Το Street Fighter δηλώνει έτοιμο να συνεχίσει το φετινό νικηφόρο σερί των video game διασκευών

Υπήρχε μία εποχή που για να αντιμετωπίσεις τον καλύτερό σου φίλο σε επική μονομαχία δεν χρειαζόσουν σύνδεση στο ίντερνετ, ακουστικά ή κάποια συνδρομητική υπηρεσία. Αρκούσαν κάποια κέρματα, γρήγορα αντανακλαστικά και αρκετή υπομονή για να περιμένεις τη σειρά σου μπροστά σε ένα μηχάνημα arcade. Ήταν η εποχή που τα ηλεκτρονικάδικα αποτελούσαν τόπους συνάντησης, τα κουμπιά δέχονταν ανελέητο κοπάνημα και μία μόνο φράση μπορούσε να σηματοδοτήσει την αρχή μιας θρυλικής αναμέτρησης: “Round One. Fight!”. Τότε λοιπόν, το 1991, η ιαπωνική Capcom κυκλοφόρησε το Street Fighter II: The World Warrior, αλλάζοντας για πάντα την ιστορία των video games.

Μπορεί το πρώτο Street Fighter να είχε κυκλοφορήσει ήδη από το 1987, ήταν όμως το δεύτερο παιχνίδι της σειράς που μετέτρεψε το είδος των fighting games σε παγκόσμιο πολιτισμικό φαινόμενο. Με οκτώ διαφορετικούς χαρακτήρες, ο καθένας με τη δική του προσωπικότητα, τις ξεχωριστές πολεμικές τεχνικές και τις χαρακτηριστικές ειδικές κινήσεις του, το παιχνίδι δημιούργησε ένα σύμπαν που ξεπερνούσε τα όρια της οθόνης.

Ο Ryu, ο Ken, η Chun-Li και ο Blanka έγιναν αναγνωρίσιμες φιγούρες της ποπ κουλτούρας, ενώ κινήσεις όπως το Hadouken και το Shoryuken πέρασαν – και επιβιώνουν ακόμη – στο λεξιλόγιο ολόκληρων γενεών. Κάθε αναμέτρηση μπορούσε να εξελιχθεί σε μικρό κοινωνικό γεγονός: οι θεατές συγκεντρώνονταν γύρω από το μηχάνημα, οι νικητές παρέμεναν στη θέση τους και οι επόμενοι διεκδικητές περίμεναν να δοκιμάσουν την τύχη τους. Πολύ πριν από το Twitch, τα διαδικτυακά τουρνουά και τη σημερινή βιομηχανία των esports, το Street Fighter είχε ήδη καταφέρει να μετατρέψει το ανταγωνιστικό gaming σε θέαμα.

Η επιτυχία υπήρξε τεράστια. Το Street Fighter II αναζωογόνησε την κουλτούρα των arcade, κυριάρχησε στις αίθουσες ηλεκτρονικών παιχνιδιών και, με τη μεταφορά του στο Super Nintendo το 1992, κατέκτησε και τα σαλόνια εκατομμυρίων σπιτιών. Ακολούθησαν συνέχειες, ανανεωμένες εκδόσεις, σειρές κινουμένων σχεδίων και, φυσικά, η κινηματογραφική μεταφορά του 1994 με τον Jean-Claude Van Damme και τον Raul Julia, που μπορεί να μην είχε πείσει, δίκαια, την κριτική, απέκτησε όμως τη δική της ιδιαίτερη θέση στην ιστορία του καλτ σινεμά.

Τρεις δεκαετίες αργότερα, το Street Fighter επιστρέφει σε μία βιομηχανία που έχει διαχρονικά δυσκολευτεί να μεταφέρει πειστικά τα video games στη μεγάλη οθόνη, σε μία χρονιά όμως που μοιάζει να αποβάλλει επιτέλους αυτή την κατάρα. Το 2026, το Mortal Kombat II προσέφερε στο κοινό αιματηρή δράση και γενναιόδωρες δόσεις αυτοσαρκασμού, ενώ το Resident Evil του Zach Cregger μόλις απέδειξε πως ένα αναγνωρίσιμο gaming franchise μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία μιας φρέσκιας, σκηνοθετικά ευρηματικής κινηματογραφικής εμπειρίας. Γιατί η νοσταλγία εξακολουθεί να αποτελεί ισχυρό δέλεαρ, αλλά δεν αρκεί πλέον από μόνη της.

Σε αυτό το περιβάλλον καταφθάνει το Street Fighter τώρα, αποφασισμένο να αναβιώσει την παράνοια, το χιούμορ και την εκρηκτική ενέργεια του πρωτότυπου παιχνιδιού. Η ιστορία μάς μεταφέρει, καθόλου τυχαία, στο 1993, όπου οι άλλοτε στενοί σύμμαχοι Ryu και Ken επιστρατεύονται από τη μυστηριώδη Chun-Li για να συμμετάσχουν στο World Warrior Tournament. Πίσω από το τουρνουά, ωστόσο, κρύβεται μια επικίνδυνη συνωμοσία που θα δοκιμάσει τόσο τις μαχητικές τους ικανότητες όσο και τη μεταξύ τους σχέση.

Το πρωταγωνιστικό τρίο αποτελείται από τον Andrew Koji στον ρόλο του Ryu, τον Noah Centineo ως Ken και την Callina Liang ως Chun-Li.

