Στα 70 της είπε «θέλω να πάω στην Κίνα διακαώς». Και πήγε.
Η ιστορία μιας γυναίκας που έχασε τον σύζυγο της, αλλά όχι την διάθεση της να εξερευνήσει τον κόσμο.
- 27 ΣΕΠ 2026
Τα ταξίδια χωρίζονται στο τρίγωνο αναμονή – πραγμάτωση – διήγηση. Οι λέξεις μπορεί να αλλάζουν, αλλά το νόημα παραμένει το ίδιο. Πολύ πριν ανακαλύψεις ένα νέο κόσμο, μια αντίστροφη μέτρηση σε βάζει σε αναγκαστική απογείωση, σε μέρες που η ζωή προσγειώνεται κάπως άτσαλα, περνώντας μέσα από μαύρα σύννεφα και κενά αέρος.
Όταν η Ελένη έχασε τον σύζυγο και συνοδοιπόρο της, δεν άφησε τους τέσσερις τοίχους να στενεύουν τα όνειρα της και βγήκε έξω πριν το πένθος κλειδώσει την πόρτα. Είδε το πεζοδρόμιο να μεταμορφώνεται σε αεροδιάδρομο και τα ταξίδια να γίνονται οι μάσκες οξυγόνου της.
Για την ακρίβεια, το ταξίδι. Η πρώτη της φράση, δίνει το ρεζουμέ της κουβέντας.
«Ήθελα να πάω στην Κίνα διακαώς».
Η ιστορία της Ελένης δεν σερβίρεται με τσιτάτα, φανφάρες και χρυσόσκονη και υπενθυμίζει ότι η ζωή μικραίνει ή μεγαλώνει, ανάλογα με τον τρόπο που την πιάνεις στα χέρια σου.
Ήθελε να πάει στην Κίνα και πήγε. Και αυτή, είναι η ιστορία της:
Ήταν λίγο ακριβό το ταξίδι και δεν είχα στον κύκλο μου κάποια άλλη φίλη να πάμε μαζί παρέα και αναγκαστικά έπρεπε να πάω μόνη. Το μονόκλινο κόστιζε 600 ευρώ έξτρα. 50, 100, 200 να πεις άντε, τέλος πάντων, αλλά 600 ήταν πολλά. Και έτσι παρακάλεσα το πρακτορείο αν μπορεί να βρει κάποια άλλη κυρία, μόνη, που ψάχνει για συγκάτοικο, να πάμε μαζί. Μου είπαν ότι δεν υπάρχει.
Αποφάσισα να πάω μόνη. Την τελευταία μέρα, λίγο πριν κλείσω, παρουσιάζεται μία κυρία. Με πήραν τηλέφωνο από το πρακτορείο. Μου λένε ότι βρέθηκε μια κυρία και πως είναι μόνη και θέλει συγκάτοικο για να συνταξιδέψουμε. Η κυρία ήταν από την Αθήνα. Μου δίνουν το τηλέφωνο της, μιλάμε και τα βρήκαμε. Είμαστε ίδια ηλικία. Μιλήσαμε για τα οικογενειακά μας. Αν είναι παντρεμένη, αν είναι χήρα, αν είναι ζωντοχήρα. Και κάπως έτσι, γνωριστήκαμε. Είχαμε αρκετά κοινά μπορώ να πω.
Μας άρεσαν πολύ τα ταξίδια. Προγραμματίζουμε ήδη το επόμενο για του χρόνου, λέγαμε να πάμε πάλι μαζί ένα μεγάλο ταξίδι. Το ψάχνει εκείνη, το έχει περισσότερο το ψάξιμο. Λέμε για Λατινική Αμερική, που θέλουμε και οι δύο.
Συναντηθήκαμε στην Αθήνα, κατέβηκα εγώ από Θεσσαλονίκη και βρεθήκαμε στο αεροδρόμιο. Της λέω εγώ θα πάω στη μέση, εσύ κάτσε όπου θέλεις. Εκείνη δεν κοιμόταν, εγώ κοιμόμουν. “Πώς κοιμάσαι” λέει, εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ. Είχαμε και τα καλαμπούρια μας. Όλη μέρα ήμασταν μαζί στη γύρα. Το απόγευμα μαζευόμασταν, τρώγαμε και ανεβαίναμε στα δωμάτια. Ταιριάξαμε.
Της είχα πει πως εγώ έχω είχα χηρέψει πρόσφατα. Η Αλεξάνδρα είναι παντρεμένη, δύο παιδιά αυτή, δύο παιδιά εγώ, παντρεμένα εγώ, ελεύθερα εκείνη, το ένα παντρεμένο. Αυτά. Η οικογενειακή κατάσταση πάντα ανοίγει ένα διάλογο. Έπαιξε ρόλο ότι ήταν κι αυτή μόνη και προσπαθούσε να βρει μια συνταξιδιώτισσα.
Είπαμε πάρα πολλά και προσωπικά στο ταξίδι. Δεθήκαμε. Ο σύζυγος ήταν των ταξιδιών. Η δουλειά του ήταν τέτοια, που δεν ήθελε καθόλου να ταξιδεύει και πάντα μου έλεγε “πάνε όπου θέλεις, εγώ δεν μπορώ”. Ήταν πάνω στους δρόμους συνέχεια. Ήταν η δουλειά του τέτοια.
