Ο Σκιτσογράφος: Ο serial killer που σκόρπισε τον τρόμο στο Σαν Φρανσίσκο και δεν πιάστηκε ποτέ
- 18 ΑΠΡ 2026
San Francisco, California, 1974
Πιστεύω ίσως υπάρχει ένας νεκρός στην παραλία… αν ακολουθήσετε τον δρόμο ως την παραλία. Περπατούσα εκεί και μου φάνηκε πως είδα κάποιον ξαπλωμένο. Δεν ήθελα να πλησιάσω πολύ γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί, εντάξει;
Είναι 1:25 τα ξημερώματα της 27ης Ιανουαρίου 1974 όταν ένας άγνωστος ειδοποιεί ανώνυμα την αστυνομία του Σαν Φρανσίσκο. Μιλάει ψύχραιμα, αδιάφορα ίσως θα έλεγε κανείς και αρνείται να αποκαλύψει την ταυτότητά του. Μισή ώρα αργότερα, οι αστυνομικοί φτάνουν στην Ocean Beach και βρίσκουν το πτώμα ενός άνδρα στην ακτή. Πρόκειται για τον Gerald Earl Cavanaugh, 49 ετών, Καναδοαμερικανό μετανάστη, ο οποίος δουλεύει εργάτης σε εργοστάσιο στρωμάτων. Στην αναφορά του, ο ιατροδικαστής αντί να καταγράψει Άγαμος, σχετικά με την οικογενειακή κατάσταση του θύματος, προτίμησε να παρατηρήσει: Δεν νυμφεύφθηκε ποτέ, υπονοώντας πως ήταν ομοφυλόφιλος.
Ο Cavanaugh είχε μαχαιρωθεί δεκαέξι φορές. Στο αριστερό του χέρι έφερε αμυντικό τραύμα, φορούσε ακόμη τα ρούχα του, είχε 21 δολάρια στην τσέπη και ένα ρολόι Timex στον καρπό. Δεν ήταν άλλη μία ληστεία: από τα χαρακτηριστικά του εγκλήματος οι αστυνομικοί καταλαβαίνουν πως κάποιος ήθελε απλά να τον σκοτώσει.
Ο Cavanaugh για την αστυνομία ήταν αρχικά ο John Doe #7· κανείς δεν ήξερε ποιος ήταν, κανείς δεν τον αναζητούσε, ήταν ένας αόρατος άνθρωπος, μέσα σε μια πόλη γεμάτη αόρατους ανθρώπους σαν κι εκείνον. Η αστυνομία συνέλεξε βιολογικά δείγματα από τη σκηνή του εγκλήματος και, έπειτα από την αναγνώρισή του, ο Cavanaugh ενταφιάστηκε στο καθολικό κοιμητήριο Holy Cross στην Colma. Αστυνομικά αρχεία θα αποκαλύψουν αργότερα ότι ήταν ύποπτος για ερωτικές περιπτύξεις στις δημόσιες τουαλέτες της Ocean Beach, λίγα μέτρα από το σημείο όπου βρέθηκε νεκρός. Κανείς δεν φανταζόταν ότι αυτό θα ήταν μόνο η αρχή.
Πέντε μήνες αργότερα, στις 25 Ιουνίου 1974, μια γυναίκα θα ανακαλύψει ένα ακόμη πτώμα, αυτή τη φορά στους θάμνους δίπλα στην τεχνητή λίμνη Spreckels, στο Golden Gate Park. Ο Joseph Stevens, 27 ετών, γνωστός και ως Jae, ήταν drag queen («μιμητής γυναικών», σύμφωνα με τα επίσημα έγγραφα της αστυνομίας) και κωμικός, ένα γνώριμο και πολύ αγαπητό πρόσωπο στα gay club της πόλης.
«Ήταν πολύ ταλαντούχος. Πραγματικός κούκλος. Τι ωραία που περνούσαμε μαζί, όταν ανεβάζαμε μικρές παραστάσεις. Ήταν φανταστικός ηθοποιός. Και τι φωνή που είχε», θα θυμόταν χρόνια αργότερα η αδερφή του, Melissa.