Ο βρετανικής και ιαπωνικής καταγωγής Koji έχει αξιοποιήσει ήδη τη σημαντική του εμπειρία στις πολεμικές τέχνες ως Ah Sahm στη σειρά Warrior, που βασίστηκε σε πρωτότυπη ιδέα του Bruce Lee. Έχοντας ξεκινήσει την καριέρα του και ως κασκαντέρ, ο Koji έχει εμφανιστεί επίσης στο Snake Eyes: G.I. Joe Origins ως Storm Shadow, αλλά και στο καταιγιστικό Bullet Train στο πλευρό του Brad Pitt.

Ο Centineo είχε γίνει ευρύτερα γνωστός μέσα από τη ρομαντική τριλογία του Netflix To All the Boys I’ve Loved Before, και έχει, έκτοτε, επιχειρήσει να διευρύνει το υποκριτικό του ρεπερτόριο, περνώντας από τις εφηβικές ρομαντικές κομεντί στη δράση. Ήταν ο υπερήρωας Atom Smasher στο Black Adam, ήταν ένας νεαρός δικηγόρος της CIA στη σειρά κατασκοπείας The Recruit, και συμμετείχε στο πολεμικό δράμα Warfare του Alex Garland.

Το τρίο συμπληρώνει η Callina Liang, η Καναδή ηθοποιός που ενσαρκώνει τη Chun-Li, μία από τις σημαντικότερες γυναικείες φιγούρες στην ιστορία των video games. Έχοντας μεγαλώσει μεταξύ Πεκίνου, Σίδνεϊ και Σιγκαπούρης, η Liang έκανε τα πρώτα της βήματα στην τηλεόραση με τη βρετανική νεανική σειρά Tell Me Everything, εμφανίστηκε στο Foundation του Apple TV+, και ξεχώρισε στο Presence του Steven Soderbergh, όπου υποδύθηκε μία έφηβη αντιμέτωπη με μία μυστηριώδη παρουσία μέσα στο οικογενειακό της σπίτι. Το Street Fighter σηματοδοτεί το πέρασμά της σε μια μεγάλης κλίμακας παραγωγή δράσης.

Γύρω τους συγκεντρώνεται ένα από τα πιο απρόβλεπτα καστ της χρονιάς: ο Jason Momoa ως Blanka, ο David Dastmalchian αναλαμβάνει τον διαβόητο M. Bison, ο ράπερ 50 Cent υποδύεται τον Balrog, ενώ οι αστέρες του επαγγελματικού wrestling Roman Reigns και Cody Rhodes ενσαρκώνουν τους Akuma και Guile αντίστοιχα.

Προστίθενται, επίσης, ο Ινδός σταρ Vidyut Jammwal ως Dhalsim, ο κωμικός Andrew Schulz ως Dan Hibiki και ο αποδόμος κωμικός Eric Andre, του χάους και των αλλόκοτων κωμικών ευρημάτων, υπογραμμίζοντας τον εκκεντρικό χαρακτήρα μιας παραγωγής που δεν φαίνεται να φοβάται την υπερβολή.

Το μεγαλύτερο στοίχημα, ωστόσο, βρίσκεται πίσω από την κάμερα. Στον ιαπωνικής καταγωγής Αμερικανό σκηνοθέτη Kitao Sakurai. Ως βασικός σκηνοθέτης του αναρχικού The Eric Andre Show και δημιουργός της κωμωδίας Bad Trip, ο Sakurai έχει καλλιεργήσει μία κινηματογραφική γλώσσα γεμάτη απρόβλεπτο χιούμορ, σωματική κωμωδία και φρενήρη ρυθμό. Παράλληλα, η εμπειρία του στη σειρά Twisted Metal, επίσης εμπνευσμένη από video game, του έχει ήδη προσφέρει την ευκαιρία να συνδυάσει την εξωφρενική δράση με την κωμωδία.

Ο ίδιος έχει εξηγήσει πως στόχος του δεν είναι να μετατρέψει το Street Fighter σε κάποια σκοτεινή, προσγειωμένη εκδοχή του εαυτού του – η σοβαροφάνεια έχει υπάρξει, άλλωστε, η μάστιγα πολλών μεταφορών βιντεοπαιχνιδιών – αλλά να διατηρήσει την τρέλα που έκανε το παιχνίδι τόσο αγαπητό. Με τη μουσική, την αισθητική, τις εντυπωσιακές χορογραφίες και τη μεγαλύτερη από τη ζωή προσωπικότητα των χαρακτήρων, ο Sakurai φιλοδοξεί να μεταφέρει την εμπειρία μιας ολόκληρης εποχής στη μεγάλη οθόνη.

Το Street Fighter ήταν, άλλωστε, η χαρά της αναμέτρησης, η αγωνία του τελευταίου δευτερολέπτου και η συλλογική συγκίνηση μιας γενιάς που έμαθε να χάνει, να κερδίζει και να προσπαθεί ξανά μπροστά σε ένα φωτισμένο arcade μηχάνημα.

Αιχμαλωτίζοντας ένα μέρος αυτής της ενέργειας, και μάλιστα χωρίς να απαιτεί προηγούμενη εξοικείωση με το παιχνίδι, ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα της ταινίας δεν θα είναι το ηχηρότερο Hadouken, αλλά ότι θα μας κάνει να νιώσουμε ξανά πως έχουμε ένα τελευταίο κέρμα στην τσέπη.