«Κόλαση καπνού»: Στις 9/11/2001 ο Ντίνος Αυλωνίτης βρισκόταν 4 χιλιόμετρα μακριά από τo Σημείο Μηδέν
25 χρόνια μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ο Ντίνος Αυλωνίτης γυρνάει το ρολόι του πίσω στις 09:58 εκείνης της ημέρας που άλλαξε τον κόσμο και διηγείται όλα όσα δεν μπορεί να ξεχάσει.
- 11 ΣΕΠ 2026
«Είναι κάτι που δεν ξεχνιέται», μου λέει στο τηλέφωνο. 25 χρόνια (68 κουτιά και 170.000 έγγραφα που ξεσκεπάζουν το απόλυτο κρατικό gaslighting) μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, ο Ντίνος Αυλωνίτης απέφευγε συνειδητά ή ασυνείδητα να επιστρέψει νοερά στην 11η Σεπτεμβρίου του 2001 και να ανασύρει μέσα από το καλειδοσκόπιο των αναμνήσεων όλα όσα είδαν τα μάτια του γύρω από το Σημείο Μηδέν.
Γέννημα θρέμμα Κερκυραίος, μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη το 1975, σε ηλικία 18 ετών, αμέσως μετά το γυμνάσιο (σ.σ. λύκειο τώρα). Σπούδασε μηχανουργική τεχνολογία στο τεχνικό κολλέγιο της Νέας Υόρκης και εργάστηκε για 40 χρόνια στην Magellan Aerospace, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Μέχρι και την τελευταία μέρα πριν σταματήσει, υπήρξε διευθυντής ποιοτικού ελέγχου σε αεροδιαστημικά εξαρτήματα. Ξεκίνησε στο τέλος του προγράμματος Apollon (1961-1972), σε μηχανισμούς Διαστημικών Λεωφορείων.
Όλη η επαγγελματική πορεία του, βασίστηκε πάνω στην αεροδιαστημική βιομηχανία.
Όλα τα παραπάνω, μπορείτε να τα βρείτε και στο cv του. Αυτό που δεν θα δείτε γραμμένο όμως, είναι το πρωινό meeting της 11ης Σεπτεμβρίου, 25 χρόνια πριν.
Εκείνη η μέρα, δεν ήταν άλλη μια Τρίτη. Ίσως καμία Τρίτη έκτοτε να μην ήταν ποτέ η ίδια. Και καμία μέρα, γενικώς.
Αυτά από μένα. Ο λόγος στον Ντίνο Αυλωνίτη, που στις 9:58 της 11ης Σεπτεμβρίου, βρισκόταν μόλις 4 χιλιόμετρα μακριά από τo Σημείο Μηδέν.
Ήταν περίπου 9:15 το πρωί, όταν ξεκινάγαμε το πρωινό meeting για το πρόγραμμα παραγωγής και διάφορα ζητήματα που συζητούσαμε στην αρχή κάθε ημέρας. Μετά από τρία τέταρτα, έσκασε ένα μήνυμα, κάποιος πετάχτηκε και φώναξε ότι ένα αεροπλάνο χτύπησε τους Δίδυμους Πύργους.
Αναστατωθήκαμε αλλά δεν δώσαμε πολλή σημασία, λέμε ότι μάλλον θα είναι κάποιο από τα πολλά τουριστικά αεροπλάνα που κάνουν τον κύκλο του Manhattan. «Θα ήταν ένα μικροατύχημα». Μετά από λίγο, έρχεται κι άλλος κόσμος στη συνεδρίαση ανάστατος και λέει ότι πρόκειται για επιβατικά αεροπλάνα.
Σταματήσαμε αμέσως, ανεβήκαμε στην οροφή και βλέπαμε μια κόλαση καπνού. Μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε, είχε χτυπηθεί και το δεύτερο αεροπλάνο και μετά αντικρίσαμε αυτή την κόλαση.
Συζητάμε για ένα πανζουρλισμό στην περιοχή εκεί από σειρήνες, αστυνομικά, ασθενοφόρα, να τρέχουν προς κάθε κατεύθυνση. Ήταν μια εικόνα απόλυτου χάους, δε μπορώ ακόμη να το διανοηθώ. Σε κάποια φάση κατεβαίνω προς τα κάτω και ήταν η στιγμή της κατάρρευσης του πρώτου πύργου, τραγικό. Ασύλληπτο. Δεν είδα από ψηλά την κατάρρευση.
Επικράτησε ένα πανδαιμόνιο σε ολόκληρη την πόλη. Κανένας δε μπορούσε να εργαστεί. Έκανα 3 ώρες για να φτάσω στο σπίτι, σε μια απόσταση 15 λεπτών υπό νορμάλ συνθήκες. Αυτή η σύγχυση, οδηγούσαν ανάποδα δεξιά αριστερά, απόλυτο χάος.
Όταν επιβεβαιώθηκε από τα μέσα, όσο περνούσαν τα λεπτά είχαμε καλύτερη ενημέρωση και διαπιστώθηκε ότι ήταν επιβατικά αεροπλάνα. Πήρε μέρες για να επανέλθει η πόλη σε μια φυσιολογική κατάσταση. Μας επηρέασε και το κρατάμε ακόμα βαθιά μέσα στη μνήμη.