Ο Jae μαχαιρώθηκε πέντε φορές, με τις τρεις απευθείας στην καρδιά, και ξυλοκοπήθηκε σε σημείο που η αδερφή του δυσκολεύτηκε να τον αναγνωρίσει. Περίπου τρία μέτρα από τα πόδια του νεκρού, οι αστυνομικοί εντόπισαν μια λίμνη αίματος και ίχνη που μαρτυρούσαν ότι το πτώμα είχε συρθεί από εκεί ως τη θέση όπου βρέθηκε. Ο Jae φαίνεται πως είχε παλέψει. Το πορτοφόλι και τα κοσμήματά του είχαν αφαιρεθεί, το αυτοκίνητό του, ωστόσο, βρέθηκε παρκαρισμένο εκεί κοντά. Πιθανότατα οδήγησε ο ίδιος μέχρι εκεί, με τον δολοφόνο να κάθεται στη θέση του συνοδηγού, πιστεύοντας ότι πήγαιναν σε ερωτικό ραντεβού.
Στις 7 Ιουλίου 1974, η Tauba Weiss θα βγάλει βόλτα τον σκύλο της στη Lincoln Way, κοντά στο σημείο όπου έξι μήνες νωρίτερα είχε βρεθεί το πτώμα του Gerald Cavanaugh, και θα ανακαλύψει το πτώμα του Klaus Achim Christmann, 31 ετών, Γερμανού μετανάστη, υπαλλήλου της Michelin, παντρεμένου με δύο παιδιά. Το θύμα είχε δεχτεί δεκαπέντε μαχαιριές, ενώ ο ιατροδικαστής εκτίμησε πως ο δράστης προσπάθησε να το αποκεφαλίσει. Το παντελόνι του Christmann ήταν ξεκούμπωτο. Στην τσέπη του βρέθηκε ένα σωληνάριο με βαφή προσώπου, ενώ κάτω από το παντελόνι φορούσε πορτοκαλί μπικίνι, στοιχεία που οδήγησαν τους ερευνητές να υποθέσουν ότι ίσως και να εμφανιζόταν ως drag queen.
Ο ντετέκτιβ Dave Toschi, ο οποίος παράλληλα ερευνούσε την υπόθεση του Zodiac, θα δηλώσει αργότερα ότι η συγκεκριμένη σκηνή εγκλήματος ήταν ίσως η πιο φρικιαστική που είχε αντικρίσει ποτέ. Καθώς η ταυτότητα του θύματος είχε αφαιρεθεί, ο Christmann αρχικά καταχωρήθηκε κι εκείνος ως John Doe. Η σύζυγός του θα μάθει αργότερα τι συνέβη στον άντρα της, ο οποίος μεταφέρθηκε στη Γερμανία για να ταφεί.
Η αστυνομία διαπιστώνει ότι υπάρχει ένα μοτίβο: τα θύματα είναι όλα τους λευκοί, gay άντρες, όλοι τους δολοφονήθηκαν με πολλαπλές μαχαιριές, σε απομονωμένα σημεία κοντά στη θάλασσα, ειδικότερα σε μέρη που ήταν γνωστά ως χώροι ερωτικών συνευρέσεων μεταξύ ομοφύλων· μέρη όπου ο ήχος των κυμάτων του Ειρηνικού θα έπνιγε τις κραυγές τους. Παρόλα αυτά, κανείς δεν παραδέχεται δημοσίως ότι υπάρχει ένας δολοφόνος κατ’ εξακολούθηση και γι’ αυτό υπάρχει ένας πολύ απλός λόγος: τη δεκαετία του ’70, η αστυνομία του Σαν Φρανσίσκο ήταν εχθρική προς τη gay κοινότητα και η gay κοινότητα δεν εμπιστευόταν τους αστυνομικούς.
