Θες να παίξουμε ένα παιχνίδι; Το franchise του Saw είναι η μεγαλύτερη κινηματογραφική παγίδα

Η μεγαλύτερη παγίδα που κατασκεύασε ποτέ η σειρά ταινιών Saw είναι η ίδια της η μυθολογία.

Όταν μιλάμε για franchise ταινιών που συνεχίζουν και συνεχίζουν και συνεχίζουν, συνήθως υπάρχουν δύο σχολές σκέψεις. Από τη μία, αυτό που συμβαίνει συνήθως, είναι τα σίκουελ στα οποία ο μπαμπούλας ή το γενικό concept απλώς επιστρέφει για άλλη μια γύρα. Ο Freddy είναι ξανά ζωντανός στο Nightmare on Elm Street! Ο Θάνατος συνεχίζει να στήνει περίπλοκα παιχνίδια στο Final Destination!

Δεν είναι ιδιαίτερα περίπλοκα εκεί τα πράγματα. Φυσικά έχεις σίκουελ που κάνουν ενδιαφέροντα πράγματα ή είναι απλώς πιο αποτελεσματικά και καλύτερα, αλλά συνήθως το αποτέλεσμα έχει να κάνει με μια διαρκή κίνηση προς ένα αιώνιο Μπροστά.

Και μετά… έχουμε το Saw.

Μια σειρά ταινιών με σπειροειδή κίνηση αντί για ευθύγραμμη, με μια ιστορία που διαρκώς σπάει σε θραύσματα που κινούνται εξίσου στο μέλλον όσο και στο παρελθόν (ή και σε παράλλους χρόνους). Ο κεντρικός villain του franchise πεθαίνει στο τέλος της τρίτης ταινίας και έκτοτε γυρίστηκαν άλλες 7, εκ των οποίων πρωταγωνιστεί στις 6!

Το Saw βάλθηκε να αποδείξει στον εαυτό του ότι μπορεί να συνεχίσει να στριμώχνει όλο και περισσότερη ιστορία στα λιγοστά περιθώρια που αφήνει η ήδη προϋπάρχουσα ιστορία. Έχουμε σίκουελ που διαδραματίζονται ταυτόχρονα πριν το πρώτο και μετά το τελευταίο φιλμ. Σίκουελ που διαδραματίζονται παράλληλα με άλλα σίκουελ. Σίκουελ που διαδραματίζονται στη διάρκεια 5 διαφορετικών ταινιών.

Το επίπεδο του retcon που παρουσιάζεται εδώ θα έκανε τα πιο περίπλοκα X-Men κόμικς να σταθούν και να χειροκροτήσουν από θαυμασμό. Ειδικά με δεδομένο πως τελικά, τίποτα δεν αναιρεί την ήδη θεμελιωμένη μυθολογία. Η ιστορία κινείται σαν φίδι ανάμεσα σε ήδη χτισμένους τοίχους, όμως ποτέ δεν τρακάρει σε αδιέξοδο. Διαρκώς εμπλουτίζει, και διαρκώς τα πάντα γίνονται πιο περίπλοκα. Είναι κάπως απίστευτο!

Τελικά υπάρχει απόδραση από όλο αυτό; Και ποιο είναι στην πραγματικότητα το αληθινό φινάλε αυτού του ξεκαρδιστικά περίπλοκου franchise; Πάμε μια αναδρομή στις 10 ως τώρα ταινίες, την ώρα που φημολογείται πως το επόμενο φιλμ –όποτε αυτό έρθει– θα αποτελεί πιθανότατα κάποιο είδος reboot ή έστω μια χαλαρής επιστροφής στα βασικά.

Προσοχή: Προφανώς ακολουθούν spoilers και για τις 10 ταινίες.

Saw (2004)

Η ορίτζιναλ ταινία του James Wan, τσάρου του χολιγουντιανού τρόμου του 21ου αιώνα, μας σύστησε το Saw όχι ως πιθανό franchise, αλλά ως μια σπαζοκεφαλιά φρίκης, με έναν παράδοξο ηθικό κώδικα στον τρόπο που είναι στημένα τα βασανιστικά του παιχνίδια. Και διαθέτει, ακόμα μέχρι σήμερα, ένα από τα πιο δυνατά φινάλε του είδους.

