Στο νέο Spider-Man, η Marvel δεν ξέρει πώς να επιστρέψει εκεί που ήταν, ούτε πώς να προχωρήσει μπροστά
- 30 ΙΟΥΛ 2026
Το Spider-Man: Brand New Day, σε σκηνοθεσία Destin Daniel Cretton και σενάριο των Chris McKenna και Erik Sommers, συνεχίζει από εκεί όπου σταμάτησε το No Way Home. Ο Peter ζει πλέον μόνος μετά τον θάνατο της θείας του, May, ενώ η MJ και ο Ned έχουν φύγει για το M.I.T. Καθώς τα χρόνια περνούν, ο Peter τούς παρακολουθεί από μακριά μέσα από τις αναρτήσεις του Ned στα social media. Στο μεταξύ ως Spider-Man συνεχίζει να καταπολεμά το έγκλημα, σε συνεργασία με τη Detective Jean DeWolff (Liza Colón-Zayas, The Bear), χωρίς να της αποκαλύπτει ποτέ την ταυτότητά του. Κατά διαστήματα διασταυρώνεται και με τον Frank Castle, γνωστό ως Punisher, με τον οποίο διατηρεί μια τεταμένη σχέση.
Μία παράξενη απειλή, ωστόσο, τρομοκρατεί την πόλη, μία εκδικητική οντότητα που μοιάζει να μεταπηδά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Φαίνεται πως αναζητά κάτι κρυμμένο στις εγκαταστάσεις της Damage Control, της οργάνωσης που δημιουργήθηκε για να αναλάβει την αποκατάσταση μετά τη Μάχη της Νέας Υόρκης, με την πάροδο του χρόνου όμως μετατράπηκε σε κάτι διαφορετικό. Ο διευθυντής της οργάνωσης, Bill Metzger (Tramell Tillman, Severance), εξηγεί ότι δεν είναι βέβαιος τι ακριβώς αναζητά η οντότητα, στόχος όμως της Damage Control είναι να τιθασεύσει την καταστροφική της ενέργεια. Όπως λέει, το μόνο που ελπίζουν είναι να κρατήσουν τους πάντες ασφαλείς.
Την ίδια στιγμή, ο Peter αντιμετωπίζει τα δικά του προβλήματα, καθώς τα επίπεδα των αραχνοειδών ορμονών του αυξάνονται απότομα, προκαλώντας του έντονους πονοκεφάλους και χαρίζοντάς του την ικανότητα να εκτοξεύει ιστό από τους καρπούς του, αντί από τη στολή του. Ιδανικά θα ήθελε να περιορίσει τις δυνάμεις του και να επιστρέψει σε όσα ξέρει να κάνει καλά, και να το καταφέρει προτού η οντότητα φτάσει στην MJ.
Ο Holland δίνει εδώ την πιο σύνθετη και ώριμη ερμηνεία του ως Spider-Man μέχρι σήμερα, με την ταινία να τον καλεί επανειλημμένα να μεταπηδά ανάμεσα στην πληγωμένη νοσταλγία, την πικρή αυτολύπηση και την απομονωτική δυσφορία που συνοδεύει την είσοδο σε μία νέα φάση της ζωής.
Το Brand New Day καταλαβαίνει επίσης ότι μια καλή ταινία Spider-Man πρέπει να είναι ταυτόχρονα και μια καλή ταινία για τη Νέα Υόρκη. Έτσι βλέπουμε τον Peter να αιωρείται με τους ιστούς του πάνω από την πόλη, ενώ κομβικές σκηνές εκτυλίσσονται σε εντυπωσιακά αστικά τοπόσημα, όπως η κορυφή των Silvercup Studios στο Queens. Παράλληλα χρησιμοποιούνται ολόκληρες στρατιές από κομπάρσους και ηθοποιούς με μικρούς ρόλους, που ξεχειλίζουν από προσωπικότητα ακόμη και στις πιο σύντομες εμφανίσεις τους. Το ακούμε επίσης στην προφορά του Holland, με αναμφίβολα εντονότερο άρωμα Νέας Υόρκης όσο το franchise εξελίσσεται.