Μόλις ένα χρόνο νωρίτερα, η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία είχε σταματήσει να ταξινομεί την ομοφυλοφιλία ως ψυχική διαταραχή, με τα τρία τέταρτα των gay αντρών του Σαν Φρανσίσκο να ζουν εν κρυπτώ. Επιπλέον, η πόλη είχε περισσότερες υποθέσεις που τρομοκρατούσαν στους κατοίκους. Ο Zodiac παρέμενε ασύλληπτος, οι λεγόμενοι Zebra Killers σκόρπιζαν τον τρόμο με φυλετικά υποκινούμενα εγκλήματα και η απαγωγή της Patty Hearst είχε σοκάρει ολόκληρη τη χώρα. Όσο ανήκουστο και αν μας φαίνεται σήμερα, τότε, τρεις νεκροί gay άντρες στην παραλία δεν συγκινούσαν πολλούς.
Θα περάσει σχεδόν ένας χρόνος μέχρι να υπάρξει τέταρτο θύμα. Στις 12 Μαΐου 1975, ένας πεζοπόρος ανακαλύπτει πίσω από έναν αμμόλοφο, ανάμεσα στις οδούς Vicente και Ulloa, το σώμα του Frederick Elmer Capin, 32 ετών, στρατιωτικού νοσηλευτή, βετεράνου του Ναυτικού, ο οποίος είχε παρασημοφορηθεί για τη διάσωση τεσσάρων τραυματιών υπό εχθρικά πυρά στο Βιετνάμ. Το σακάκι και το πουκάμισό του είχαν ποτίσει αίμα. Ο ιατροδικαστής προσδιόρισε ως αιτία θανάτου τις μαχαιριές σε αορτή και καρδιά. Ξεραμένο αίμα βρέθηκε στις σόλες των παπουτσιών, στα χέρια, στο πρόσωπο και στον κορμό, ενώ ίχνη στην άμμο μαρτυρούσαν πως το πτώμα του Capin είχε συρθεί μετά θάνατον περίπου έξι μέτρα.
Η ταυτοποίηση, αυτή τη φορά, έγινε γρήγορα, αφού τα δακτυλικά του αποτυπώματα ήταν καταχωρημένα στη βάση δεδομένων του στρατού. Ο Capin είχε θεαθεί τελευταία φορά ζωντανός στο Bojangles, ένα δημοφιλές gay club, όπως ακριβώς και ο Christmann. Ο ανιψιός του θα θυμόταν αργότερα: «Σκοπεύαμε να τον επισκεφτούμε στο Σαν Φρανσίσκο και ο Φρεντ μας είπε, “Μην έρθετε, τα πράγματα είναι επικίνδυνα εδώ. Λέω να επιστρέψω. Θα πάω να μείνω βόρεια, στην Ουάσινγκτον”. Λίγο αργότερα, η αστυνομία έρχεται στο σπίτι της μαμάς και λένε ότι βρήκαν τον Fred».
Ο τελευταίος επιβεβαιωμένος νεκρός βρέθηκε στις 4 Ιουνίου 1975, αν και εκτιμάται ότι είχε δολοφονηθεί δύο εβδομάδες νωρίτερα. Ο Harald Gullberg, 66 ετών, Σουηδοαμερικανός ναυτικός, ανακαλύφθηκε μέσα σε θάμνους σε ένα γήπεδο γκολφ στο Lincoln Park, σε κατάσταση προχωρημένης αποσύνθεσης. To παντελόνι του ήταν ξεκούμπωτo και ο δολοφόνος είχε πάρει τρόπαιο το εσώρουχό του, κάτι που δεν είχε συμβεί στις προηγούμενες δολοφονίες. Ήταν, επίσης, πολύ μεγαλύτερος σε ηλικία από τα υπόλοιπα θύματα.
Ένα μήνα μετά τον θάνατο του Gullberg, τον Ιούλιο του 1975, ένας άντρας γνωστός στην τοπική gay κοινότητα ως ο Διπλωμάτης, θα συναντήσει έναν νεαρό άνδρα στο Truck Stop, ένα ολονύχτιο εστιατόριο κοντά σε ένα gay μπαρ. Ο νεαρός σκιτσάρει ζωάκια σε μια χαρτοπετσέτα. Λέει στον Διπλωμάτη ότι σπουδάζει στη σχολή καλών τεχνών, πως θέλει να γίνει σκιτσογράφος. Ο Διπλωμάτης εντυπωσιάζεται από το ταλέντο του. Πηγαίνουν μαζί στο διαμέρισμα του Διπλωμάτη, στο Fox Plaza Apartments στην οδό Market. Ο πηγαίνει για μια στιγμή στην τουαλέτα και όταν βγαίνει, στο χέρι του κρατάει μαχαίρι.