 

Η πιο τρελή παγίδα: Η ορίτζιναλ εκδοχή του reverse bear trap, δηλαδή ο μηχανισμός που μπαίνει στο κεφάλι της Amanda και που πρόκειται να της ανοίξει το κρανίο αν δεν βρει εγκαίρως το κλειδί – μέσα από το στομάχι ενός όχι-και-τόσο-νεκρού άντρα. Η κοσμοθεωρία και η “ηθική” των παγίδων του Saw θεμελιώνεται ήδη από αυτή τη σκηνή. Είναι εμβληματική η εικόνα και η Shawnee Smith ως Amanda του δίνει και καταλαβαίνει. Καταλαβαίνουμε γιατί το franchise δεν ήθελε να την αφήσει ανεκμετάλλευτη στην πορεία.

Η εξωφρενική ανατροπή: Επίσης iconic, η πραγματικά ανατριχιαστική ανατροπή στο φινάλε της πρώτης ταινίας, οπου ο Adam του (σεναριογράφου της ταινίας) Leigh Whannell νομίζει πως σκοτώνει τον αληθινό κακό – δεν τον παρεξηγώ, κι εγώ όποτε βλέπω τον Michael Emerson θεωρώ αυτομάτως πως κάτι διαβολικό έχει κάνει. Φυσικά όμως ο αληθινός κακός ήταν εξαρχής το πτώμα στη μέση του δωματίου! Αξεπέραστο.

 

Είναι το τέλος; Είναι η αρχή! Αλλά επίσης μπορεί να είναι και το τέλος. Δεν χρειάζεται καμία συνέχεια για να λειτουργεί μια φοβερά απολαυστική ιστορία φρίκης. 

Saw II (2005)

Ένα σενάριο που προοριζόταν για μια τελείως αυτόνομη ταινία μετατρέπεται σε σίκουελ του Saw που χάρη στην τρομερή του ανατροπή καταλήγει να όχι απλά να εμβαθύνει το franchise, αλλά και να του δίνει την κατεύθυνσή του ως περίπλοκο χωροχρονικό παζλ. Ποιος να το έλεγε ότι μια ταινία με τον Donnie Wahlberg θα τα έκανε όλα αυτά.

 

Η πιο τρελή παγίδα: Θα πάω με το Razor Box, όπου μια γυναίκα πρέπει να βάλει το χέρι της σε ένα κουτί να πάρει το αντίδοτο στο δηλητήριο όμως προτού καταλάβει πώς λειτουργεί η παγίδα βρίσκεται και με τα δύο της χέρια παγιδευμένα σε εισόδους με κοφτερά γυαλιά. Η παγίδα με τις σύριγγες για την Amanda είναι επίσης πολύ δυνατή αλλά είναι περισσότερο αλληγορία παρά κατασκευή.

Η εξωφρενική ανατροπή: Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας νομίζουμε πως βλέπουμε ένα παράλληλο μοντάζ ενώ στην πραγματικότητα όλη η παγίδα με το κλειδωμένο σπίτι και τους αγνώστους που ξυπνούν εκεί μαζί, έχει συμβεί μέρες πριν! Παρακολουθούμε μια “απευθείας σύνδεση” σε time delay που στην ουσία αποτελεί παγίδα για τον ζοχαδιασμένο αστυνομικό, που φυσικά αποτυγχάνει. (Επίσης ανατροπή είναι και το ότι η Amanda είναι πλέον ακόλουθη του Jigsaw, κάτι που στήνει τη μετέπειτα μυθολογία του franchise μέσα από τον Jigsaw περισσότερο ως ιδέα παρά ως απαραίτητα φυσική παρουσία.)

 

Είναι το τέλος; Η αποκάλυψη για την Amanda ανοίγει τόσο πολύ τον μύθο του franchise που θα ήταν τρελό να τελειώσει εδώ.

Saw III (2006)

Μόνο κέφια και γιορτές στο τρίτο φιλμ της σειράς. Πεθαίνουν οι ΠΑΝΤΕΣ και κανείς απολύτως δεν κερδίζει τις ηθικές παγίδες που τους έχει στήσει ο Jigsaw. Ανθρωπότητα, χαμένη υπόθεση.

Η πιο τρελή παγίδα: Θα πάω με το Angel Trap, μια παγίδα σκέτη αποστροφή από την οποία στην πραγματικότητα δεν υπάρχει διέξοδος. Είναι ένα ηθικό cheat που υπογραμμίζει το πρόβλημα στην “ηθική” της Amanda, και την απόσταση που δημιουργείται ανάμεσα στον Jigsaw και την ξεστρατισμένη ακόλουθό του.

