Κυρίες και κύριοι, η Χαρά Βέρρα
Βρεθήκαμε στο μεγάλο γλέντι του Δήμου Πεύκης με την Χαρά Βέρρα και μιλήσαμε με την λαϊκοδημοτική τραγουδίστρια για τη διπλή ζωή της, τον πατέρα της που δεν την ήθελε στη νύχτα, τα απωθημένα και τους φόβους της. Όλα ξεκίνησαν όμως με μια ερώτηση. Πώς είναι να την αγαπούν τόσο πολύ;
- 6 ΑΥΓ 2026
Αν έχετε άκρες στην Βικιπαίδεια, μπορείτε σας παρακαλώ να αλλάξετε το Floruit στο λήμμα της κυρίας Βέρρα; Δεν γίνεται να αναφέρει ότι έχει παρέλθει η ακμή της Ελληνίδας λαϊκοδημοτικής τραγουδίστριας και πως το prime της χρονολογείται πίσω στο 2000.
Η ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια έχει πρόσβαση παντού, αποκλείεται να έφαγε πόρτα από τα ελληνικά πανηγύρια.
Ειδικά τις μέρες που ανεβαίνει στο πάλκο η Χαρά Βέρρα. Καρφίτσα δεν χωράει να περάσει ανάμεσα στις λευκές πλαστικές καρέκλες. Κάτι ξέρει κι ο Γιώργος Μαζωνάκης που πέρασε από το πανηγύρι στα Καμένα Βούρλα το βράδυ της προηγούμενης Κυριακής (26/07). Τραγούδησε και το «Απορώ», μαζί με τον Βασίλη Σαλέα.
Αν το ξέραμε, ίσως να μην τη βγάζαμε στην Καλλιδρομίου στη νύχτα. Δυο ώρες δρόμος ήταν. Δεν πειράζει όμως, γιατί συναντήσαμε την Χαρά Βέρρα στην επόμενη στάση της καλοκαιρινής περιοδείας, στην Πεύκη.
«Σήμερα παίζω εντός έδρας». Κατοικοεδρεύει κάτι λιγότερο από ενάμιση χιλιόμετρο μακριά από το Δημοτικό Στάδιο. Προφανώς όμως, δεν θα ερχόταν και με τα πόδια.
Μιλάμε λίγο για το μπουλούκι της που ανεβοκατεβαίνει σε πόλεις και χωριά της Ελλάδας και για το ασταμάτητο καλοκαίρι της. Η Χαρά Βέρρα βρίσκεται σε αποστολή. Τέλη Σεπτέμβρη ξεκινούν οι διακοπές της. «Είναι καλύτερα τότε, δεν έχει και τόσο κόσμο», μου λέει.
Οι μουσικοί κάνουν το soundcheck και εμείς πηγαίνουμε λίγα πιο μακριά για να τα πούμε. Για κάτι λιγότερο από 20 λεπτά, η ατζέντα ήταν γεμάτη. Η διπλή ζωή της Χαράς Βέρρα, ο μπαμπάς της που δεν την ήθελε στη νύχτα, η λατρεία στον Στέλιο Καζαντζίδη, το ντεμπούτο σε ηλικία 16 ετών.
Την στιγμή που πατάω rec, μια γυναίκα που δούλευε στο πανηγύρι της ζητάει να βγουν μια φωτογραφία. Δεν θα μπορούσα να ξεκινήσω με άλλη ερώτηση.
Χαρά Βέρρα, πώς είναι να σ’ αγαπούν τόσο πολύ;
Δεν υπάρχει αυτό το συναίσθημα, πραγματικά. Λαμβάνουμε πολλή αγάπη από τον κόσμο, κι από πολλή νεολαία. Πολλή νεολαία στα πανηγύρια. Είναι πολύ σημαντικό για εμάς, παίρνουμε δύναμη και προχωράμε, γιατί είναι πολύ δύσκολη η δουλειά που κάνουμε, πολύ δύσκολη. Ο άλλος νομίζει ότι γλεντάμε εκεί απάνω και περνάμε καλά, δεν έχουμε προβλήματα, είναι όλα τέλεια.
