Στο Furious, η αφήγηση για τη γυναικεία οργή δεν έχει την πολυτέλεια της αισιοδοξίας
- 2 ΣΕΠ 2026
To Furious προβάλλεται από το Disney+ στην Ελλάδα.
Η ντετέκτιβ εδώ είναι η Emmy Rossum του Shameless, η δολοφόνος η Lola Petticrew του Say Nothing, και η δημιουργός τους πίσω από την κάμερα είναι η Liz Meriwether που πέρσι μας έδωσε το ίσες ποσότητες σπαραξικάρδιο και ξεκαρδιστικό Dying for Sex με τη Michelle Williams.
Ο μίτος των δύο ηρωίδων της – η λέξη χρησιμοποιείται τεχνικά, καμιά τους δεν βολεύεται καλά στο καλούπι της ηρωίδας ή της villain – αρχίζει να ξετυλίγεται από την εναρκτήρια σκηνή του Furious, όπου η δολοφόνος μας σκοτώνει αργά το πρώτο θύμα που μας συστήνεται. «Δεν μου αρέσουν οι ήχοι που βγάζεις», του λέει, λίγο πριν αρχίσει να τρώει γλυκά σνακ κοντά στο πτώμα του. «Μου αρέσει το χαμόγελό σου όμως».
Είναι μία σχεδόν επιθετική σκηνή, σα να προκαλεί το κοινό να κλείσει την οθόνη από αμηχανία. Γιατί όμως;
Οι αστυνομικές σειρές ξεκινούν διαρκώς με κακοποιημένες γυναίκες. Το γυμνό, αιματοβαμμένο γυναικείο πτώμα είναι τόσο βασικό στοιχείο της οπτικής γλώσσας του είδους, που το κοινό σχεδόν δεν το παρατηρεί καν πια. Γιατί, λοιπόν, μία σκηνή όπου μία νεαρή γυναίκα απολαμβάνει τη σαδιστική κακομεταχείριση ενός άνδρα μπορεί να είναι τόσο άβολη;
Disney/Sarah Shatz
Καθώς προχωρούν τα οκτώ επεισόδια του Furious, οι φόνοι γίνονται περισσότεροι και το πλαίσιο σχετικά με τους λόγους που η Catherine διαπράττει τα εγκλήματά της πλουσιότερο και ριζωμένο στο trafficking. Η σειρά σκιαγραφεί σταδιακά ολόκληρη την τρομακτική, ανθρώπινη διάστασή της, χωρίς να ενδιαφέρεται για εύκολες ιστορίες λύτρωσης, ούτε για επιφανειακή κριτική.
Η λύση της Catherine είναι η αυτοδικία, αλλά αυτό που κάνει πηγαίνει πιο βαθιά από την απλή εκδίκηση. Και όσο περισσότερο την κυνηγά η Alice της Rossum, τόσο περισσότερο αρχίζει να αντιλαμβάνεται την ακραία απάντησή της σε ένα πρόβλημα που, χάρη σε ένα ελαττωματικό νομικό σύστημα, διεφθαρμένες μορφές εξουσίας και μία απαθή κοινωνία, είναι σχεδόν σχεδιασμένο για να διαιωνίζεται.
Στο Furious, όπως και στον δικό μας κόσμο, κορίτσια και γυναίκες αγοράζονται, πωλούνται, ανταλλάσσονται και χρησιμοποιούνται από άντρες που τη βγάζουν καθαρή. Οι αρχές το γνωρίζουν, η κοινωνία συνολικά το γνωρίζει και, παρ’ όλα αυτά, η κακοποίηση συνεχίζεται, μέρα με τη μέρα, μήνα με τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο, σε ένα σύστημα ανισότητας που θα έπρεπε να προκαλεί ακραίες αντιδράσεις και που, αντ’ αυτού, έχει ενσωματωθεί τόσο βαθιά στην πραγματικότητά μας όσο το γεγονός ότι οι φόροι μας χρηματοδοτούν παράνομους πολέμους.
Disney/Sarah Shatz
H σειρά είναι γραμμένη και ρυθμισμένη με μεγάλη αυτοπεποίθηση, που μας καλεί να συμμεριστούμε τη σύγχυσή της απέναντι στον κόσμο μας και να αναρωτηθούμε αν υπάρχει τελικά κάτι ελπιδοφόρο στη δικαιοσύνη της εκδίκησης, κινούμενη συνεχώς σε απρόβλεπτες κατευθύνσεις και επιστρέφοντας έπειτα πίσω, ξεθάβοντας λεπτομέρειες που μέχρι τότε αγνοούσαμε.