Η εξωφρενική ανατροπή: Ο Jigsaw πεθαίνει από καρκίνο κι έχει βάλει τη Lynn να τον φροντίζει αλλιώς το φονικό κολάρο που της έχει φορέσει η Amanda θα την σκοτώσει. Την ίδια ώρα ο Jeff καλείται να συγχωρήσει τους ανθρώπους που ευθύνονται για τον θάνατο του γιου του. Η ανατροπή είναι ότι ο Jeff και η Lynn είναι ζευγάρι, πως όλο αυτό είναι τεστ για την Amanda η οποία έχει αρχίσει να χάνει τον ηθικό (λολ) μπούσουλα των διδαχών του John, η Amanda αποτυγχάνει και αυτό ξεκινά ένα ντόμινο θανάτων καθώς η μία παγίδα έχει αποτέλεσμα την “εκπυρσοκρότηση” της άλλης. Στο τέλος οι πάντες πεθαίνουν!

Είναι το τέλος; Ξερωγώ; Θα έπρεπε; Τι άλλο να κάνει μια ταινία για να λήξει το franchise της δηλαδή; Σκότωσε και τον κεντρικό villain, και την ακόλουθό του, μέσα σε ένα όργιο gore, αίματος και νιλισμού. Αυτό δεν είναι φινάλε, είναι κραυγή απόγνωσης!

Saw IV (2007)

Εδώ τώρα αρχίζει το κέφι καθώς μπαίνει στην αρένα ο Hoffman του Κώστα του Μάντιλορ και το franchise αρχίζει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να δένεται σε κόμπους γύρω από τον εαυτό του. Καταπληκτικά.

 

Η πιο τρελή παγίδα: Είναι το Scalping Seat, μια παγίδα που μαγκώνει την κοτσίδα μιας γυναίκας στα γρανάζια της και, τελοσπάντων, ως κάποιος με μακριά μαλλιά ας πούμε πως είναι μια σκηνή που σκέφτομαι συχνά όποτε κάνω reformer στο πιλάτες.

Η εξωφρενική ανατροπή: Από τα καλύτερα που έχουν συμβεί γενικά είναι όλο αυτό. Στο τέλος του παιχνιδιού με στόχο τον ντετέκτιβ Rigg (που η “αμαρτία” του είναι ότι ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ και θέλει να σώζει τους πάντες!), ο οποίος αποτυγχάνει, αποκαλύπτεται πως ο νέος ακόλουθος του Jigsaw είναι ένας από τους φαινομενικά νεκρούς αστυνομικούς, ο ύπουλος γλιτσερός Hoffman. Και πως, ακόμα καλύτερα, όλο αυτό που βλέπουμε διαδραματίζεται στην πραγματικότητα ακριβώς την ίδια στιγμή με το Saw III, σε παραδιπλανό δωμάτιο. ΠΑΜΕ ΛΙΓΟ.

 

Είναι το τέλος; Είναι ξανά το ίδιο τέλος με το προηγούμενο τέλος, αλλά τόσο από την άλλη πλευρά που ανοίγει ξανά το σύμπαν διάπλατα. Ξανά από την αρχή! Είναι θα λέγαμε το απόλυτο transition, σε μια ταινία γεμάτη αδιανόητα transitions. Δείτε εδώ!

Saw V (2008)

Οριακό αβάν γκαρντ είναι αυτή η ταινία. Διαδραματίζεται ανάμεσα σε σκηνές κάθε μίας από τις προηγούμενες 4. Ο Δρ. Μανχάταν σε torture porn εκδοχή. Βιώνει τα πάντα την ίδια στιγμή. Ο χρόνος δεν έχει νόημα.

 

Η πιο τρελή παγίδα: To Pendulum Trap είναι ένας Edgar Allan Poe εφιάλτης αναπροσαρμοσμένος σε παγίδα του Saw. Θα το δεχτώ, δεν μπλέκεις με τα classics.