Πιο δύσκολο πράγμα εκεί πάνω;
Το πιο δύσκολο ήταν όταν έχασα τον πατέρα μου και το βράδυ έπρεπε να πάω για δουλειά. Δεν γινόταν διαφορετικά. Και τώρα που έχω την εγγονή μου, μια στα νοσοκομεία, μια έξω, πρέπει παρόλα αυτά να χαμογελάω και να είμαι καλά.
Τι σου δίνει δύναμη;
(Κοιτάζει ψηλά). Προσευχή, τον σταυρό μου και προχωράω. Βοηθάει και το τραγούδι, είναι η ζωή μας. Παλεύουμε για να ζήσουμε με αυτό. Έχω στη δουλειά 38 χρόνια. Ήμουν παιδάκι. Το όνειρο μου ήταν να δουλέψω με μεγάλα ονόματα. Πίτσα Παπαδοπούλου, Βιτάλη, Χριστοδουλόπουλο, με τους οποίους συνεργάστηκα κιόλας. Γονίδη, Τερλέγκα. Ζητάω και συγγνώμη για όσους ξεχνάω.
Και τώρα κάποια άλλα ονόματα, νέα στο χώρο, λένε να συνεργαστούν μαζί σου.
Μακάρι να μπορέσω να βοηθήσω όπου μπορώ τα νέα παιδιά.
Όταν δεν είσαι στη σκηνή, τι σε κάνει χαρούμενη;
Είμαι άνθρωπος του σπιτιού, ασχολούμαι με τα παιδιά μου παρότι είναι μεγάλες κοπέλες. Σπίτι, μαγείρεμα, δουλειές. Μου αρέσει πολύ, με ξεκουράζει.
Είναι σα μια διπλή ζωή.
Στο σπίτι είμαι χύμα, θα πάω στο σούπερ μάρκετ να ψωνίσω, χύμα στο κύμα. Μου λέει ο άντρας μου μη βγεις μωρέ έτσι έξω, λέω δε μπορώ να ζήσω έτσι ελεύθερα, δε μπορώ να βάλω κραγιόν για να πάω στο σούπερ μάρκετ. Σε αποδέχεται ο κόσμος, καταλαβαίνει ότι είσαι ένας απλός άνθρωπος. Ακούω πολύ όμορφα λόγια από τον κόσμο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλο τον λαό που μας ακολουθεί και μας έφτασε εδώ που φτάσαμε. Γιατί ο κόσμος σε κάνει και σε ρίχνει. Τίποτε άλλο.
Πώς είναι να έχεις το κοινό σου, τους πιστούς σου;
Υπάρχουν στάνταρ πρόσωπα, ναι.
Όπως στις ομάδες. Μιλάμε για λατρεία, έτσι;
Τα σκέφτομαι αυτά στο σπίτι, να ξέρεις και λέω πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο, να βγαίνεις έξω και να σου λένε κυρία Βέρρα και εσύ να είσαι με την βερμούδα, με το κοκαλάκι στα μαλλιά. Είναι φοβερό.
Λες πώς φτάσαμε εδώ, ε;
Αγώνας πολύς και αγάπη. Πρέπει να δώσεις για να πάρεις, κατάλαβες; Πρέπει να είσαι κοντά. Να το παίξω εγώ τώρα ντίβα και να μη δίνω αυτόγραφα, να μη κάθομαι να μη βγάζω φωτογραφίες με τον κόσμο. Υπάρχουν και καλλιτέχνες που δεν βγάζουν. Εγώ δεν είμαι από αυτούς. Κατεβαίνω μούσκεμα από την σκηνή και θα έρθουν όλοι να βγάλουν φωτογραφίες.