Ο Cretton είναι πιο σίγουρος στιλιστικά από τον προκάτοχό του, Jon Watts, και παρότι καμία από τις σκηνές δράσης εδώ δεν φτάνει στο ύψος της μάχης στο λεωφορείο που σκηνοθέτησε στο Shang-Chi, μία δυναμική καταδίωξη με τανκ στο downtown Manhattan και η μουσική είσοδος ενός κομματιού των TV on the Radio αρκούν για να χαρίσουν στο Brand New Day περισσότερη προσωπικότητα από οποιαδήποτε live-action ταινία Spider-Man μετά την εποχή Raimi.
Ορισμένες σκηνές μοιάζουν να έχουν εμπνευστεί από το video game Marvel’s Spider-Man 2 και τον τεράστιο χάρτη του που επέτρεπε στους παίκτες να αιωρούνται έξω από το Manhattan, προς τις εξωτερικές συνοικίες και πάνω από γέφυρες. Ακριβώς αυτό συμβαίνει και στο Brand New Day, και θα υπάρξουν στιγμές που θα αισθανθείς στο πρόσωπό σου τον αέρα να σε χτυπάει.
Ο διευθυντής φωτογραφίας του Cretton, Brett Pawlak, και η ομάδα των VFX προσφέρουν επίσης μερικές συναρπαστικές παραλλαγές στη γωνία λήψης κατά τη διάρκεια αυτών των σκηνών. Κατά διαστήματα βλέπουμε πλάνα POV που μας επιτρέπουν να φανταστούμε για λίγο την έξαψη του να πηδάς από ένα κτίριο χωρίς κανέναν φόβο ότι θα πέσεις. Άλλοτε, ένα πλάνο πάνω από τον ώμο του Spidey καθώς αιωρείται μάς εντάσσει στη δράση σαν να είμαστε επιβάτες, κρεμασμένοι πίσω του. Και κάποιες φορές, μπαίνουμε και στο εσωτερικό της μάσκας, για ένα κοντινό πλάνο του ματιού του Peter, που δημιουργεί μια στιγμή ηρεμίας και απόλυτης συγκέντρωσης πριν από την επόμενη μάχη.
Με πλουσιότερα χρώματα και βαθύτερες σκιές από τις προηγούμενες ταινίες του franchise, χωρίς όμως να εγκαταλείπει —και αντιθέτως ενισχύοντας— τις ακροβατικές σκηνές δράσης εκείνων των blockbusters, το Spider-Man: Brand New Day προσφέρει απλόχερα τη σχεδόν καρτουνίστικη διασκέδαση που υπόσχεται. Καμία άλλη ταινία δεν έχει αποτυπώσει τόσο ολοκληρωμένα τον συνδυασμό της ελαστικής ευκινησίας, της εκπληκτικής δύναμης και της ανάλαφρης αθλητικότητας του Avenger, δίνοντάς του ταυτόχρονα μια ολόκληρη συλλογή από ατάκες για να εκτοξεύει καθώς σώζει την κατάσταση.
Όταν το επίκεντρο βρίσκεται στον φιλικό Spider-Man της γειτονιάς μας, τασσόμαστε στο πλευρό του χάρη στον ανεπιτήδευτο ηρωισμό του, τα χαζοχαρούμενα πειράγματά του και την αδιαμφισβήτητη, αγορίστικη γοητεία του. Δεν ελπίζουμε, όμως, ταυτόχρονα, και σε κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί;
Με την πλοκή της ταινίας να αφορά τη μετάλλαξη, ο Peter βρίσκεται για ακόμη μια φορά αντιμέτωπος με την ανάγκη να καταλάβει πώς ακριβώς λειτουργεί ως υπερήρωας. Αυτό το είδαμε ήδη στο Homecoming, όταν ξεκλείδωσε τα training wheels protocols και απέκτησε ξαφνικά πρόσβαση σε ένα ολόκληρο οπλοστάσιο θανάσιμων μηχανισμών σχεδιασμένων από τον Stark. Αργότερα, τόσο στην ίδια ταινία όσο και στα Far From Home και No Way Home, συμβαίνει κάτι που του στερεί τα εργαλεία του και τον αναγκάζει να εμπιστευτεί τον εαυτό του και τους φίλους του για να σώσει την κατάσταση.