«Είστε όλοι ίδιοι», λέει, και μαχαιρώνει τον Διπλωμάτη έξι φορές στην πλάτη. Ο Διπλωμάτης καταφέρνει να τον πετάξει πάνω σε έναν τοίχο και ο δράστης τρέπεται σε φυγή. Κάποιες μέρες αργότερα, ο ίδιος νεαρός θα ξαναμπεί στο ίδιο κτίριο. Θα γνωρίσει ένα ακόμη θύμα στον ίδιο όροφο και θα το ακινητοποιήσει με σχοινί, αλλά πάνω που πάει να το μαχαιρώσει, το θύμα ουρλιάζει, οι γείτονες από τη φασαρία αρχίζουν να χτυπούν τους τοίχους κι ο δράστης εξαφανίζεται και πάλι. Την ίδια χρονική περίοδο, ο ύποπτος φέρεται να πήγε στο σπίτι ενός γνωστού ηθοποιού. Καθ’ οδόν για το σπίτι, όμως, έπεσε από το παλτό του ένα μαχαίρι, ο ηθοποιός κατάλαβε πως κινδύνευε και τράπηκε σε φυγή. Κανείς από τους μάρτυρες δεν δεχόταν να καταθέσει επίσημα, σε περίπτωση που η αστυνομία συλλάμβανε τον δράστη.
Φυσικά, υπήρχε λόγος γι’ αυτό. Τη δεκαετία του ’70, η αποκάλυψη της ομοφυλοφιλίας ενός διπλωμάτη ή ενός διάσημου ηθοποιού θα σήμαινε αυτόματα κοινωνική καταστροφή. Ο Harvey Milk, ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος αιρετός πολιτικός της Καλιφόρνια, σχολίαζε: «Κατανοώ τη θέση τους. Σέβομαι την πίεση που τους ασκεί η κοινωνία. Πρέπει να μείνουν κρυμμένοι».
Τον Νοέμβριο του 1975, η αστυνομία δημοσιεύει ένα σκίτσο: ο ύποπτος εμφανίζεται ως Αφροαμερικανός, 19-22 ετών, αδύνατος, γύρω στο 1.80. Έναν χρόνο αργότερα, η San Francisco Chronicle θα αφιερώσει στην ιστορία ένα πρωτοσέλιδο με τον τίτλο Sado Murder Horror, αφού δεκαεπτά gay άντρες συνολικά είχαν δολοφονηθεί στην πόλη σε διάστημα δύο ετών. Ο δράστης είχε πλέον βαφτιστεί Τhe Doodler (ο Σκιτσογράφος), λόγω της συνήθειάς του να σχεδιάζει τα θύματά του πριν τα σκοτώσει.
Σύχναζε σε gay bar του Castro και του Polk Gulch και, αφού κέρδιζε την εμπιστοσύνη ανδρών, σχεδιάζοντάς τους ως καρικατούρες, τους παρέσυρε σε απομονωμένα σημεία κοντά στην ακτή. Εκεί, τους μαχαίρωνε, τους αφαιρούσε πορτοφόλια και κοσμήματα κι έπειτα εγκατέλειπε τα πτώματά τους στην άμμο ή τους θάμνους.
Το 1977, η αστυνομία πιστεύει ότι έχει βρει τον δολοφόνο. Ο επιθεωρητής Rotea Gilford αποκαλύπτει στο πρακτορείο UPI ότι εδώ και ένα χρόνο ανακρίνουν έναν ύποπτο. Την ίδια χρονιά προκύπτει ακόμα μια ανατριχιαστική αποκάλυψη: ένας ψυχίατρος, ο οποίος φέρεται πως κούραρε τον ύποπτο, ενημερώνει τις αρχές ότι ο ασθενής του ομολόγησε τις δολοφονίες κατά τη διάρκεια συνεδρίας. Ο ύποπτος συνεργάζεται με την αστυνομία, ανακρίνεται, αλλά δεν ομολογεί.
