Στην παλιννόστηση του Ζοτς, δεν χωράνε οπαδικά
- 22 ΙΟΥΝ 2026
Είναι τόσο μεγάλη η επιστροφή του #Ζοτς που στη δεύτερη θέση των ελληνικών trends, εμφανίζεται και πάλι με το #Ζελικο. Όσοι ξέρουν, ξέρουν και εκείνοι που δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει Ομπράντοβιτς, προσπαθούν να εξηγήσουν τα δάκρυα στα μάτια των Παναθηναϊκών και τα post λατρείας στα σόσιαλ μίντια.
Αν το αλεξίπτωτο της διαδικτυακής περιήγησής σας, προσγειώθηκε τυχαία στα λημέρια μας, αυτή η παραμυθένια μεταφορά είναι για εσάς.
Επιστροφή Ζέλικο στον Παναθηναϊκό είναι ο εφηβικός έρωτας που ξεκίνησε από τα γυμνασιακά θρανία και έφτασε μέχρι τα πανεπιστημιακά έδρανα, με λάβαρα ανεμελιάς και αγάπης υπερβολικής. Όταν κάνει τον κύκλο του, ο αποχαιρετισμός είναι ασήκωτος και οι υποσχέσεις για ένα reunion μοιάζουν σα να γράφτηκαν από τον Ευγένιο Τριβιζά.
Στα 88 ντολμαδάκια επιλέγεις εσύ το τέλος, αλλά στην ζωή αποφασίζουν αλλιώς η μοίρα και τα χρόνια. 14 χρόνια μετά το κοινή συναινέσει διαζύγιο Ομπράντοβιτς και Παναθηναϊκού, οι δικηγόροι ετοίμασαν και πάλι τα συμβόλαια, με δάκρυα χαράς πάνω από το φαξ και όχι λύπης.
Όσο ήταν χώρια, πανηγύρισαν από μια Ευρωλίγκα ο καθένας και τώρα πλέον θα πλαγιάζουν μαζί κάτω από ένα α’ πληθυντικό που όμοιο του δεν υπάρχει στον πράσινο πλανήτη, με κοσμική αυτοκρατορική αγάπη και ένα νέο κύκλο στον αέρα.
Σε προηγούμενο επεισόδιο είχαμε αναφέρει ότι δεν βρίσκουμε τον λόγο να υποστηρίζεις ελληνικές ομάδες στο εξωτερικό κι αν επεκτείνουμε λίγο ακόμα την ίδια πρόταση, δεν βλέπω και γιατί να χαίρεσαι με τη χαρά του απέναντι, ακόμα και σε ένα τέτοιο καθεστώς που στην αλήθεια όλοι κάπως μοιάζουμε κι ας είμαστε πιστοί σε θεούς (και ενίοτε δαίμονες) διαφορετικών χρωμάτων.
Προσωπικά, έχω δει τον Ζέλικο να παίρνει Ευρωλίγκα live το 2007, να κατασπαράζει την ομάδα μου δύο χρόνια πριν στο πρώτο ντέρμπι που θυμάμαι με 51-81, να σηκώνει όλα τα πρωταθλήματα, να μας στέλνει διακοπές στο Βερολίνο από Παρασκευή και να κάνει την ήττα συνήθειά μας.
Ποτέ μου δεν τον «αντιπάθησα», ίσως λόγω δέους, ή απλώς ικανότητας, δεν ξέρω. Ο Παναθηναϊκός ισχυροποιείται και η ηλεκτρική καρέκλα βγαίνει από την πρίζα όταν κάθεται ο Σέρβος στην άκρη του πράσινου πάγκου.
Η πίστη χάνεται και μπορείς πολύ εύκολα να χαθείς στην έρημο της οπαδικής απατρίας, ή και απάθειας, εκεί που δε σε νοιάζει αν η ομάδα θα γίνει η πηγή ευφορίας σου.
Προσωπικότητες όπως του Ζέλικο, σε επαναφέρουν και πάλι σε εκείνον τον εαυτό που κάποτε περίμενε το επόμενο παιχνίδι, που μιλούσε με συνοπαδούς και άλλους ομοϊδεάτες ώρες ατελείωτες, που έκρινε και αποθέωνε αλλά και πάλι, που ακουμπούσε σε έναν άνθρωπο για 2-3 ή και παραπάνω ώρες κάθε εβδομάδα, την προσωπική του ψυχική ισορροπία.
Δεν το λες καθόλου λίγο. Και εδώ, δε χωρούσαν ποτέ οπαδικά.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.