Νέες ταινίες: Ο καλύτερος τρόμος και η πιο feelgood έκπληξη της χρονιάς ως τώρα

Όσο το ελληνικό box office ανανεώνεται πολύ σημαντικά με τις ταινίες Michael και Devil Wears Prada 2, η τρέχουσα εβδομάδα προσθέτει νέες κυκλοφορίες με τη δική τους προοπτική επιτυχίας.

Ακολουθεί ο σχολιασμός μας για τις νέες ταινίες στις αίθουσες:

Hokum

Βαθμολογία: 78/100

Το Hokum είναι η καλύτερη και πιο ευρείας διανομής ταινία τρόμου του Damian McCarthy. Θα είναι για πολλούς η εισαγωγή στο στιλ του Ιρλανδού δημιουργού, που απολαμβάνει τους χειροποίητους λαβύρινθους και δίνει αξία στο ένστικτο και στον τόνο, σπάζοντας την τελειότητα των εικόνων του στα ακριβώς σωστά σημεία.

Ο Adam Scott υποδύεται έναν μισάνθρωπο συγγραφέα, τον Ohm Bauman, που προσπαθεί να ολοκληρώσει την τελευταία του τριλογία. Ελπίζοντας σε μία αλλαγή σκηνικού, ή έστω σε έναν αντιπερισπασμό, αποφασίζει να σκορπίσει επιτέλους τις στάχτες των γονιών του στο μέρος όπου είχαν κάνει το ταξίδι του μέλιτός τους – ένα εξοχικό ξενοδοχείο στην Ιρλανδία.

Η τοποθεσία κουβαλά και τη δική της λαογραφία: μία σφραγισμένη γαμήλια σουίτα συγκεκριμένα, που λέγεται ότι φιλοξενεί μια μάγισσα. Όταν όμως μία εργαζόμενη του ξενοδοχείου εξαφανίζεται, η μοναδική που ο Ohm είχε συμπαθήσει, ο συγγραφέας αποκτά εμμονή με την ανεύρεσή της, όσο το τραύμα των θανάτων των γονιών του χτυπάει πολύ δυνατά την πόρτα του.

Όπως ο Alfred Hitchcock, ο McCarthy μετατρέπει το ξενοδοχείο σε ένα παζλ, γεμάτο όχι μόνο φοβέρες, αλλά και ετερόκλιτες προσωπικότητες. Παράλληλα, στήνει την σφραγισμένη σουίτα με πολύ μελετημένο τρόπο, δίνοντας στις σκηνές τρόμου την αίσθηση μίας εμβυθιστικής εμπειρίας που σε ενθαρρύνει να σηκώσεις αντικείμενα και να εξερευνήσεις διαφορετικούς χώρους.

Σε συνδυασμό με τη φωτογραφία που παραμένει καθαρή και ευανάγνωστη ακόμη και σε χαμηλό φωτισμό, και τα αποφασιστικά cuts του μοντάζ, η κλασική κινηματογράφηση του Hokum δένει ταιριαστά με το απειλητικό κενό στις σκιερές γωνιές της ταινίας και το αμφίσημο μυστήριο της κεντρικής πλοκής, κρατώντας το κοινό αποσταθεροποιημένο και σε διαρκή ένταση στις κομβικές σκηνές.

Μέσα από αυτές τις ιδιοσυγκρασιακές λεπτομέρειες, την ερμηνεία του Adam Scott που αριστεύει στο τραγικωμικό, και την ικανότητα του δημιουργού να συνδυάζει την υπόγεια ατμόσφαιρα με τον αιφνιδιαστικό τρόμο, η φωνή του Damian McCarthy αναδύεται πλήρως στο Hokum. Μία καθαρόαιμη ιστορία φαντασμάτων, εκτελεσμένη με οικονομία, με αιχμή απέναντι στον μισογυνισμό και μία πανούργα αίσθηση διασκέδασης.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από τη Rosebud.21.