Οι ηθοποιοί του Furious υπηρετούν απολύτως το φιλόδοξο αυτό όραμα, και κάτι παραπάνω. Από τη σκληροτράχηλη, παραιτημένη Nora της Quincy Tyler Bernstine, τον ατημέλητο, συμπονετικό Danny του McNairy ή το κακοποιητικό κάθαρμα που παίζει τόσο άψογα πάντα ο Jake Lacy, μέχρι τη μαγνητική Alice της Rossum και την Petticrew που μετατρέπει την επιτηδευμένη ανωριμότητα της Catherine σε μία αναπόφευκτα διαστρεβλωμένη παιδικότητα, δεν υπάρχει καμία παραφωνία μεταξύ τους.
Το Furious γυρίστηκε επίσης με αναμορφικούς φακούς, για χάρη μίας σκοτεινής, επιτηρητικής αίσθησης που θυμίζει περισσότερο David Fincher παρά Law & Order: Special Victims Unit. Η πρόθεση μοιάζει να είναι η χρήση της οπτικής γλώσσας του νεο-noir, με τον φακό όμως στραμμένο σε χαρακτήρες που συνήθως δεν βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της κινηματογραφικής παράδοσης.
Disney/Sarah Shatz
Η σειρά έχει, διόλου άδικα, χαρακτηριστεί ως «αστυνομικό δράμα για έναν μετα-Epstein κόσμο», ενώ ένας από τους χαρακτήρες —ένας δισεκατομμυριούχος με παρόμοιες ορέξεις που δρα ανενόχλητος — μοιάζει εμφανώς εμπνευσμένος από τον κατά συρροή σεξουαλικό κακοποιητή. Το Furious όμως ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για την οπτική των γυναικών, παρά για την εμπειρία των δραστών.
«Αυτοί που πραγματικά φταίνε δεν συλλαμβάνονται. Ποτέ, μα ποτέ», λέει η Nora στην Alice. «Πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι θα καταφέρεις ποτέ να πιάσεις κάποιον που έχει σημασία;»
Να μια ερώτηση.
Το Furious έρχεται μετά από σχεδόν μία δεκαετία μετά το #MeToo, όταν ο γυναικείος θυμός είχε γίνει θέμα αμέτρητων βιβλίων και δημοσιογραφικών άρθρων, σε μία εποχή όπου πολλές και πολλοί εκφράζαμε την ελπίδα πως ο θυμός αυτός θα μπορούσε να αποκτήσει επαναστατική δύναμη.
Σήμερα όμως, έχοντας χάσει θεμελιώδη δικαιώματα σε διάφορες περιοχές του πλανήτη και έχοντας έρθει αντιμέτωπες με τη φαινομενική ματαιότητα των διαμαρτυριών τους, οι πολιτισμικές αφηγήσεις γύρω από τη γυναικεία οργή δεν έχουν πια την πολυτέλεια της αισιοδοξίας. Έτσι βρισκόμαστε με τις τολμηρές αποφάσεις του φινάλε του Furious στα χέρια μας, που δεν θα προδοθούν εδώ, αλλά και με μπόλικα ακόμα ερωτήματα που θέτει με θράσος η σειρά.
Disney/Sarah Shatz
Τι συμβαίνει στον θυμό όταν δεν υπάρχει τρόπος να μεταβολιστεί; Τι είναι αυτό που κάνει ορισμένες γυναίκες να επιλέγουν τη φιλοδοξία ή την ασφάλεια αντί για την αλληλεγγύη; Ποια χαρακτηριστικά αναγνωρίζουν οι γυναίκες η μία στην άλλη και ταυτόχρονα απεχθάνονται, ακριβώς επειδή τους θυμίζουν τους συμβιβασμούς που αναγκάστηκαν να κάνουν και οι ίδιες; Τι κάνει στον ψυχισμό ενός ανθρώπου το να ζει με ένα τόσο βαθύ τραύμα;
To Furious έχει απαντήσεις για τις περισσότερες από αυτές τις ερωτήσεις, καθώς αισθάνεται άνετα μέσα στο άβολο και καταφέρνει να μεταδώσει αυτή την άνεση και στο κοινό του, που με τον καιρό έγινε σημαντικό (είναι, αυτή τη στιγμή, το Νο.1 show στο Hulu όπου προβάλλεται στην Αμερική).
Υιοθετεί και μία θέση ενός εκ των χαρακτήρων του, προς το παρόν τουλάχιστον, που λέει ότι μόνο το κακό μπορεί πραγματικά να πολεμήσει το κακό και ότι, για να υπερασπιστείς την ανθρωπότητα, κάποιες φορές πρέπει να θυσιάσεις την ανθρωπιά σου.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.