Πέρασαν πάνω από δέκα χρόνια για να επιστρέψω στο Σημείο Μηδέν. Ήμουν με το κίνημα Occupy Wall Street όταν καταλάβαμε το Zuccotti Park, που ήταν δίπλα από το σημείο. Ακόμα κι όταν πέταγα και ερχόμουν προς τη Νέα Υόρκη, έστρεφα το βλέμμα προς την άλλη κατεύθυνση. Δε μου πήγαινε η καρδιά να κοιτάξω.
Έβλεπες για μέρες τον καπνό να αναδύεται. Εκείνο που με εντυπωσιάζει ακόμα είναι ότι αμέσως άρχισαν να μεταφέρουν τα μπάζα σε διάφορα σημεία εκτός Νέας Υόρκης. Ποιος είμαι εγώ να το κρίνω αλλά πώς είναι δυνατόν να μην κλείσουν ένα σημείο εγκλήματος μέχρι να προχωρήσει η έρευνα; Εκ των υστέρων επίσης, έχοντας υπόψιν για αεροπορικά εξαρτήματα δεν έχω ακούσει, πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχουν απομεινάρια από τα αεροπλάνα που χτύπησαν τους πύργους; Μπορεί να μου έχει διαφύγει, αλλά πώς είναι δυνατόν να μην έχουν βρεθεί δείγματα;
Ο Γιάννης ο Κατσιματίδης, είχα περάσει πριν λίγες μέρες από το σπίτι του, ήταν ένα από τα 2.977 θύματα του γεγονότος. Εργαζόταν εκεί κοντά. Μας τηλεφωνούσαν από Ελλάδα αλλά είχαμε μεριμνήσει να επικοινωνήσουμε πρώτα εμείς, να πούμε ότι ήμασταν καλά.
Βρισκόμουν 4 με 5 χιλιόμετρα μακριά από το σημείο. Επηρέασε τόσο πολύ τους πάντες, είχα τους δυο γιους μου σε μικρή ηλικία, τεσσάρων και έξι. Οι συζητήσεις ήταν τόσο έντονες.
Θυμάμαι τον Αλέξανδρο και τον Ορέστη να βάζουν κάτω μια κόλλα χαρτί και θυμάμαι ο μικρός μου, ο Ορέστης, ζωγράφισε σε ένα σημείο το νύχι ενός πυροσβέστη, δίπλα στην στολή, ό,τι απέμεινε δηλαδή από τον άνθρωπο, ένα νυχάκι. Συγκλονιστικό πώς συνέλαβε αυτή την τραγωδία ένα μικρό παιδάκι.
Να σου πω την αλήθεια αποφεύγουμε να το συζητάμε. Ήταν φοβερά έντονη εμπειρία. Όταν επέστρεψα πρώτη φορά είχε ξεκινήσει η ανοικοδόμηση λίγο πιο πέρα, στο σημείο των πύργων υπάρχει ένα πάρκο.
Δεν έχουμε μιλήσει ποτέ με την οικογένεια μου για το συμβάν, δεν έχει αναφερθεί ποτέ. Με φέρνεις τώρα πρώτη φορά να σκεφτώ γιατί δεν το έχουμε αναμοχλεύσει στη μνήμη. Υποσυνείδητα πρώτη φορά το διαπιστώνω.
Κοίτα να δεις, δεν συνέβη ποτέ, δεν το συζητήσαμε ποτέ. Έχω συναντήσει δεκάδες Αμερικανοεβραίους που είχαν επιβιώσει από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τους είχα κάνει την ίδια ερώτηση, αποφεύγουν να το συζητήσουν. Δεν συγκρίνω το ένα με το άλλο, αλλά στην ψυχολογική συμπεριφορά μοιάζουν πολύ.
Τα απόνερα δεν έχουν σταματήσει, ακολούθησε μια τεράστια πολεμική διάσταση. Ο δικός μας Μανώλης Βελιβασάκης ήταν υπεύθυνος να καθαρίσει τον χώρο, να κοιτάξει αν τα γύρω κτίρια ήταν σε θέση να λειτουργήσουν. Είναι ο άνθρωπος που συνέβαλε στην ίδρυση του Αγίου Νικολάου. Θύμα των Δίδυμων Πύργων ήταν και μια μικρή ελληνική εκκλησία. Συνέβαλε τα μέγιστα στην αποκατάσταση του χώρου.
Με πήγες πολύ πίσω. Πρώτη φορά ανοίγομαι τόσο πολύ. Θυμάμαι αγγελίες στα μεγάφωνα «αν δεις κάτι, ανάφερε το» (f You See Something, Say Something). Κατευθείαν αναφορά στην αστυνομία.
Η τρομοκρατία κατά των μουσουλμάνων ήταν ασύλληπτη. Στην περιοχή που εργαζόμουν ήταν μια συνοικία μουσουλμάνων και περιφρουρούνταν από αλληλέγγυους πολίτες για να μην τους επιτεθούν. Ήταν φοβερά έντονο τις πρώτες μέρες και εξακολουθεί ακόμα και σήμερα.
Έχει κι άλλες πολιτικές διαστάσεις. Το διάταγμα USA PATRIOT Act που δίνει το ελεύθερο στο FBI, σε ένα στρώμα συνοριοφυλάκων. Άνοιξε το Guantanamo, ο πόλεμος στο Ιράν, ξενοφοβία.
Πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια σκάβω τόσο βαθιά, κοίτα να δεις.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.