Η ιδέα του ο-Spider-Man-χάνει-τον-έλεγχο-των-δυνάμεών-του έχει πλέον εξαντληθεί, όμως το Brand New Day καταφέρνει τουλάχιστον να της δώσει μια ελαφρώς φρέσκια διάσταση, εστιάζοντας στην αυτοαπέχθεια του χαρακτήρα — τόσο για τη νεοαποκτηθείσα τάση του να εκτοξεύει ιστό σαν σωματικό υγρό όσο και για τη ζωή του γενικότερα. Αυτό είναι περισσότερο απ’ ό,τι μπορεί να ειπωθεί για τον τρόπο με τον οποίο η ταινία χρησιμοποιεί τον Bruce Banner, σε μία ακόμη κουραστική εμφάνιση και σε μία αφήγηση που συχνά κινδυνεύει να ξεχάσει τον ήρωά της, όπως ακριβώς τον έχουν ξεχάσει όλοι οι υπόλοιποι.
Παρά τον αισιόδοξο τίτλο του, το Brand New Day είναι μια επαναλαμβανόμενα μελαγχολική εμπειρία. Ο Peter ωθείται στον ρόλο του σκυθρωπού ήρωα που έχουμε ήδη δει σε χαρακτήρες όπως οι Captain America, Iron Man, Superman και Batman. Σε επίπεδο αφήγησης βέβαια, αυτό βγάζει απόλυτο νόημα. Η πόλη μπορεί πλέον να τον αγαπά, είναι όμως δύσκολο για τον Peter να δεχτεί την αγάπη αυτή, όταν οι μοναδικοί άνθρωποι που γνώριζαν πραγματικά ποιος κρυβόταν κάτω από τη μάσκα δεν θυμούνται πια ούτε καν ότι υπάρχει. Και η ταινία, ευτυχώς, δεν βρίσκει εύκολες, λυτρωτικές λύσεις ως το τέλος της.
Το γεγονός, ωστόσο, ότι οι ταινίες της Marvel μετά το snap του Thanos έχουν μετατραπεί σε ατελείωτους στοχασμούς πάνω στο πένθος και το τραύμα έχει αρχίσει να εξαντλείται, ειδικά από τη στιγμή που οδηγεί σε σχεδόν πιστές αναπαραστάσεις μεγάλων στιγμών του παρελθόντος του Peter—ένα φιλί, μια πτώση— αντί να δημιουργεί καινούριες και ενδιαφέρουσες.
Όπως όλες οι ταινίες του MCU, το Spider-Man: Brand New Day έλκεται πάντοτε προς μια αποκαλυπτικής κλίμακας προσωρινή καταστροφή, μέσα σε μια ψηφιακά κατασκευασμένη μεγαλούπολη. Είναι σχεδόν πάντα διασκεδαστικό θέαμα, που όμως στερείται της πρωτοτυπίας κινηματογραφικών εκδοχών όπως τα πιο πειραματικά animations του Spider-Verse, τονίζοντας άθελά του πως το Marvel Cinematic Universe γνωρίζει ότι δεν μπορεί να επιστρέψει στα πράγματα όπως ήταν, αλλά δεν ξέρει κι ακριβώς πώς να προχωρήσει μπροστά.
Βαθμολογία: 70/100
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.