Η κινηματογραφική Μαρινέλλα: Από το Ζιγκουάλα, στο Άνοιξε Πέτρα

«Πάθη μηδέν. Ούτε καπνίζω, ούτε χαρτιά παίζω, ούτε κόκα παίρνω. Θα μου πεις, πώς βγαίνω και τραγουδάω; Είναι απλό. Ένας άνθρωπος για να καυλώσει δε χρειάζεται ουσίες – χρειάζεται καλό σύντροφο. Κι εγώ έχω καλό σύντροφο: το τραγούδι. Άρα, η χημεία συντελείται εκείνη την ώρα. Να σου εξομολογηθώ κάτι: την ώρα που τραγουδώ, μου «φεύγουν» όλα, χύνονται, κάνω έρωτα με το τραγούδι, παλεύω κι αγκαλιάζομαι σώμα με σώμα – γίνονται όλα μια περικοκλάδα, γι’ αυτό και φτάνουν κάτω στον κόσμο. Πώς να μείνουν απαθείς με κάποιον που κάνει έρωτα μπροστά τους;

Την ώρα της δουλειάς θεωρώ μαγγανεία να βγω μεθυσμένη, θεωρώ βρομιά να βγω μαστουρωμένη, θεωρώ προστυχιά να μη σεβαστώ την τέχνη μου. Θέλω να βγω καθαρή στον κόσμο και να υπηρετήσω την καλλιτεχνία, που της αφιέρωσα ολόκληρη τη ζωή μου», είχε πει η Μαρινέλλα σε συνέντευξή της στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο για το περιοδικό Γυναίκα το 1999.

Η Μαρινέλλα που δεν της άρεσαν οι συνεντεύξεις και που θα ήθελε να μιλάει δεκάδες γλώσσες για να τρυπώνει στους διάφορους λαούς, έφυγε χθες (28/03) από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών. Είχε δει τους μεγαλύτερους ήλιους της ζωής της στη Βραζιλία και τη Νέα Ζηλανδία, ο δικός της ήλιος όμως ανέτειλε στην Ελλάδα και θα συνεχίζει να λάμπει όσο υπάρχουν βινύλια που γυρνάνε πάνω σε πικ απ, όσο υπάρχουν πλατφόρμες μουσικής και όσο υπάρχει κρασί και θάλασσα.

Από το Άνοιξε πέτρα, στο Σταλιά-σταλιά και από εκεί, στο Ζιγκουάλα, θυμόμαστε τα θρυλικά τραγούδια της στον κινηματογράφο, μέσα από τα οποία η φωνή της δεν σιγήσει ποτέ.