Η εξωφρενική ανατροπή: Σαν κάτι βγαλμένο από τον Ύποπτο της Οδού Άρλινγκτον, το φινάλε του Saw V βρίσκει τον Κώστα τον Μάντιλορ να την σκαπουλάρει μέσα σε έναν πλέξιγκλας τάφο και να αφήνει τον Luke από το Gilmore Girls παγιδευμένο σε ένα δωμάτιο που πρόκειται να τον λιώσει. Όχι μόνο σκοτώνοντάς τον, αλλά κυριολεκτικά εξαφανίζοντάς τον, και με τον Κώστα τον Μάντιλορ να του φορτώνει όλα τα εγκλήματά του, ρίχνοντάς πάνω του την ταυτότητα του ακόλουθου του Jigsaw. Ας πρόσεχε! Ας είχε μάθει να εμπιστευόταν, δεν του φταίει κανείς!

 

Είναι το τέλος; Κι εδώ σούπερ σημείο για τέλος θα ήταν, με τον Κώστα τον Μάντιλορ να έχει γλιτώσει και το legacy του Jigsaw να κλείνει ωραία και γλυκά και αιχμηρά και αηδιαστικά και ξέρεις, όλα αυτά.

Saw VI (2009)

Εδώ βρισκόμαστε πλέον σε εξωφρενικά late era του franchise, όπου το ξύλο πέφτει ανάμεσα στον σαλεμένο ακόλουθο του Jigsaw και στην πρώην σύζυγό του(;) κι όλα αυτά ενώ τα κενά στη μυθολογία συνεχίζουν να γεμίζουν με έναν «αυτός ο χαρακτήρας που μόλις γνώρισες ήταν στην πραγματικότητα πίσω από την πόρτα σε εκείνη τη σκηνή της δεύτερης ταινίας» τρόπο. Επίσης, είναι η πιο άμεσα πολιτική(!) από όλες τις ταινίες του franchise, καθώς τα βάζει ευθέως με το σύστημα υγείας και την απανθρωπιά των ασφαλιστικών συστημάτων. Το λατρεύω.

 

Η πιο τρελή παγίδα: Είναι προφανώς το Shotgun Carousel, κάτι σαν ρώσικη ρουλέτα αλλά σε ένα καρουζέλ, με ανθρώπους. Τα classics συνεχίζουν να εμπνέουν, όπως βλέπουμε.

Η εξωφρενική ανατροπή: Η ανατροπή του παιχνιδιού είναι φανταστική, καθώς ο αντι-ήρωας που τόση ώρα θεωρούμε πως είναι αυτός που πρέπει να κερδίσει την ελευθερία του είναι στην πραγματικότητα το θύμα/ηθικό δίλημμα των αληθινών θυμάτων, που πρέπει να αποφασίσουν αν θα τον εκδικηθούν για τον θάνατο του συγγενή τους, που δεν έλαβε την ασφαλιστική κάλυψη που χρειαζόταν. Κατά τα ευρύτερα του franchise όμως, έχουμε την αποκάλυψη πως όσα βλέπουμε στην ταινία είναι κομμάτι παγίδας που τρέχει η Jill (η πρώην του Jigsaw) κατόπιν οδηγιών του John από τον τάφο, ώστε να ελεγχθεί η μεγαλομανία του Κώστα του Μάντιλορ που, όπως είναι σαφές σε αυτό το σημείο του franchise, έχει ξεφύγει τελείως.

 

Είναι το τέλος; Όχι, έχουμε από τα πιο σαφή cliffhangers της σειράς. Εδώ έχουμε κρεσέντο. ΓΙΑΝΑΔΟΥΜΕ.

Saw 3D: The Final Chapter (2010)

Η μεγάλη κλιμάκωση της βασικής era του franchise, βρίσκει τον Κώστα τον Μάντιλορ κυνηγημένο πριν γίνει ξανά κυνηγός, καθώς ένα πρόσωπο από το (πολύ) παρελθόν επιστρέφει για να κλείσει εντυπωσιακά την κεντρική ιστορία του Jigsaw και των πολλών ακολούθων του. Δεν πίστευα ότι θα τα κατάφερναν!

Η πιο τρελή παγίδα: H Horsepower Trap είναι μια απίθανη πολλαπλή παγίδα πολλών ατόμων που εμπλέξει από διαμελισμούς μέχρι ξεκολλημένες σάρκες σε ένα πολυ-μακελειό από αυτά που αν το Saw ήταν σπορ, θα τα δείχνανε σε ριπλέι τύπου «ΔΕΙΤΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΠΟΥ ΚΑΝΑΝΕ».

