Το “Thing” από τους Addams Family έγινε ρομπότ και είναι όσο creepy φαντάζεσαι
- 28 ΣΕΠ 2026
Οι Addams το αποκαλούν “Thing” («Πράγμα») ακριβώς επειδή είναι κάτι που δεν μπορεί να προσδιοριστεί εύκολα. Αρχικά, στα κινούμε σχέδια παρουσιαζόταν ως ένα αόρατο πλάσμα, όμως αργότερα, στην τηλεοπτική σειρά του 1964, πήρε τη μορφή που όλοι ξέρουμε: ένα αποκομμένο χέρι χωρίς σώμα, που κυκλοφορεί μόνο του και εμφανίζεται την κατάλληλη στιγμή, στο κατάλληλο μέρος για να βοηθήσει την οικογένεια.
Ήρθε η ώρα, χωρίς κανείς ποτέ να το ζητήσει, το “Thing” να πάρει σάρκα και οστά, για την ακρίβεια, πλαστικό και καλώδια.
Μια ομάδα ερευνητών του Soft Robotics Lab στο ETH Ζυρίχης, ενός ελβετικού δημόσιου ερευνητικού πανεπιστημίου, δημιούργησε ένα ανθρωπόμορφο ρομποτικό χέρι που μπορεί να περπατάει στις άκρες των δακτύλων του, να κινείται σε διάφορες επιφάνειες, ακόμα και να πληκτρολογεί.
Όλα αυτά εντελώς αυτόνομα.
Στη μελέτη που δημοσίευσαν οι ερευνητές Amirhossein Kazemipour, Hehui Zheng και Robert Katzschmann, περιγράφουν λεπτομερώς πώς η εφεύρεσή τους επιλύει ένα διαχρονικό δίλημμα στη ρομποτική, που δεν είναι άλλο από τη δημιουργία ενός συστήματος που μπορεί να κινείται και να αλληλεπιδρά με ευελιξία με αντικείμενα.
Σκοπός των ερευνητών δεν ήταν φυσικά να στοιχειώνει διαδρόμους ξενοδοχείων ή να εμφανίζεται κάτω από κρεβάτια σε δωμάτια απομονωμένων μονοκατοικιών. Σύμφωνα με τους ίδιους, ένα αυτοματοποιημένο χέρι θα μπορούσε να έχει ορισμένες πρακτικές εφαρμογές.
Όπως εξηγούν, ένα αυτόνομο ρομποτικό χέρι θα μπορούσε να κινείται σε περιορισμένους χώρους εργασίας, χωρίς να χρειάζεται ολόκληρος ο βραχίονας που το φέρει συνήθως, να το ακολουθεί. Ένα μεγαλύτερο ρομπότ, για παράδειγμα, θα μπορούσε να αφήσει το χέρι κοντά σε ένα στενό άνοιγμα και εκείνο να συνεχίσει μόνο του, να φτάσει προς ένα χειριστήριο ή κάποιο αντικείμενο, να εκτελέσει την απαραίτητη ενέργεια και έπειτα να επιστρέψει στο κυρίως ρομπότ για να το «ανακτήσει».
«Η ιδέα είναι να δοθεί στο χέρι κάποια ανεξαρτησία», λέει ο Kazemipour. «Συνήθως, ο βραχίονας το μεταφέρει για να κάνει τη δουλειά. Θέλαμε τα ίδια δάχτυλα να αναλάβουν το να φτάνουν εκεί, να διατηρούν το χέρι σε ισορροπία και να αλληλεπιδρούν με τα αντικείμενα». Επιπλέον, εκπαιδεύοντας τα δάχτυλα να εκτελούν διπλό ρόλο ως πόδια για την κίνηση, οι μηχανικοί του ETH Zürich απέφυγαν το επιπλέον βάρος, την πολυπλοκότητα και τα σημεία μηχανικής αστοχίας που παρουσιάζουν οι ειδικοί τροχοί ή τα δευτερεύοντα άκρα.
Η πρόκληση που παρουσιάζει η κατασκευή ενός αυτόνομου ρομποτικού χεριού έγκειται στο γεγονός ότι αυτό πρέπει να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον, χρησιμοποιώντας τα ίδια δάχτυλα με τα οποία περπατά και διατηρεί την ισορροπία του. Η δυσκολία αυξάνεται από το γεγονός ότι, καθώς το χέρι έχει σχεδιαστεί ώστε να μοιάζει με ανθρώπινο, τα δάχτυλα έχουν διαφορετικά μήκη. Στην πραγματικότητα, το χέρι είναι ένα έτοιμο προς χρήση μοντέλο και οι ερευνητές ήταν αποφασισμένοι να μην τροποποιήσουν ούτε τα δάχτυλα ούτε τον ενσωματωμένο ελεγκτή θέσης, εστιάζοντας αντ’ αυτού στην επίτευξη των στόχων τους κυρίως μέσω της εκπαίδευσης του ρομπότ.
Απαιτήθηκαν ωστόσο ορισμένες τροποποιήσεις: για να καταστεί αυτόνομο, οι ερευνητές εγκατέστησαν στο χέρι μια μπαταρία, έναν ενσωματωμένο υπολογιστή και μια σειρά αισθητήρων. Στη συνέχεια, το εκπαίδευσαν σε ένα προσομοιωμένο περιβάλλον χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της ενισχυτικής μάθησης, κατά την οποία το λογισμικό του χεριού ανταμείβεται για την ορθή ολοκλήρωση μιας εργασίας, διατηρώντας παράλληλα γενικά τη φυσική στάση των δακτύλων.
Μετά από αρκετές προσπάθειες, κατάφερε τελικά να μάθει να περπατάει μόνο του και σύντομα το απέδειξε στον πραγματικό κόσμο, αφού περπάτησε σε πάνω από δώδεκα διαφορετικές επιφάνειες, τόσο σε εσωτερικούς όσο και σε εξωτερικούς χώρους, από πλακάκια μέχρι γρασίδι και πέτρα. Όλες αυτές οι επιφάνειες ήταν επίπεδες, αλλά το χέρι απέδειξε ότι ήταν σε θέση να προσαρμοστεί στις διαφορετικές τιμές τριβής που παρουσίαζαν τα διάφορα εδάφη.
Θα αρχίσουμε λοιπόν, να βλέπουμε ρομποτικά χέρια ή άλλα μέλη, όπως μάτια να κινούνται αυτόνομα σε εργαστήρια και διαδρόμους; Το πιο πιθανό είναι όχι, αλλά όπως εξηγούν οι επιστήμονες, τα ρομπότ του μέλλοντος ίσως να μην είναι πια οι ενιαίες και άκαμπτες μηχανές που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε, αλλά σύνολα από αυτόνομα κομμάτια που αποσυνδέονται, κινούνται μόνα τους και επανενώνονται όταν χρειάζεται.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.