Υπάρχει ένα χωριό στη Σεούλ που δεν θα το βρεις σε κανέναν χάρτη
Στους χωματόδρομους της παραγκούπολης Guryong στο κέντρο της Σεούλ, οι άνθρωποι ζουν επί 40 χρόνια μια ζωή που ακόμα και οι χάρτες αρνούνται να καταγράψουν. Το φωτογραφικό πρότζεκτ The Rookery του Eijiro Hamada έγινε η φωνή τους.
- 19 ΜΑΙ 2026
Την άνοιξη του 2020, ο πλανήτης κλεινόταν στους τέσσερις τοίχους και το YouTube εμφάνιζε περίεργα πράγματα. Κυρίως συνταγές για banana bread και βίντεο για το πώς να καθαρίζεις από χέρια μέχρι ψώνια σούπερ μάρκετ τραγουδώντας για 20 δευτερόλεπτα, αρκετά για να ηρεμήσεις κάθε μικρή ή μεγάλη ιδεοψυχαναγκαστική διαταραγή. Το feed του Eijiro Hamada όμως δεν είχε τίποτα από όλα αυτά.
Στο συνεχόμενο ριφρές για να ξεφύγει από όλα τα παραπάνω, έδωσε το view του σε ένα ερασιτεχνικό βίντεο που παρουσίαζε το χωριό Guryong, ένας λαβύρινθος από παράγκες και χωματόδρομους, πνιγμένος στη φύση και κρυμμένος στη σκιά των φουτουριστικών ουρανοξυστών του Gangnam, της πλουσιότερης συνοικίας της Σεούλ.
Τον Eijiro δεν τον σταμάταγε κανένα sms στο 13033 για μετακίνηση εκτός νομού. Ο Ιαπωνοαμερικανός φωτογράφος που ζει στο Τόκιο, ένιωσε την ανάγκη να ταξιδέψει εκεί, όχι μόνο για να επαναφέρει τους κατοίκους του μυστηριώδους χωριού στο επίκεντρο ως αφηγητές της δικής τους ιστορίας, αλλά και για να το καταγράψει με την κάμερά του, πριν σβηστεί από το χάρτη οριστικά.
Α ναι, όπως λέει ο ίδιος στο Dazed, «το Guryong δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη της Νότιας Κορέας. Δεν θα το βρείτε ούτε ψηφιακά στο Google Maps».
«Το βίντεο ανέδειξε τη φρικτή φτώχεια της περιοχής, χωρίς να λάβει υπόψη ότι στα σπίτια και στα σοκάκια γύρω του ζούσαν πραγματικοί άνθρωποι. Το βίντεο είχε ως μοναδικό σκοπό να προκαλέσει σοκ και να συγκεντρώσει προβολές», εξηγεί.
«Με συγκίνησε αυτό που είδα, γιατί αυτοί οι άνθρωποι στερήθηκαν την ανθρωπιά τους από έναν αδαή ξένο, και αποφάσισα ότι, αν μου δινόταν η ευκαιρία, θα επισκεπτόμουν ο ίδιος αυτό το μέρος κάποια μέρα».
Έτσι γεννήθηκε η φωτογραφική του σειρά, με τίτλο The Rookery.
Το συγκρότημα των αυτοσχέδιων κατοικιών που αποτελούν το χωριό Guryong ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1980, όταν χιλιάδες άνθρωποι εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους λόγω των έργων αναδιαμόρφωσης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι 2.400 κάτοικοι του χωριού ζουν σε πρόχειρα καταλύματα φτιαγμένα από κόντρα πλακέ, μέταλλο, πλαστικά φύλλα, ακόμη και χαρτοκιβώτια, μέσα σε μια από τις πιο ακριβές περιοχές της Σεούλ.
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το πότε και πώς δημιουργήθηκε το χωριό· κάποιοι λένε ότι εμφανίστηκε μετά τον Πόλεμο της Κορέας, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι ήταν αποτέλεσμα της οικονομικής αναταραχής της δεκαετίας του 1980, ωστόσο οι περισσότεροι τοποθετούν τη δημιουργία του στα χρόνια που προηγήθηκαν της προετοιμασίας για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988.
Εργάτες οικοδομών κατέφθαναν μαζικά στην περιοχή για να δουλέψουν στα εργοτάξια των ολυμπιακών εγκαταστάσεων. Τα μεροκάματα ήταν χαμηλά και η διαμονή ακριβή. Έτσι, μην έχοντας που να μείνουν, έστηναν σκηνές και ζούσαν μέσα στη λάσπη, χωρίς ρεύμα και χωρίς στοιχειώδεις υποδομές.