Η εξωφρενική ανατροπή: ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ Ο GORDON ΑΠΟ ΤΟ ORIGINAL SAW ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΝΑΛΕ ΑΛΛΆ ΕΙΝΑΙ ΚΙ Ο ΥΣΤΑΤΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΣ;;;; Απόλυτα ψύχραιμος για αυτό το κλείσιμο, αλλά η ιδέα είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Στην πορεία αυτών των 7 ταινιών βλέπουμε ακόλουθους που χάνουν το νήμα των διδαχών του Jigsaw (η Amanda κυριεύτηκε από θυμό, τον Κώστας τον Μάντιλος τον χτύπησε η πολλή δύναμη στο κεφάλι) και έπρεπε να γυρίσει το πρώτο θύμα του franchise (που επιτέλους αποκαλύπτεται η μοίρα του, κλείνοντας το μεγαλύτερο ανοιχτό thread των 7 ταινιών) για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να αφήσει τον Jigsaw να αναπαυτεί. Τόσα έχει κάνει κι αυτός.

 

Είναι το τέλος; Πιο τέλος δεν έχει. Καταρχάς οι τύποι το προσγείωσαν. Μετά από 7 ταινίες που η μία κάνει αφηγηματικές πιρουέτες γύρω από την άλλη, καταλήγουμε με μια ιστορία που περιέργως βγάζει νόημα και έχει αφηγηματικό και δραματουργικό κρεσέντο. Πώς! Για να τα απολαύσετε όλα χρονολογικά τσεκάρετε αυτό το θαυμαστό timeline σε τρεις εικόνες. (1 | 2 | 3)

Jigsaw (2017)

Φυσικά τίποτα ποτέ δεν τελειώνει. Οι προηγούμενες 7 ταινίες βγήκαν μέσα 7 χρόνια, μια ετήσια Halloween παράδοση, και μετά σιωπή για άλλα τόσα. Όμως το 2017 το franchise επέστρεψε με κάτι ανάμεσα σε σίκουελ και χαλαρό reboot. Δεν είναι κακό, αλλά μετά από όλα τα προηγούμενα, είναι εντελώς υποσημείωση.

 

Η πιο τρελή παγίδα: Στο Laser Collar έχουμε επιτέλους λέιζερ(!), και πολύ άργησαν, στην υπηρεσία του οράματος του Jigsaw. Γιατί όχι, νέες εποχές.

Η εξωφρενική ανατροπή: Η ταινία teaseαρε την πιθανή επιστροφή του Jigsaw από τον τάφο αλλά αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι, α λα Saw II, έτσι κι εδώ το παιχνίδι και η έρευνα δεν συμβαίνουν παράλληλα, παρά την απατεωνιά του παράλληλου μοντάζ. Το παιχνίδι είναι στην πραγματικότητα από 10 χρόνια πριν, και συνέβη χρονολογικά πριν από όλες τις προηγούμενες 7 ταινίες. Κι ένας από τους χαρακτήρες του “τώρα”, είναι στην πραγματικότητα ακόλουθος. ΟΚ! Μια χαρά λειτουργεί, απλά το έχουμε ξαναδεί.

 

Είναι το τέλος; Ναι. Ως προς την ιστορία του ίδιου του Jigsaw, δεν έχει υπάρξει τίποτα στο franchise κάτι που να συμβαίνει χρονικά μετά από το φινάλε αυτής της ταινίας.

Spiral (2021)

Πέρασαν άλλα 4 χρόνια πριν ο Darren Lynn Bousman επιστρέψει στο franchise, έχοντας προηγουμένως γυρίσει τις ταινίες ΙΙ, ΙΙΙ, ΙV. Αυτή τη φορά όμως έχουμε πιο ουσιώδες reboot. Εντελώς νέοι χαρακτήρες κι ο Jigsaw υπάρχει μόνο ως επιρροή σε έναν σύγχρονο copycat που κυνηγάει ο Chris Rock. Είναι… ΟΚ.

 

Η πιο τρελή παγίδα: Θα πάω με το Puppet Trap από το τέλος της ταινίας γιατί είναι τέλεια η εικόνα ενός Samuel Jackson μαριονέτα στα χέρια ενός μανιακού, να πεθαίνει επειδή η αστυνομία νομίζει πως κρατάει όπλο εναντίον τους.

