Limerence: Όταν ο έρωτας γίνεται εμμονή στην εποχή των social media
- 11 ΑΥΓ 2026
Ένα μήνυμα που δεν ήρθε. Ένα like που εμφανίστηκε ξαφνικά. Ένα story που κάποιος είδε ή δεν είδε. Μια ματιά που μοιάζει να κρύβει κάτι περισσότερο.
Για τους περισσότερους, πρόκειται για μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας. Για κάποιον που βιώνει limerence, όμως, μπορούν να γίνουν αφορμή για ώρες σκέψεων, ερμηνειών και φαντασιώσεων.
Ο όρος limerence επινοήθηκε τη δεκαετία του 1970 από την ψυχολόγο Dorothy Tennov για να περιγράψει μια ιδιαίτερα έντονη μορφή ερωτικής προσκόλλησης. Δεν πρόκειται απλώς για έναν δυνατό έρωτα ή ένα συνηθισμένο crush. Χαρακτηρίζεται από επίμονες, συχνά ανεξέλεγκτες σκέψεις για ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, έντονη ανάγκη για ανταπόκριση και μια διάθεση που μπορεί να εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τη συμπεριφορά του άλλου.
Το άτομο μπορεί να περνά ώρες αναλύοντας μια συνομιλία, ένα βλέμμα ή μια ανάρτηση, αναζητώντας ενδείξεις ενδιαφέροντος. Μια θετική ένδειξη μπορεί να προκαλέσει ευφορία, ενώ η αδιαφορία ή η απουσία απάντησης να οδηγήσει σε απογοήτευση και ακόμη μεγαλύτερη εμμονή.
To limerence δεν είναι καινούργιο φαινόμενο.
Η έντονη ερωτική προσκόλληση εμφανίζεται διαχρονικά στην τέχνη και τη λογοτεχνία. Αυτό που έχει αλλάξει είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο εκδηλώνεται. Τα social media προσφέρουν πρωτοφανή πρόσβαση στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά ταυτόχρονα δημιουργούν ατελείωτη αβεβαιότητα. Ποιος είδε μια φωτογραφία, ποιος έκανε like, γιατί κάποιος δεν απάντησε, τι μπορεί να σημαίνει ένα story.
Σύμφωνα με την ψυχολόγο Lynn Marshall, αυτή η συνύπαρξη πληροφορίας και αβεβαιότητας μπορεί να ενισχύσει την προσκόλληση. Το άτομο που βιώνει limerence μπορεί να περάσει ώρες προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει ασαφή ψηφιακά σήματα, μετατρέποντας τα social media σε έναν μηχανισμό συνεχούς αναζήτησης ανταμοιβής.
Η διαδικασία μπορεί να ξεκινήσει από κάτι απολύτως συνηθισμένο, όπως ένα χαμόγελο, μια παρατεταμένη οπτική επαφή, μια χειρονομία. Μέσα σε λίγες εβδομάδες μπορεί κάποιος να περάσει από το να σκέφτεται περιστασιακά ένα πρόσωπο στο να το σκέφτεται σχεδόν όλο το εικοσιτετράωρο, ακόμη και στον ύπνο του.
Και το αντικείμενο της εμμονής δεν είναι απαραίτητα το άτομο που κάποιος θα επέλεγε συνειδητά ως σύντροφο. Οι ειδικοί συναντούν περιπτώσεις ανθρώπων που αισθάνονται limerence για πρόσωπα τα οποία δεν θεωρούν ιδιαίτερα ελκυστικά, για ανθρώπους με τους οποίους δεν θα μπορούσαν ή δεν θα ήθελαν να συνάψουν σχέση, ακόμη και ενώ βρίσκονται ήδη σε έναν γάμο ή μια σταθερή σχέση.
Η νευροεπιστήμη προσφέρει ένα ακόμη κομμάτι του παζλ. Η ντοπαμίνη συνδέεται με την αναζήτηση ανταμοιβής και μπορεί να ενισχύσει την επιθυμία για επαφή, ενώ άλλες χημικές διεργασίες συμβάλλουν στα αισθήματα ευφορίας και προσκόλλησης. Κάθε νέα δόση προσοχής μπορεί να λειτουργεί ως επιβράβευση, ενισχύοντας την ανάγκη για την επόμενη.
Γι’ αυτό και η έξοδος από το limerence μπορεί να μοιάζει με διαδικασία απεξάρτησης. Οι ειδικοί προτείνουν τον περιορισμό της επαφής και κυρίως τη διακοπή της συνεχούς αναζήτησης πληροφοριών και ψηφιακών σημάτων. Όσο λιγότερα ερεθίσματα τροφοδοτούν την εμμονή, τόσο περισσότερο χώρο αποκτά το μυαλό για να αποσυνδεθεί.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.