Παράλληλα, στο χωριό κατέφθαναν και άλλοι άνθρωποι που είχαν χάσει τα σπίτια τους λόγω της οικονομικής κρίσης και των χρεοκοπιών της δεκαετίας του ’80. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς πόσοι έμεναν εκεί, καθώς ο πληθυσμός άλλαζε συνεχώς, αλλά λέγεται ότι κάποια στιγμή η περιοχή φιλοξενούσε μέχρι και 8.000 ανθρώπους.
Σήμερα, η κοινότητα, όπως παρατήρησε και ο Hamada κατά την επίσκεψή του εκεί, έχει οργανωθεί ως ένας αυτόνομος μικρόκοσμος.
«Κάθε μία από τις οκτώ συνοικίες φαίνεται να είναι φτιαγμένη για συγκεκριμένους λόγους. Για παράδειγμα, η Συνοικία Δύο είναι η περιοχή των εστιατορίων. Με την πάροδο των χρόνων, υπήρχαν επίσης άλλες εγκαταστάσεις, όπως ταχυδρομείο, νηπιαγωγείο, λουτρά, παραδοσιακό φαρμακείο και εκκλησίες, καθώς και υπηρεσίες κοινής ωφέλειας όπως ηλεκτρικό ρεύμα, φυσικό αέριο και νερό σε ορισμένες τοποθεσίες», λέει ο φωτογράφος.
«Είδα περιοχές όπου η γη χρησιμοποιείται για την καλλιέργεια τροφίμων και την εκτροφή ζώων. Υπάρχουν ακόμη και δημόσιες τουαλέτες, αυτοσχέδια φωτιστικά δρόμου και κοινοτικά κέντρα των περιοχών. Στην ακμή της, αυτή ήταν μια πλήρως λειτουργική κοινότητα εκτός δικτύου μέσα σε μια μητρόπολη. Οι περισσότεροι κάτοικοι που ζουν εκεί τώρα είναι ηλικιωμένοι, αλλά υπάρχουν ακόμη οικογένειες με μικρά παιδιά ή νεαρούς ενήλικες», προσθέτει.
Ωστόσο, το γεγονός ότι ζουν έξω από το σύστημα, τους καθιστά εύκολους στόχους για διακρίσεις, ακόμα και για ποινικοποίηση. Όπως λέει ο Eijiro, δεδομένου ότι οι κάτοικοι ζουν στο χωριό παράνομα ως καταπατητές, δεν διαθέτουν έγγραφα διαμονής, οπότε χωρίς επίσημη διεύθυνση, είναι δύσκολο να ανοίξουν τραπεζικούς λογαριασμούς, να εγγραφούν στο σχολείο ή να έχουν πρόσβαση σε κρατικές υπηρεσίες.
Μέσα από το πρότζεκτ του, The Rookery, ο Hamada προσπαθεί να διασώσει τη μνήμη αυτής της κοινότητας που αν κατεδαφιστεί, θα σβηστούν μαζί της περισσότερα από 40 χρόνια μιας άγραφης λαϊκής ιστορίας.
Το έργο The Rookery του Eijiro Hamada βραβεύτηκε με το πρώτο Βραβείο KYOTOGRAPHIE x Dazed στο Διεθνές Φεστιβάλ Φωτογραφίας KYOTOGRAPHIE 2026.
«Ο τρόπος που ζούσαν, όσα άντεξαν, οι αξίες τους και η μεταξύ τους αλληλεγγύη θα χαθούν για πάντα. Η επόμενη γενιά δεν θα έχει ιδέα τι υπήρχε κάτω από το τσιμέντο», λέει στο Dazed ο φωτογράφος. «Στη θέση του χωριού θα υψωθούν λαμπεροί ουρανοξύστες και υπερσύγχρονες υποδομές.
Το Guryong είναι κομμάτι της ιστορίας της οικονομικής κρίσης και της πολιτικής αναταραχής που σημάδεψαν τη Νότια Κορέα από τη δεκαετία του ’80. Ήταν ένα καταφύγιο στις τότε αχαρτογράφητες παρυφές της Σεούλ, πριν υπάρξει το σημερινό Gangnam των celebrities και των υπερπλούσιων».
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.