Οι Μαλλιαροί Ντετέκτιβ/The Sheep Detectives

Βαθμολογία: 77/100

Δεν είμαι απολύτως σίγουρη πώς να περιγράψω τη διαδρομή που συνδέει τη συγκλονιστική μίνι σειρά Chernobyl του 2019 με το The Sheep Detectives, αλλά να που φτάσαμε εδώ: ο σεναριογράφος Craig Mazin — που όχι μόνο δημιούργησε το Chernobyl, αλλά και τον ζοφερό πνευματικό του συγγενή, το μετα-αποκαλυπτικό The Last of Us — διασκευάζει εδώ το γερμανικό best seller της Leonie Swann, Three Bags Full, όπου ένα κοπάδι πρόβατα προσπαθεί να εξιχνιάσει τη δολοφονία του βοσκού του.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο Mazin ξεκίνησε την καριέρα του από τα franchises Scary Movie και Hangover, ενώ εδώ συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη των Minions, Kyle Balda. Κι όμως, ο Mazin που κατάφερε να αποσπάσει σκοτεινές, εσωτερικές ερμηνείες από τον Pedro Pascal και τον Jared Harris βρίσκεται στο τιμόνι για μία ταινία που μιλάει για πρόβατα-ντετέκτιβ.

Η ταινία ακολουθεί την πολύ ήσυχη και μοναχική ζωή ενός βοσκού ονόματι George (Hugh Jackman). Ο George ζει σε μία ήρεμη φάρμα, περνώντας τα βράδια του διαβάζοντας δυνατά αστυνομικά μυθιστορήματα στα πρόβατά του. Κι ενώ εκείνος πιστεύει πως αυτά απλώς στέκονται εκεί, μασουλώντας και ακούγοντας ανοησίες, στην πραγματικότητα είναι όλα απολύτως παρόντα και προσέχουν με μεγάλη συγκέντρωση — ειδικά η Lily, μια χρυσομάλλα προβατίνα με τη φωνή της Julia Louis-Dreyfus που κρέμεται από κάθε του λέξη. Παρότι όμως εκείνη και τα υπόλοιπα πρόβατα παρακολουθούν την αφήγηση, δεν καταλαβαίνουν τους ανθρώπους και τον κόσμο τους τόσο καλά όσο νομίζουν μέσα από αυτά τα μυθιστορήματα μυστηρίου.

Μετά την τεράστια επιτυχία του Project Hail Mary, η Amazon MGM Studios έχει στα χέρια της ακόμη μια ταινία με την προοπτική να αγαπηθεί από το ευρύ κοινό. Το Sheep Detectives είναι η πιο feelgood έκπληξη της σεζόν.

Και ναι, μία ταινία για πρόβατα που προσπαθούν να λύσουν τη δολοφονία του βοσκού τους, μπορεί να ακούγεται κάπως παράταιρη τονικά για το βασικό κοινό του στούντιο, σας διαβεβαιώνω όμως πως απέχει πολύ από μία ιδέα βασισμένη σε ένα και μόνο αστείο.

Είναι χαζοβιόλικη αλλά μόνο σε σημεία, γι’ αυτό και λειτουργεί τόσο καλά. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Balda, με εκτελεστικούς παραγωγούς τους Phil Lord και Christopher Miller, δεν στηρίζεται απλώς στη γοητεία μίας χαριτωμένης ιδέας.

Στην επιφάνεια έχει τη θαλπωρή του Paddington, κάτω όμως από όλο το μαλλί και τη διασκεδαστική ιστορία μυστηρίου, κρύβεται μια απροσδόκητα τρυφερή ιστορία για την απώλεια, τη μοναξιά και την οικογένεια που βρίσκεις στην πορεία.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από τη Feelgood.

Mortal Kombat II

Βαθμολογία: 68/100

Η συζήτηση για την καλύτερη μεταφορά video game στην οθόνη τελειώνει πάντα σύντομα, γιατί ο ανταγωνισμός είναι αδύναμος (προσωπικά έχω απαντήσει μέσα μου το ερώτημα). Το Mortal Kombat του 2021 που είχε κυκλοφορήσει μονάχα online εξαιτίας της πανδημίας είχε κάνει εξαιρετικά νούμερα, απογοητεύοντας όμως τους φαν του παιχνιδιού αδυνατώντας να πιάσει το ύφος του franchise, σε αμηχανία με την ίδια της την ταυτότητα, με ατάκες του παιχνιδιού να ειπώνονται σαν από υποχρεώση, με κάποια καλά fatalities και γενικά δράση που θα χαρακτήριζα ως ευχάριστο ατύχημα.

Αυτόν τον ανταγωνισμό το Mortal Kombat II τον ξεπερνά κατά πολύ.

