Ο Δημήτρης Μάρκος νιώθει τη φλόγα μέσα του να καίει δυνατά
Μία συζήτηση με ένα από τα μέλη της χρυσής φουρνιάς της ελληνικής κολύμβησης, το οποίο δεν επαναπαύεται στις επιτυχίες του και κοιτάζει ήδη τον μεγάλο στόχο του Λος Άντζελες.
- 24 ΣΕΠ 2026
Ακόμα κι αν (κακώς) δεν ασχολείσαι ιδιαίτερα με τα αθλητικά τεκταινόμενα, σίγουρα θα έχεις πάρει χαμπάρι την άνοδο της κολύμβησης στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, μέσα από τους όλο και πιο συχνούς τίτλους για τις επιτυχίες των Ελλήνων αθλητών στις μεγάλες διοργανώσεις.
Πανελλήνια ρεκόρ, συμμετοχές σε τελικούς και μετάλλια τείνουν να γίνουν μια ευχάριστη συνήθεια, από μία χρυσή φουρνιά η οποία έχει ήδη στρέψει το βλέμμα της προς τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 2028.
Επιφανές μέλος αυτής της χρυσής γενιάς, αποτελεί και ο Δημήτρης Μάρκος, ο οποίος στο πρόσφατο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κατέκτησε την 5η θέση στα 800 μέτρα ελεύθερο, σημειώνοντας μάλιστα την έβδομη καλύτερη επίδοση στον κόσμο, ενώ στους Μεσογειακούς Αγώνες που ακολούθησαν, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα καθώς και ένα ασημένιο κι ένα χάλκινο μετάλλιο ακόμη.
Στα 25 του χρόνια, ο Δημήτρης μετράει ήδη δύο συμμετοχές σε Ολυμπιακούς και προετοιμάζεται πυρετωδώς για την τρίτη, όπου δεν κρύβει πώς έχει θέσει υψηλούς στόχους. Τον συναντήσαμε ένα πρωινό στο κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ, εκεί που περνάει τις περισσότερες ώρες της ημέρας του κάνοντας σκληρή προπόνηση και μιλήσαμε για τη ζωή ενός πρωταθλητή, τις θυσίες και τα όνειρά του καθώς και τους μελλοντικούς του στόχους.
Ξεκίνησα την κολύμβηση από 4 ετών, έχω κλείσει ήδη 21 χρόνια στις πισίνες. Με έγραψαν οι γονείς μου κυρίως για να μάθω να κολυμπάω και για την άσκηση.
Το «κλικ» μέσα μου έγινε όταν ήμουν 15, τότε αποφάσισα να το πάω πιο ανταγωνιστικά. Πάντα έβλεπα τον εαυτό μου να κοντράρει τους συναθλητές του, ήθελα να κερδίζω, ένα χαρακτηριστικό που το κουβαλάω μέχρι και σήμερα και κοίταξα την πιο μεγάλη εικόνα, που ήταν σε πρώτη φάση το να πρωταγωνιστήσω στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα. Αυτός ήταν και ο πρώτος στόχος που έβαλα, ένα μετάλλιο εκεί.
Κάπως έτσι, στα 17 κέρδισα τους πρώτους μου Πανελλήνιους, μετά ο στόχος μεγάλωσε, είδα ότι αυτό με γεμίζει, ότι αυτό θέλω να κάνω και αποφάσισα πως θα το συνεχίσω. Στα 18 πήγα την πρώτη μου αποστολή με την εθνική ομάδα εκτός Ελλάδας, σε Βαλκανικούς Αγώνες και κάπως έτσι ο ένας στόχος έφερε τον άλλον και ήρθαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Στα 19 πήγα στο Τόκιο, όλα ήρθαν πολύ γρήγορα.
Έδωσα κανονικά Πανελλήνιες, επειδή σε σύγκριση με άλλους συναθλητές μου άργησα να διακριθώ, δεν πρόλαβα να λάβω μοριοδότηση. Έπρεπε λοιπόν να συνδυάσω τις προπονήσεις με το διάβασμα. Η Τρίτη Λυκείου ήταν πάρα δύσκολη, είχα το σχολείο, τις προπονήσεις, ιδιαίτερα. Από τις πιο δύσκολες χρονιές της ζωής μου. Είχα διαλέξει όμως τον δρόμο μου. Όλο μου το είναι είχε αφοσιωθεί στον μεγάλο στόχο, που ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και ευτυχώς το ρίσκο αυτό μου βγήκε.
Το Τόκιο ήταν μια μοναδική εμπειρία. Δύσκολη, αλλά πήρα πολλά ερεθίσματα σε μικρή ηλικία. Το έζησα, είδα από κοντά τους κορυφαίους του κόσμου και επιστρέφοντας έβαλα στόχο στους επόμενους Ολυμπιακούς στο Παρίσι να είμαι κι εγώ ανάμεσα στους πρωταγωνιστές. Τα κέρδη μου από το Τόκιο ήταν η δίψα για το κάτι παραπάνω και οι εμπειρίες.
