Η καθημερινότητά μας στη λούπα της ταχύτητας: Ζούμε πλέον τη στιγμή;

Σκρολάροντας στο Instagram, καταναγκαστικά πια, μήπως έχω χάσει κάτι σημαντικό, έπεσα πάνω στην παρακάτω ανάρτηση από τον λογαριασμό του βιβλιοπωλείου Μικρό Καράβι: «Για μας τους εφήμερους θνητούς, η μόνη αιωνιότητα είναι η στιγμή, και είναι προτιμότερο να την πιεις παρά να την κλάψεις». Eduardo Galeano (3 Σεπτεμβρίου 1940 – 13 Απριλίου 2015) | Καθρέφτες | μτφρ.: Ισμήνη Κανσή | εκδόσεις Πάπυρος.

Η ανάρτηση είναι εικονογραφημένη, μάλιστα, με ένα παιδί που κάνει σχοινάκι.

Το παιδί φαίνεται να βιώνει τη στιγμή, καθώς το πρόσωπό του φωτίζει το συναίσθημα της χαράς και σκέφτηκα, πόσες φορές ζούμε πλέον τις στιγμές μας; Πόσο έντονα τις βιώνουμε; Τι στίγμα αφήνουν μέσα μας; Θα τις θυμόμαστε άραγε στο μέλλον με τα συναισθήματα που μας φόρτιζαν;

Βρισκόμαστε σε μέρη από τα οποία, ανά διαστήματα, ψάχνουμε να δραπετεύσουμε, καταναλώνοντας στιγμές από τις ζωές ανθρώπων που δεν γνωρίζουμε, και εκείνοι, με τη σειρά τους, τις δικές μας, δημιουργώντας μια αδηφάγο λούπα που καταπίνει αυτό που δεν θα βιωθεί ξανά ποτέ με τον ίδιο τρόπο.

Συζητάμε, αλλά παράλληλα το σαράκι της ταχύτητας μάς αφαιρεί την προσοχή. Ανησυχούμε για όσα έρχονται αύριο, για τις εκκρεμότητες και ένα e-mail στα αδιάβαστα, διαγράφοντας από τη συνείδηση της στιγμής πως όσα θα πούμε εκείνη τη στιγμή υπάρχει πιθανότητα να είναι τα τελευταία λόγια που ανταλλάσσουμε μεταξύ μας.

Χανόμαστε στο blue των οθονών μας, προστατεύοντας την έκθεσή μας στους άλλους. Γευματίζουμε διεκπεραιωτικά, παρακολουθούμε παθητικά, αδιαφορώντας για τον πεπερασμένο μας χρόνο, ενώ πιεζόμαστε για κάτι που δεν είναι παρόν.

Αποστασιοποιούμαστε από την αίσθηση της ουσιαστικής παρουσίας στους χώρους κοινωνικοποίησης. Γελάμε για λίγο, κλαίμε χωρίς τα δάκρυα να αφήνουν το σημάδι τους στο πρόσωπό μας, μην τυχόν και μας δουν.

Τρέχουμε να προλάβουμε να δημιουργήσουμε αυτό για το οποίο, όταν συμβεί, δεν θα είμαστε εδώ, σαν να μαγειρεύουμε ένα φαγητό που δεν θα δοκιμάσουμε ποτέ. Συναντάμε τον εαυτό μας λίγο πριν ο κύκλος της ζωής μας κλείσει, για να συνειδητοποιήσουμε πως το ρούχο που φορούσαμε ήταν μια επιλογή όχι δική μας. Τουλάχιστον, στη μετάβαση, θα φορέσουμε τα καλά μας, αυτά που θα χουμε διαλέξει. Ωστόσο, και πάλι, το σώμα μας θα είναι εκεί — εμείς όχι.

Ή μήπως αυτό δεν κάνουμε ήδη;

Ο Αλέξανδρος Αλαμάνος είναι κοινωνικός λειτουργός.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