Στην 3η του σεζόν, το House of the Dragon θυμάται εύστοχα πως “all men must die”
- 20 ΙΟΥΝ 2026
Η ατάκα προέρχεται από ένα σημείο της πλοκής που μου επιτρέπεται να αποκαλύψω μέσα από μία τεράστια λίστα με spoilers που έστειλε το HBO. Τη διαβόητη Μάχη του Gullet που θα είχαμε δει κανονικά στη 2η σεζόν του House of the Dragon εάν το HBO δεν είχε παραγγείλει 8 επεισόδια τελικά αντί για 10. Η ναυμαχία φέρνει αντιμέτωπες τις ναυτικές δυνάμεις που είναι πιστές στη Rhaenyra Targaryen και καθοδηγούνται από το Χέρι της Βασίλισσας Corlys Velaryon, με τον στόλο της Τριαρχίας συμμαχικών πόλεων-κρατών που έχουν συμφωνήσει να βοηθήσουν ώστε να σπάσει ο αποκλεισμός της Rhaenyra στο King’s Landing.
Photograph by Theo Whiteman/HBO
Υπό τον showrunner Ryan Condal και τη σκηνοθεσία του Loni Peristere, η Μάχη του Gullet είναι πράγματι θεαματική, αν και άνισα τοποθετημένη σε ένα επεισόδιο που μοιάζει ξεκάθαρα αποκομμένο από προηγούμενη σεζόν παρά ως έναρξης μίας νέας. Το House of the Dragon υποθέτει πως, όχι μόνο θυμόμαστε τι έχει προηγηθεί πετώντας μας εν μέσω μίας συνθήκης (εντάξει, υπάρχει όντως και το Google γι’αυτό), αλλά και πως μπορούμε να βρεθούμε συναισθηματικά με τους χαρακτήρες ακριβώς στο σημείο που τους αφήσαμε. Θα είναι δύσκολο να μη μείνει κανείς συναισθηματικά αποσυνδεδεμένος από όσα εντυπωσιακά και βίαια θα δει να εκτυλίσσονται στην οθόνη, αλλά ναι, είναι τουλάχιστον όντως εντυπωσιακά και βίαια.
Θα βοηθήσει επίσης πως το βασικό νόημα του House of the Dragon αποδίδεται καθαρά και έτσι δεν μένει ιδιαίτερη ικανοποίηση να αντλήσει κανείς από τις πύρρειες νίκες που επιτυγχάνονται στο πεδίο της μάχης. Δεν υπάρχει εδώ κάποια στιγμή αντίστοιχη με του Tyrion Lannister να σηκώνει την αλυσίδα στον κόλπο της Μάχης του Blackwater ως σύντομη δόση θριαμβευτικής ανάτασης. Όταν οι δράκοι φτάνουν στο Gullet, η όποια ανακούφιση είναι φευγαλέα.
Photograph by Theo Whiteman/HBO
Έτσι, το House of the Dragon επιστρέφει πιο ζοφερό από ποτέ, με πλήρη διαύγεια ως προς την ιστορία που αφηγείται και χωρίς να είναι πια τόσο γοητευμένο από τους ανθρώπους που αρπάζονται από την εξουσία ή από τους δράκους που χρησιμοποιούν για να κάνουν τη δουλειά τους. Έχει αφιερώσει, μέχρι τώρα, μεγάλο μέρος της διάρκειάς του στο να διαβεβαιώνει το κοινό πως όλα αυτά συνδέονται όντως με το Game of Thrones και πως υπάρχουν άνθρωποι σε αυτό το χάος που θα σε κάνουν να νοιαστείς. Στην τρίτη σεζόν της, η σειρά κρατά την πρώτη τακτική αλλά εγκαταλείπει τη δεύτερη και αυτό λειτουργεί προς όφελός της. Πρόκειται για έναν άδοξο πόλεμο που μετατρέπει τους συμμετέχοντές του σε τέρατα και ανόητους, και απέναντι στα ανεξέλεγκτα όπλα που λέγονται δράκοι, η αποφασιστικότητά τους αρχίζει να καταρρέει.