Όταν ανεβαίνεις στη σκηνή, βγαίνεις και λίγο από τον εαυτό σου για να το αντέξεις;
Εννοείται. Δεν ξέρω πώς να στο εξηγήσω. Με ρωτάει κι ο άντρας μου. Λέει είσαι άλλος άνθρωπος. Του λέω καμιά φορά ρε Σπύρο μου πονάνε τα πόδια μου, δεν έχω και πολλή διάθεση. Κι όταν ανεβαίνω μου λέει πώς το κάνεις. Δεν ξέρω του λέω, κάνω τον σταυρό μου κι ανεβαίνω. Από κάπου παίρνουμε δύναμη.
Υπάρχει κάτι που φοβάσαι;
Φοβάμαι μη πάθω κάτι εγώ και αφήσω τα παιδιά μου.
Είναι και λίγο φάρμακο η σκηνή;
Εκεί πέρα δε μπορείς να σκεφτείς κάτι άλλο. Τα παραμερίζεις όλα.
Αν μου επιτρέπεις, όταν ανεβαίνεις, είσαι σαν θεά. Σε κοιτάζουν έτσι.
Έτσι σκεφτόμουν και εγώ όταν ήμουν μικρή, με τα μεγάλα τα ονόματα. Έλεγα μέσα μου, θα μπορέσω να τον πλησιάσω, να βγω μια φωτογραφία, να πάρω ένα αυτόγραφο, να πω ένα γεια, κατάλαβες; Με στεναχωρεί ο άλλος να το σκέφτεται. Είμαι με τον κόσμο ανοιχτή.
Δεν θέλεις αποστάσεις.
Και δεν πρέπει να υπάρχουν, για μένα. Να σου πω και κάτι; Δεν ξέρεις κι από πού έχει έρθει ο άλλος, από ποιο μέρος. Ούτε ξέρεις αν έχει λεφτά για να έρθει να σε ακούσει.
Το πιο μακρινό ταξίδι που έχεις κάνει;
Αυστραλία και δε θέλω να ξαναπάω (γέλια).
Δεν είναι το ταίρι σου (σ.σ. μέτριο αστείο). Μακριά ε;
Το ταξίδι. Εκεί ήταν φοβερά, ο κόσμος, όλοι φιλόξενοι. Το ταξίδι δεν παλεύεται. Μου έλεγε ο άντρας μου θα σταματήσεις να κλαις; Έκλαιγα 22 ώρες. Ήθελα να κατέβω, δεν αντέχω άλλο.
Κουβαλάς και την πατρίδα έξω όμως με ένα τρόπο.
Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που σε περιμένουν.
Η κουλτούρα του πανηγυριού αλλοιώνεται καθόλου;
Όχι, όχι. Δεν αλλοιώνεται. Κι αν σταματήσουν τα πολλά πανηγύρια, γιατί γίνονται πάρα πολλά, θεωρώ ότι τις μεγάλες γιορτές αυτό το έθιμο θα κρατηθεί. Σε χωριά; Σε χωριά. Δε νομίζω να σταματήσει αυτό.
Αν τελείωνε ο κόσμος αύριο, με ποια τρία τραγούδια θα έκλεινες το τελευταίο σου live;
Θέλεις τρία; Θα πω το δικό μου, θα κάνω ζημιές, και κλείνω εκεί (γέλια).
Είχες κάποιο απωθημένο; Κάποιο καλλιτέχνη που θα ήθελες να συνεργαστείς (σ.σ. δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την ερώτηση).
Καζαντζίδη. Τρελαίνομαι. Χθες εκεί που ήμασταν σε ένα πανηγύρι στα Καμένα Βούρλα, ήρθε η βαφτιστήρα του, μεγάλη σε ηλικία. Λέει κυρία Βέρρα σας θαυμάζω, σας βλέπω στα βίντεο. Λέει με έχει βαφτίσει ο Στέλιος ο Καζαντζίδης και έχει παντρέψει τους γονείς μου. Μου κόπηκαν τα πόδια. Μου ήρθε να σβήσω. Έχω τρέλα μεγάλη.