Τα τελευταία χρόνια και λίγο από την τηλεόραση που βλέπαμε αυτές τις ταξιδιωτικές εκδρομές και λίγο που έμεινα μόνη, το αποφάσισα. Όλα έπαιξαν ρόλο. Ήρθε κάποια στιγμή που λες ας πούμε ότι «τι είναι η ζωή; Ας ταξιδέψω».
Έχω δύο υπέροχα παιδιά παντρεμένα, αλλά δε θέλω να γίνομαι βάρος εφόσον έχω την υγεία μου. Δεν είμαι πάμπλουτη αλλά μπορώ να μαζέψω να πάω ένα ταξίδι. Γιατί να φορτώνομαι στα παιδιά μου; Για ποιο λόγο; Να τους στεναχωρώ και εκείνους και εγώ δε θα ευχαριστιέμαι.
Εγώ έτσι μόνη μου αποφασίζω, πηγαίνω εκδρομές, γνωρίζεις άτομα, περνάς ωραία, ξεχνάς τι μέρα είναι, τι ημερομηνία υπάρχει. Όλα τα ξεχνάς στο ταξίδι. Βλέπεις καινούργια πράγματα. Έτσι το αποφάσισα εγώ. Από τη στιγμή που έμεινα μόνη μου είπα θα γίνω αυτόνομη, δε θα εξαρτώμαι από τα παιδιά μου.
Όταν τους είπα ότι θα πάω στην Κίνα, μου είπαν μπράβο, να πας και με το καλό να μας έρθεις. Πολλές γυναίκες μένουν μόνες, φοβούνται να κοιμηθούν μόνες, φοβούνται το ένα, φοβούνται το άλλο και προσκολλώνται στα παιδιά. Δεν το ήθελα καθόλου. Ήθελα να είμαι ανεξάρτητη.
Το επόμενο φθινόπωρο λέμε θα πάμε Βραζιλία και Αργεντινή. Ήθελα και Μεξικό, αλλά δεν υπάρχει τέτοια εκδρομή. Οπότε αυτό. Όλα αυτά με την Αλεξάνδρα. Μιλάμε, ναι. Όχι συνέχεια.
Θα με πάρει εκείνη ή θα την πάρω εγώ αυθόρμητα να τα πούμε. Είναι και στην Αθήνα. Την έψαχνα τις προάλλες, δεν είχε απαντήσει, με πήρε μετά από μέρες, ήταν Σκωτία εκδρομή. Εντός Ευρώπης έχει άλλη συνταξιδιώτισσα, η οποία δεν πάει μακριά. Και εγώ Ευρώπη δε θέλω, τη γύρισα πάρα πολύ με το σύζυγο.
Ήταν μια πολύ ωραία γνωριμία με την Αλεξάνδρα. Την λέω ας πούμε να έρθει Θεσσαλονίκη, να τη φιλοξενήσω, να βγούμε, να κάνουμε, γιατί δεν έχει έρθει ποτέ Θεσσαλονίκη. “Έλα κορίτσι μου να σε φιλοξενήσω, να γυρίσουμε λίγο”. “Το σκέφτομαι”, λέει. Θα ρθω καμιά φορά. Σε αυτό το στυλ είμαστε.
Είναι πάρα πολύ μπροστά ο κόσμος στην Κίνα. Μου αρέσει γενικά και η τεχνολογία πολύ οπότε ενθουσιάστηκα με πολλά. Πιο μεγάλη εντύπωση μου έκανε το Σινικό Τείχος. Αισθάνθηκα ένα δέος. Είδαμε τα πάντα αλλά αυτό μου έκανε ένα κλικ. Πώς χτίστηκε ένα τόσο μεγάλο έργο; Μιλάμε για 22 χιλιάδες χιλιόμετρα τείχος. Τα ρομπότ μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. Η καθαριότητα επίσης ήταν το κάτι άλλο. Δεν υπήρχε ούτε φύλλο, όχι χαρτί, φύλλο απ τα δέντρα που ήταν καταπράσινοι όλοι.
Το καλύτερο είναι πάντα να περιμένεις το επόμενο. Να έχεις να περιμένεις. Έχεις μια ευφορία. Περιμένεις. Τα βλέπω στο YouTube, από δω, από εκεί. Ποια μέρη θα δούμε, τι θα κάνουμε. Είχαμε και πολύ καλή οργάνωση με την αρχηγό που ήταν Κινέζα, μισή Κινέζα, μισή Ελληνίδα.
Τώρα εγώ σε αυτή την ηλικία, είμαι σχεδόν 70. Δεν μπορώ να ταξιδέψω μόνη, μόνο με οργανωμένο γκρουπ. Δεν παίζει ρόλο τόσο όμως το πού θα πας, αλλά το να φύγεις. Το φευγιό μ’ αρέσει, αυτό το φευγιό. Να ανεβαίνεις στο αεροπλάνο και να φεύγεις. Περισσότερο μου αρέσει η διαδρομή, όχι ο προορισμός.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.