίαιης εικόνας, κάνοντας παραλληλισμούς ανάμεσα στο gore, την καταναλωτική κουλτούρα και την εκμετάλλευση και δαιμονοποίηση της σεξουαλικότητας.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