Η 3η σεζόν βελτιώνει το House of the Dragon σε σχέση με την αποπροσανατολισμένη 2η, με επεισόδια – τα 4 πρώτα μου έγιναν διαθέσιμα – που επωφελούνται από εστίαση και συνοχή. Ο Condal διορθώνει επίσης ένα επαναλαμβανόμενο λάθος του House of the Dragon – συμπληρώνει τα εσωτερικά κενά των χαρακτήρων σπέρνοντας δυσαρέσκεια μέσα στις ίδιες τους τις παρατάξεις, διαταράσσοντας την υποτιθέμενη ομοιογένειά τους και υπογραμμίζοντας πόσο καταστροφικός έχει υπάρξει αυτός ο πόλεμος που συμβαίνει για αφοσίωση και, φυσικά, γη.
Μεταξύ των αναμενόμενων σκηνών βίας υπάρχουν σκηνές γεμάτες διάλογο όπου οι χαρακτήρες συζητούν τις ιδεολογίες και τις κοσμοθεωρίες τους, παλεύουν με το τι σημαίνει να κυβερνάς, και μοιάζουν πραγματικά αλλαγμένοι από την ένταση αυτών των συζητήσεων. Επιτέλους οι εσωτερικοί κόσμοι που λείπουν από τόσους πολλούς χαρακτήρες — ειδικά από τις ενήλικες εκδοχές της Rhaenyra και της Alicent, περιοριοριμένες συνήθως σε αντιδράσεις — μπορούν να διευρυνθούν.
Το Emma D’Arcy και η Olivia Cooke έχουν αξιοσημείωτες στιγμές απόγνωσης και παράνοιας σε όλο το πρώτο μισό της σεζόν, λάμπουν σίγουρα όμως στο τρίτο επεισόδιο, καθώς κάθε βασίλισσα έρχεται αντιμέτωπη με τα όρια του ρόλου της και με το πλήθος ευθυνών που της έχουν φορτώσει οι πατέρες, οι σύζυγοι και οι γιοι της.
«Κοιτάξτε τον ουρανό, τον ορίζοντα. Η καταστροφή και ο όλεθρος μας περικυκλώνουν. Όλοι θα γίνουμε θηρία πριν έρθει το τέλος μας», λέει ο σταθερά απεχθής Criston Cole με έναν παραιτημένο, μονότονο τρόπο κάποια στιγμή. Ο μηδενισμός της δήλωσής του είναι ακριβώς αυτό που δίνει νέα ενέργεια σε αυτή τη σεζόν του House of the Dragon.
Μέσα σε δύο σεζόν, υπήρξαν πράγματι ορισμένες συγκινήσεις και άφθονη μαγεία οπτικών εφέ, ελάχιστη όμως αφηγηματική καινοτομία ή ουσιαστική σημασία. Η μεταμέλεια μπορεί να είναι ένα ειλικρινές συμπέρασμα για έναν πόλεμο διαδοχής που αφήνει τον οίκο του — και τον κόσμο γύρω του — σε χειρότερη κατάσταση από εκείνη στην οποία βρισκόταν όταν άρχισαν οι μάχες, αλλά είναι επίσης μία υπερβολικά απλή ιδέα για να στηριχθεί πάνω της ένα επικό αφήγημα.
Τα ερωτήματα που τίθενται εδώ όμως γύρω από το αν κάποιος από αυτούς τους χαρακτήρες άξιζε πραγματικά την εξουσία που του παραδόθηκε, και η συνειδητοποίηση πως όλοι τους, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα βρουν πιθανότατα το τέλος τους χωρίς την τιμή που πίστευαν ότι τους οφείλεται, ωθούν το House of the Dragon προς ένα πιο μελαγχολικό είδος αφήγησης που είχε απελπιστικά ανάγκη. All men must die, άλλωστε.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.