Μεγαλώνοντας δεν είχα κάποιο πρότυπο. Πάντα κοιτούσα τον εαυτό μου και να εξελίσσομαι, μέσα από κύκλους στόχων και δουλειάς. Ο πρώτος κύκλος ήταν να πρωταγωνιστήσω στην Ελλάδα, μετά στην Ευρώπη και τελικά στον κόσμο. Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ περισσότερο τους κορυφαίους του κόσμου, για να εντάξω κάποια πράγματα από εκείνους που θεωρώ ότι ταιριάζουν στο δικό μου στιλ προπόνησης και στον χαρακτήρα μου και να φτάσω πιο ψηλά.
Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι στην Ελλάδα υπολειπόμαστε στις παροχές που μπορεί να έχουν αθλητές σε άλλες χώρες, γιατί κάτι τέτοιο αυτόματα σου βάζει ένα ταβάνι. Όταν βλέπω κάποιον πιο πετυχημένο από μένα, δεν θα σκεφτώ κάποια δικαιολογία, δεν μου αρέσει αυτή η νοοτροπία, αντίθετα θα αναλύσω τα χαρακτηριστικά του, το τι έχει ζήσει, για να πάρω κάποια μαθήματα που θα με εξελίξουν.
Είναι φανερό πως από το 2021 και έπειτα, η πορεία της ελληνικής κολύμβησης είναι διαρκώς ανοδική. Το 2024 πήραμε και το πρώτο μας ολυμπιακό μετάλλιο με τον Απόστολο Χρήστου, στα ευρωπαϊκά πρωταγωνιστούμε πλέον σταθερά και κάθε χρόνο είμαστε και καλύτεροι.
Ανήκω σε μία γενιά που αλλάζει σιγά σιγά την ελληνική κολύμβηση, παίρνουμε περισσότερη προβολή και θέλω να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου προς αυτή την κατεύθυνση. Έτσι, θα έρθουν ακόμα καλύτερες συνθήκες, μεγαλύτερη οικονομική στήριξη από τους χορηγούς και θα μπορέσουμε να δώσουμε την ψυχή μας σε αυτό χωρίς άγχος αν θα βγάλουμε τον μήνα.
Η εξέλιξη αυτή ήρθε συλλογικά. Η ομοσπονδία μας στηρίζει περισσότερο, οι αθλητές νιώθουμε αυτή τη στήριξη και προσπαθούμε ακόμη παραπάνω, ανέκαθεν είχαμε και πολύ καλούς προπονητές και τα αποτελέσματα φαίνονται. Αν και θεωρώ ότι ακόμα δεν έχουμε δείξει τις πλήρεις δυνατότητές μας.
Εκτός από τους ατομικούς μας στόχους ο κάθε κολυμβητής ξεχωριστά, προσπαθούμε να ανοίξουμε τον δρόμο και για τις επόμενες γενιές. Μας δένει αυτό σαν φουρνιά και στην επιτυχία του καθενός, χαιρόμαστε όλοι μαζί. Ήδη βλέπω ότι στα δικά μου αγωνίσματα έρχονται από πίσω εξαιρετικοί κολυμβητές οι οποίοι σιγά σιγά απομυθοποιούν τις μεγάλες επιδόσεις, βλέπουν ότι είναι κάτι εφικτό.
Σε έναν πιο νέο κολυμβητή που βρίσκεται στα πρώτα του βήματα θα έλεγα ότι δεν υπάρχει ταβάνι, αρκεί να το θέλεις και να το πιστέψεις. Όλα γίνονται.
Κολυμπάω 200, 400 και 800 μέτρα, κάθε αγώνισμα θέλει άλλη τεχνική και διαχείριση. Είναι πολύ δύσκολο, θέλει μυαλό, τέχνη και να νιώθεις το σώμα σου, να το γνωρίζεις πάρα πολύ καλά, όπως και τις τακτικές, μιας και κάθε αγώνισμα θέλει διαφορετική τεχνική.
Χρειάζεται κι ένας καλός προπονητής, ο οποίος θα σου πει 2-3 πράγματα που πρέπει να ακολουθείς και να τα δουλεύεις στην προπόνηση καθημερινά. Απαιτείται επίσης εμπειρία και γνώση, αφού αλλάζει η λογική και στις χεριές και στις αναπνοές από αγώνισμα σε αγώνισμα.
Μου έχει τύχει πολλές φορές να γυρνάω στο αεροδρόμιο μετά από μια αποτυχία και να μην είναι κανείς να με περιμένει κι όταν γυρνάω με το μετάλλιο να πέφτουν όλοι πάνω μου. Αυτό προσπαθούμε να το αλλάξουμε κι ευελπιστώ να τα καταφέρουμε κάποια στιγμή, το ενδιαφέρον του κόσμου έχει ήδη αυξηθεί. Να καταλάβει ο κόσμος πώς είναι η καθημερινότητά μας και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε.