Η εξωφρενική ανατροπή: Δεν έχει τίποτα εξωφρενικό. Είναι τόσο στοιχειώδες whodunnit η ταινία (όχι κι ιδιαίτερα απρόβλεπτο, κιόλας), που απορώ γιατί ασχολήθηκαν εξαρχής! Ίσως μετράει για ανατροπή ότι η σύλληψη αυτού του spin-off ήταν τόσο περίεργη σε σχέση με το ορίτζιναλ, που αυτή τη φορά έφεραν αληθινούς stars για να παίξουν στην ταινία; Κάπως σπάει την αγνή βιντεοταινιίλα αυτών των ταινιών (complimentary). Δεν με πειράζει δηλαδή αλλά είναι αντικειμενικά περίεργο που ο Samuel Jackson έχει παίξει σε ταινία Saw.

Είναι το τέλος; Ναι, αν και δε θα με σόκαρε αν σε κάποιο σίκουελ στο βαθύ μέλλον κάποιο τρελό nerd σεναριογράφος φέρει πίσω τον χαρακτήρα του Chris Rock σε κάποια σοκαριστική ανατροπή κάποιου φινάλε ή α λα Gordon στο Saw 3D.

Saw X (2023)

Μετά από δυο άκυρες νέες εκκινήσεις, οι παραγωγοί μάλλον είπαν “fuck it” και γύρισαν ξανά στη λογική της κεντρικής 7άδας ταινιών του franchise. Και για να μην το κουράζουμε με μπλεγμένο timeline και με ακόλουθους, τα πράγματα γίνονται πιο απλά: Η τιμιότατη ταινία είναι απλώς ένα κεφάλαιο της ζωής του Jigsaw που διαδραματίζεται ανάμεσα στα δύο πρώτα Saw, με τον John να ταξιδεύει σε αναζήτηση μιας τρελής ελπίδας πως, ίσως, να μπορεί με μια πειραματική θεραπεία να νικήσει τον καρκίνο. Οι απατεώνες όμως που θέλουν να τον εκμεταλλευτούν – μαζί με πολλούς άλλους απεγνωσμένους ασθενείς – δεν ξέρουν με ποιον έχουν μπλέξει.

Η πιο τρελή παγίδα: Όλες οι παγίδες που στήνει ο John στο πλαίσιο της εκδίκησής του απέναντι στους απατεώνες, είναι φοβερές. Γενικά το Saw X είναι τρελή επιστροφή σε φόρμα για το franchise. Αλλά ο απόλυτος εφιάλτης του Wire Saw Trap δεν ξεπερνιέται εύκολα.

Η εξωφρενική ανατροπή: Δεν έχει με την έννοια των πρώτων 8 ταινιών του franchise, αλλά έχει μέσα στο context των παιχνιδιών που στήνει ο John για εκδίκηση. Το εύρος δηλαδή αυτών των Μηχανών που επηρεάζουν η μία την άλλη, είναι εντυπωσιακό, καταλήγοντας σε μια ηθική κόντρα επιβίωσης του ίδιου του εγκληματικού ζευγαριού. Γενικά ένα πράγμα που θα μου λείψει από τον Jigsaw οταν κρεμάσει τα γάντια του και το ποδηλατάκι της μαριονέτας του, είναι η ξεκαρδιστική ακρίβεια με την οποία μπορούσε να προβλέψει τις αντιδράσεις των πάντων. Μέχρι και χρόνια μετά, κάποιες φορές!

Είναι το τέλος; Όχι, είναι απλά μια ένθετη, αυτοτελής ιστορία, που μάλιστα εμπλέκει ξανά και την Amanda αλλά και τον Κώστα τον Μάντιλορ που σκάει σε credits scene λες και βλέπουμε καμιά Marvel. Τότε, εκείνες τις ωραίες εποχές που ο John ήταν ακόμα ζωντανός κι οι ακόλουθοί του δεν είχαν ξεφύγει τελείως. Κι ενώ αρχικά το πλάνο ήταν για ένα Saw XI, πιθανώς σε παρόμοια λογική, τα δεδομένα έχουν αλλάξει κι αυτό που εν τέλει μάλλον πρόκειται να γίνει, είναι κάποιο νέο reboot / επιστροφή στις ρίζες σε ποιος-ξέρει-πόσο-χρόνια.

Αλλά δεν ξέρω, είναι κάπως ταιριαστό ότι όλο το franchise, όλη αυτή η μυθολογία του Jigsaw, σταματά όχι με “μια ακόμα συνέχεια”, αλλά στριμωγμένη ανάμεσα στα κενά αφήγησς των πρώτων ταινιών, από 15 χρόνια πριν. Από αυτή την παγίδα ούτε ο Jigsaw μπορεί να γλιτώσει.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.