ORIGINALS

Tα τσιμέντα της Tούμπας θρηνούν

Kάθε Τετάρτη, έξω από το γήπεδο της Τούμπας, έχει λαϊκή αγορά. Σήμερα, όμως δεν ακουγόταν κανείς. Ένας βουβός πόνος έχει σκεπάσει το γήπεδο της Τούμπας στα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ.

Από νωρίς το πρωί τα τουρνικέ της Θύρας 4 είναι ανοιχτά. Οι φίλοι της ομάδας προσέρχονται στο πέταλο. Λουλούδια είναι απλωμένα στις κερκίδες, ενώ πάνω στα κάγκελα βρίσκονται δεμένα ασπρόμαυρα κασκόλ.

Πρόκειται για έναν συλλογικό θρήνο. Μέσα στο πέταλο βλέπεις τους πάντες. Θείες με καρότσια λαϊκής, παλικάρια με TN παπούτσια και μαύρα ρούχα, ζαρωμένα πρόσωπα με κατσαρά μαλλιά, ένα μάλλινο σακάκι με καρό ποσέ. Σήμερα, όπως και κάθε Κυριακή, γίνονται ένα. Μόνο που σήμερα η οικογένεια του ΠΑΟΚ θρηνεί.

«Κανένας δεν τους ήξερε, αλλά θα μπορούσαμε να ήμασταν εμείς. Όλοι μπήκαμε σε λεωφορεία, όλοι κάναμε εκδρομές», λέει ένας οπαδός που στέκεται στην κερκίδα.

Την σιγή σταμάτα μια κραυγή: «Αχ για το τσιμέντο σου ρε!», φωνάζει με αγανάκτηση ένας φίλος του ΠΑΟΚ που αφήνει στα κάγκελα ένα κασκόλ.

 

Ένα τραγούδι ακούγεται να παίζει διαρκώς στο ηχείο που έχει τοποθετηθεί:

«Ξύπνησα έξι το πρωί πήρα το δρόμο τον μακρύ
τα μάτια μου έπεσαν στη γη
και αν σίγησε η φωνή
σε ακούω να μου μιλάς
μου λες στη θύρα 4 πως είσαι εσύ για εμάς
μου λες από τα αστέρια πως τώρα μας κοιτάς
πως χαίρεσαι μαζί μας, μαζί μας και πονάς»

Η ιστορία και το φαντασιακό του ΠΑΟΚ είναι συνδεδεμένα με την προσφυγιά. Τα πέτρινα χρόνια, τα διηγούνται όλοι, ακόμη και αν δεν τα γνώρισαν. Η ματαιότητα του ηττημένου και του αδικημένου από το κατεστημένο της Αθήνας είναι πάντα παρούσα. Όχι ως θλίψη, αλλά ως περηφάνεια. Ο θρήνος είναι ένα άλλο κεφάλαιο, που οι οπαδοί του ΠΑΟΚ έχουν ξαναζήσει.

Ο Θέμης Καίσαρης σε ένα μοναδικό podcast για τον ΠΑΟΚ και τον Άρη περιέγραφε την περασμένη εβδομάδα μετά την καθαρή νίκη επί του Ολυμπιακού, πως ο ΠΑΟΚ του Ραζβάν Λουτσέσκου ξεφεύγει από αυτόν τον πόνο και επιβάλλεται ως ομάδα και οργανισμός.

Όμως, το κισμέτ της ζωής μας το σμιλεύουμε καθημερινά. Η ιστορία ενός συλλόγου είναι η ταυτότητα του και οι οπαδοί του είναι τα είδωλά της.

Κάτι που είναι σαφές μέσα σε αυτό το πένθος είναι πως ο θρήνος αυτός είναι συλλογικός. Δεν ήταν ένα απλό τροχαίο. Ήταν μια απώλεια για δυο οικογένειες: την βιολογική και την κοινωνική που επέλεξαν να αγαπήσουν και να συνδεθούν.

Έτσι το πένθος έχει απλωθεί σήμερα και στα τσιμέντα της Τούμπας.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.