Αυτό που ίσως να μην γνωρίζει ο κόσμος, είναι πως πρόκειται για μία δουλειά 24/7. Μέχρι κι ο ύπνος, για εμάς είναι δουλειά. Ξυπνάμε από τα χαράματα, για να είμαστε νωρίς στην πισίνα, πρέπει να τρώμε σωστά, ξεκουραζόμαστε λίγο ενόψει της δεύτερης προπόνησης της ημέρας, το απόγευμα έχουμε γυμναστήριο, αποθεραπεία. Αυτά δεν τα βλέπει ο κόσμος, μας παρακολουθεί μόνο στα 2 λεπτά που κρατάει ο κάθε αγώνας σε κάποια μεγάλη διοργάνωση.
Για να φτάσουμε σε αυτά, έχουν προηγηθεί αμέτρητες ώρες προπόνησης και προσπάθειας, στα οποία έχεις στο μυαλό σου αυτά τα 2 λεπτά. Όλο τον χειμώνα ξυπνάς και κοιμάσαι με αυτά τα 2 λεπτά και πώς θα γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Δεν χωράει κάτι άλλο, δεν σε παίρνει να έχεις άλλα άγχη.
Κατά τη διάρκεια αυτών των λεπτών του αγώνα δεν σκέφτεσαι τίποτα. Πρέπει να έχεις καθαρίσει το μυαλό σου, έχεις δουλέψει μήνες για αυτά τα 2 λεπτά, δεν χωράνε σκέψεις, θα σε πάνε πίσω. Είναι αυτοματοποιημένες κινήσεις, το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να δώσεις το 100% του εαυτού σου.
Το on/off είναι πολύ σημαντικό, χρειάζεσαι και στιγμές που θα πατήσεις το off για να χαλαρώσεις. Προσωπικά έχω στιγμές όταν γυρνάω σπίτι μου το βράδυ που θα δω μια σειρά για να αποφορτιστώ. Τις Κυριακές επίσης κλείνω το κινητό και δεν σκέφτομαι καθόλου το κολύμπι.
Το καλοκαίρι παίρνω off 2 με 4 εβδομάδες, στις διακοπές μου θα μπω στη θάλασσα αλλά δεν θα κολυμπήσω, απλά θα βραχώ σαν να μην ξέρω κολύμπι. Η ξεκούραση ξεκινάει από το μυαλό, αν ξεκουράσεις αυτό, θα ξεκουραστεί και το σώμα σου.
Η διαχείριση τόσο της επιτυχίας, όσο και της αποτυχίας, χρειάζεται εμπειρία. Υπάρχουν παγίδες τόσο στη νίκη όσο και στην ήττα. Όλα γυρνάνε γύρω από τον στόχο που έχεις εσύ στο μυαλό σου. Προσωπικά, μετά από μια καλή κούρσα, μια διάκριση, τώρα στα 25 μου πλέον, αφιερώνω 2-3 μέρες για να το χαρώ, πριν περάσω στον επόμενο στόχο.
Δεν επαναπαύομαι, ωστόσο αν δεν το χαρείς για λίγο, υπάρχει η παγίδα να μην είσαι ποτέ ευχαριστημένος και να μη σε γεμίζει τίποτα. Πιο μικρός είχα μπει σε αυτή τη μαύρη τρύπα που δεν έλεγα ποτέ μπράβο στον εαυτό μου και δεν απέδιδε, μόνο έτσι μένεις υγιής πνευματικά για να πετύχεις τους επόμενους στόχους σου.
Από την άλλη μεριά, οι ήττες είναι δύσκολες, δεν υπάρχει αθλητής που δεν τον παίρνει από κάτω, το θέμα είναι πόσο γρήγορα μπορείς να το αποβάλλεις και να γυρίσεις πιο δυνατός, πιο διψασμένος και πιο αποφασισμένος. Αν είναι αναμμένη η φλόγα μέσα σου, δεν σταματάς, αν σβήσει, θα μείνεις στάσιμος.
Ο στόχος της διετίας είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λος Άντζελες. Το καλοκαίρι που έρχεται είναι το Παγκόσμιο της Βουδαπέστης. Στόχος μου είναι εκεί να βρίσκομαι ανάμεσα στους κορυφαίους, το απέδειξα αυτό και με τον χρόνο που έκανα φέτος στο Ευρωπαϊκό, που ήταν ο 7ος καλύτερος στον κόσμο και επιθυμώ να διεκδικήσω τα πάντα. Προετοιμάζομαι πάρα πολύ σκληρά, έχω βάλει τον πήχη ψηλά για να μπορέσω αρχικά στο Παγκόσμιο να αποδείξω ότι πρέπει να με υπολογίζουν και μετά στο Λος Άντζελες να φέρω τις επιτυχίες που έχω στο μυαλό μου.
Κοιτάω το τώρα και προσπαθώ να βάζω κοντινούς στόχους. Η φλόγα καίει δυνατά για τους Ολυμπιακούς και σίγουρα δεν θα σβήσει μέχρι τότε. Θα είμαι στα 27, στην καλύτερη ηλικία για έναν αθλητή, ανάλογα με το πώς θα πάνε και τα πράγματα στο Λος Άντζελες θα πράξω, δεν κοιτάω τόσο μακριά.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.