Η ταινία γνωρίζει ακριβώς τι είδους ταινία θέλει να είναι, οι χαρακτήρες του αξιοποιούνται ολόσωστα, η ιστορία επικεντρώνεται επιτέλους στο τουρνουά, και οι μάχες της είναι καλοδουλεμένες, με fun στιγμές χαρακτήρων στη διάρκειά τους που εξελίσσουν κιόλας την πορεία τους αφηγηματικά (το ταβάνι είναι σαφές φυσικά, τα επίπεδα είναι συγκεκριμένα αλλά παρόντα).

Επίσης, όλες οι προσθήκες στο καστ, ο Johnny Cage του Karl Urban, η Kitana της Adeline Rudolph και η Jade της Tati Gabrielle, είναι πολύ καλοδεχούμενες ως ενέσεις χαρισματικότητας σε ένα καστ που τις χρειαζόταν επειγόντως.

Και σε αντίθεση με τις βεβιασμένες τοποθετήσεις των εμβληματικών φράσεων του παιχνιδιού στην πρώτη ταινία, όταν θα ακούσεις το “Get over here!” στο Mortal Kombat II, θα είναι για γροθιά στον αέρα.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Tanweer.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

ENTERTAINMENT

Δεν τις φτιάχνουν όπως το Mortal Kombat του 1995 πια

Θα Φύγω Μια Μέρα/Partir un Jour

Βαθμολογία: 40/100

Το Θα Φύγω Μια Μέρα, που επεκτείνει τη βραβευμένη με César 25λεπτη μικρού μήκους ταινία της Amélie Bonnin με τον ίδιο τίτλο, άνοιξε το 78ο Φεστιβάλ Καννών και επικεντρώνεται στη Cécile της Juliette Armanet. Η Cécile έχει εγκαταλείψει εδώ και καιρό το πατρικό της στην επαρχία για το Παρίσι, προκειμένου να ακολουθήσει καριέρα ως σεφ, όταν όμως ο πατέρας της αντιμετωπίζει ένα σοβαρό ιατρικό περιστατικό, επιστρέφει στη μικρή επαρχιακή πόλη όπου μεγάλωσε.

Η ταινία τιμά εκείνους που αισθάνονται ότι έχουν μείνει πίσω, ανθρώπους που συχνά αντιμετωπίζονται άδικα και υποτιμητικά από τους πιο εκλεπτυσμένους κατοίκους της πόλης, ενώ παράλληλα η ηρωίδα βρίσκεται μπλεγμένη σε ένα ερωτικό τρίγωνο με τη συμμετοχή ενός νεαρού άνδρα από το παρελθόν της.

Και οι δύο αυτές ιδέες είναι σίγουρα γόνιμο έδαφος για ταινία, όμως το Θα Φύγω Μια Μέρα ξεδιπλώνεται με τόσο γνώριμη, βήμα προς βήμα προβλεψιμότητα, που είναι δύσκολο να ενθουσιαστεί κανείς με όσα προσπαθεί να πει.

Παρά τις περιστασιακές σπίθες της, η ταινία είναι ένα καλοπροαίρετο σκηνοθετικό ντεμπούτο μεγάλου μήκους, που όμως δεν καταφέρνει να εντυπωσιάσει. Ο τρόπος με τον οποίο η ταινία παρουσιάζει τους ανθρώπους της επαρχίας ως μια ομοιογενή ομάδα εγκάρδιων, σκληρά εργαζόμενων ανθρώπων είναι τόσο συμπαθής όσο και στερεοτυπικός – ακόμη και ελαφρώς πατροναριστικός.

Η ταινία διατρέχεται επίσης με μουσικά νούμερα βασισμένα σε pop τραγούδια των ’90s και των ’00s, εκ των οποίων ορισμένα εξυπηρετούν κάτι παραπάνω από διακοσμητικό σκοπό και καταφέρνουν πράγματι να αγγίξουν μια συναισθηματική χορδή, τα περισσότερα όμως είναι μάλλον αναποτελεσματικά (ακόμη κι αν κάθε ευκαιρία να ακούσει κανείς κλασική Céline Dion είναι καλοδεχούμενη).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή η γλυκιά, νοσταλγική ωδή στη ζωή της υπαίθρου έχει την καρδιά της στο σωστό μέρος, η έλλειψη ωστόσο αποχρώσεων και δημιουργικού ρίσκου περιορίζει σημαντικά τη δύναμη του μηνύματός της.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από την One from the Heart.