Μετά τη δημοσίευση του σκίτσου, μία γυναίκα τηλεφωνεί δύο φορές μέσα σε δέκα μέρες, δίνοντας ένα όνομα και τον αριθμό κυκλοφορίας του εν λόγω ατόμου. Τουλάχιστον δύο ακόμη άτομα τηλεφωνούν δίνοντας το ίδιο όνομα. Η αστυνομία δηλώνει «σχεδόν βέβαιη» ότι γνωρίζει τον δράστη, μόνο που χωρίς κατάθεση από τους μάρτυρες, δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Ο ύποπτος αφήνεται ελεύθερος.
Για σαράντα χρόνια, η υπόθεση ξεχνιέται. Ο Doodler δεν γίνεται ποτέ βιβλίο ή ταινία, σε αντίθεση με τον Zodiac ή τον Golden State Killer. Υπάρχει μονάχα μία φευγαλέα αναφορά στο μυθιστόρημα Tales of the City του Armistead Maupin, που κυκλοφόρησε το 1978: «Ο Doodler, ένας ζοφερός μαύρος που καθόταν στο μπαρ και σε σκίτσαρε… προτού σε δολοφονήσει». Μία ερευνήτρια, η Susan Stryker, θα γράψει αργότερα: «Οι μόνοι άνθρωποι που βρήκα να θυμούνται τις δολοφονίες ήταν τρανς γυναίκες που ζούσαν τότε στο Tenderloin». Λίγα χρόνια αφότου σταμάτησαν οι δολοφονίες, η επιδημία του AIDS σάρωσε τη gay κοινότητα και οι πέντε νεκροί έγιναν, συγκριτικά, ένα ασήμαντο στατιστικό, το οποίο σύντομα ξεχάστηκε.
Μέχρι που, το 2018, ο ντετέκτιβ Dan Cunningham αποφάσισε να ανοίξει ξανά την υπόθεση. Εντόπισε ένα πρόσωπο ενδιαφέροντος, πήρε δείγμα DNA, και το έστειλε για σύγκριση με αίμα που είχε συλλεχθεί από δύο σκηνές εγκλημάτων τη δεκαετία του ’70. Παράλληλα, η νέα έρευνα αποκαλύπτει ένα έκτο θύμα: τον Warren Andrews, 52 ετών, δικηγόρο, ο οποίος βρέθηκε αναίσθητος στις 27 Απριλίου 1975 στο Lands End, κοντά στην Ocean Beach, όπου βρέθηκαν άλλα τέσσερα θύματα χτυπημένος βάναυσα.
Δεν ανέκτησε ποτέ τις αισθήσεις του και πέθανε εφτά εβδομάδες αργότερα. Καθώς δεν μαχαιρώθηκε, η αστυνομία δεν τον συνέδεσε αρχικά με τον Doodler. Οι ερευνητές πιστεύουν πλέον ότι ο Andrews αντιστάθηκε σθεναρά και ο δράστης, αφού έχασε το μαχαίρι, χρησιμοποίησε ό,τι βρήκε κοντά του για να τον σκοτώσει.
Πενήντα δύο χρόνια μετά τον πρώτο φόνο, κανείς δεν έχει λογοδοτήσει για τους έξι νεκρούς. Η υπόθεση παραμένει ανοιχτή. Ο ανώνυμος άντρας που τηλεφώνησε εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του ’74 δεν ταυτοποιήθηκε ποτέ, όπως και η γυναίκα που τηλεφώνησε δύο φορές, δίνοντας το όνομα του υπόπτου. Τα θύματα που επέζησαν δεν κατέθεσαν ποτέ, φοβούμενα την κατακραυγή της κοινωνίας. Και ο Σκιτσογράφος, πιθανότατα, ζει ακόμη.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.