Πώς τους μελετάς αυτούς τους καλλιτέχνες;
Τους ακούς, τους βλέπεις. Παίζει μεγάλο ρόλο η στάση του σώματος, τα πάντα.
Παίρνεις αστερόσκονη και την πασπαλίζεις πάνω σου;
Πράγματα που μπορείς, μέχρι εκεί που μπορείς. Αυτοί δεν αγγίζονται. Προσπαθείς, με τον καλύτερο τρόπο. Μου άρεσε το λαϊκό τραγούδι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από μωρό. Ο μπαμπάς μου ήταν της παράδοσης, καθαρά δημοτική, τραγουδάγανε μόνο παραδοσιακά, λαϊκό καθόλου. Εγώ ήμουν Καζαντζίδης, Διονυσίου, Βιτάλη, από μικρή. Έμπαινε σπίτι ο μπαμπάς και μου έλεγε, τι τα θέλεις αυτά εσύ ρε κορίτσι μου, εμείς ακούμε δημοτικά. Όχι ότι δεν του άρεσαν, απλώς ήθελα να ακούω το δικό τους είδος.
Ο μπαμπάς κατάλαβε τι έκανε η κόρη;
Ο μπαμπάς δε με πρόλαβε στη δουλειά, τον έχασα νωρίς, μετά από δύο χρόνια που βγήκα στη δουλειά, έφυγε από καρδιά. Ήμουν στα πρωτοξεκινήματα.
Το συναυλιακό ντεμπούτο σου πότε ήταν;
Ήμουν 16 χρονών, με πήρε ο μπαμπάς σε ένα γάμο, λίγο έξω από την Πάτρα σε ένα χωριό. Δούλευε ο μπαμπάς σε αυτό το γάμο και με πήρε μαζί, ήμασταν και καλεσμένοι οικογενειακώς, καθόμουν κάτω με τη μαμά και με σήκωσε να πω πέντε τραγούδια. Εκεί ήταν το πρώτο μου σοκ. Από εκεί και μετά σιγά σιγά ξεκίνησα. Ο μπαμπάς δεν την ήθελε αυτή την δουλειά, επειδή ήμουν κορίτσι μέσα στη νύχτα. Με έστειλε να πάω να μάθω κομμωτική για να φύγω από εδώ, πήγα σε σχολή, πήρα το δίπλωμα, δούλεψα σε κομμωτήρια στην Πάτρα, αλλά…
Μου το είχε πει και μια γυναίκα στην Σύρο, ότι ο πατέρας της δεν ήθελε να ρίχνει ζεϊμπεκιές, ότι και καλά είναι αντρικό αυτό. Με την ψυχή όμως δεν έχουν να κάνουν όλα αυτά;
Έτσι είναι. Η ψυχή τραγουδάει, το συναίσθημα τραγουδάει, ο πόνος που κουβαλάει ο καθένας, αυτό τραγουδάς.
Όταν τελειώνουν τα πανηγύρια, πόση ώρα σου παίρνει να γυρίσεις και πάλι στον εαυτό σου;
Πάω σπίτι, μπαίνω στην κουζίνα, μόνη μου, σβηστά φώτα, δύο πορτατίφ ανοιχτά. Κάνω δύο τσιγάρα και επανέρχομαι.
Και τελευταία ερώτηση.
Για πες.
Τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος για το χατίρι μιας αγάπης;
Τι να πω, το μυαλό ξεφεύγει εκεί, δεν υπάρχει λογική. Και σταματάω εδώ.
Βρείτε την Χαρά Βερρά σε γλέντια και πανηγύρια – σίγουρα όχι στην Βικιπαίδεια.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.