Courtesy of A24
REVIEWS

Νέες ταινίες: Από Marty Supreme, μέχρι το heavy metal 28 Χρόνια Μετά

Από την καταιγιστική κούρσα του Marty Supreme μέχρι έναν heavy metal Ralph Fiennes, αυτές είναι οι ταινίες της εβδομάδας.
Αυτή είναι μία δυνατή κινηματογραφική εβδομάδα που θα κάνει κυριολεκτικά για δύο, μιας που η ερχόμενη αναμένεται φτωχότερη. Οι παρακάτω ταινίες είναι μία τριάδα με ποικιλότητα ειδών, πρωταγωνιστών, ιστοριών και θεματικών, που θα συζητηθούν για καιρό μετά τους τίτλους τέλους τους.

Ακολουθούν οι κριτικές για τις ταινίες της εβδομάδας:

Marty Supreme

Βαθμολογία: 83/100

«Ξέρω πως οι άνθρωποι δεν μιλούν συνήθως έτσι, η αλήθεια όμως είναι ότι πραγματικά επιδιώκω τη σπουδαιότητα. Θέλω να γίνω ένας από τους σπουδαίους».

Ο Timothée Chalamet είχε πει τα παραπάνω με θρασύ ενθουσιασμό (αλαζονεία για άλλους) μετά τη νίκη του στα βραβεία SAG για την ερμηνεία του ως Bob Dylan στο A Complete Unknown. Θα μπορούσε όμως να μιλάει για τον Marty Mauser, τον μάγο του πινγκ πονγκ που υποδύεται με όλη του την ψυχή στο Marty Supreme. Ο ρόλος είναι ελαφρώς βασισμένος στον πραγματικό πρωταθλητή πινγκ-πονγκ Marty Reisman, γνωστό και ως The Needle λόγω της γρήγορης αντίληψης και της λεπτόσωμης σωματικής διάπλασής του. Ο Reisman, που πέθανε το 2012 σε ηλικία 82 ετών, κέρδισε 22 σημαντικούς τίτλους πινγκ-πονγκ από το 1946 έως το 2002, συμπεριλαμβανομένων δύο United States Open και ενός British Open. Για να πραγματοποιήσει το όνειρό του στην ταινία, ο Marty βασίζεται σε τακτικές απατεώνα: εξαπατά ερασιτέχνες σε αγώνες, δανείζεται χρήματα που δεν μπορεί να ξεπληρώσει, λέει ψέματα στην οικογένεια και τους φίλους του. Είναι ένας τρόπος ζωής που τον οδηγεί από τη μία κρίση στην άλλη.

Στην ταινία δεν κερδίζει τίποτα. Είναι η πορεία του προς τον στόχο που απασχολεί τον Josh Safdie, που έγραψε το σενάριο μαζί με τον Ronald Bronstein και σκηνοθέτησε μόνος του εδώ, χωρίς τον αδελφό του Benny, συνεργάτη του στα Good Times και Uncut Gems. Και αν το Marty Supreme θα μπορούσε σε μία επιφανειακή ματιά να χαρακτηριστεί ως Uncut Gems με πινγκ-πονγκ, μέχρι το τέλος του διαπιστώνεται πως, για τον Josh Safdie, είναι η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του.

Ο Chalamet καλύπτει μεγάλο φάσμα ως το φτωχό εβραϊκό παιδί από το Lower East Side της Νέας Υόρκης που σταματά να πουλάει παπούτσια για τον θείο του και εκτοξεύεται σα γεννημένος showman σε ένα λαμπρό μέλλον που η Αμερική της δεκαετίας του ‘50 δεν μπορεί να συγκρατήσει. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που η παλλόμενη μουσική του Daniel Lopatin προσθέτει κομμάτια από τη δεκαετία του ‘80, από τον Peter Gabriel μέχρι τους Tears for Fears. Η μουσική είναι τόσο ανυπόμονη να προχωρήσει όσο και ο Marty.

Η σκηνοθεσία του Safdie ακολουθεί τη γνωστή, νευρική του υπογραφή – κοφτό μοντάζ, στομφώδης σχεδιασμός ήχου, κάμερα που μοιάζει να κυνηγάει τους χαρακτήρες αντί να τους παρατηρεί. Η αισθητική αυτή λειτουργεί υποδειγματικά κυρίως, μεταφέροντας το άγχος και τη φιλοδοξία του Marty σωματικά στο κοινό, με κάποιες σκόρπιες στιγμές ωστόσο όπου η ένταση μοιάζει να αυτοανακυκλώνεται, αφήνοντας λιγότερο χώρο για συναισθηματικό βάθος.

Ο Marty είναι αυθάδης, φαινομενικά ανίκανος να φιλτράρει τις σκέψεις του και απολύτως μη οριοθετημένος, ο Chalamet όμως δεν προσπαθεί να τον μαλακώσει για να μας κερδίσει. Οι στιγμές που μας αφήνει να δούμε τι άλλο κρύβει μέσα του είναι σύντομες, του δίνει όμως διαστάσεις σε μία συναρπαστική αλλά ελεγχόμενη διαδρομή γεμάτη απότομες στροφές και μεγάλες φιλοδοξίες, που συγκρούονται με τη βρώμικη πραγματικότητα του δρόμου και τις σάπιες επιταγές του καπιταλισμού. Είναι στον δρόμο για το πρώτο του Όσκαρ, με τη Gwyneth Paltrow και τον Tyler Creator να μοιράζονται δυνατές στιγμές μαζί του, θέλω όμως να ξεχωρίσω το εκρηκτικό χάρισμα της Odessa A’zion σε ρόλο παντρεμένης γειτόνισσας με την οποία ο Marty διατηρεί μία ασταθή σχέση.

Εναλλάξ συναρπαστικό και εξαντλητικό, το Marty Supreme είναι μία καταιγιστική κούρσα που θα σε δονήσει σαν τον πιο ηλεκτρικό χαιρετισμό στην όμορφη κακοφωνία της ζωής. Είναι ταινία που φτιάχτηκε για να μείνει.

Η ταινία κυκλοφορεί από τη Spentzos Film.


28 Χρόνια Μετά: Ο Ναός των Οστών (28 Years Later: The Bone Temple)

Βαθμολογία: 75/100

Επεκτείνοντας τον κόσμο που δημιούργησαν ο Danny Boyle και ο Alex Garland στο περσινό 28 Years Later, αλλά και ανατρέποντας τον, η Nia DaCosta παίρνει τη σκηνοθετική σκυτάλη στο 28 Years Later: The Bone Temple. Στη συνέχεια της επικής ιστορίας, ο Δρ Kelson του Ralph Fiennes βρίσκεται σε μία αναπάντεχη νέα σχέση, με συνέπειες που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο των ταινιών όπως τον γνωρίζουμε. Η συνάντηση δε, του μικρού Spike με τον σαδιστή Jimmy του Jack O’Connell και τους ακόλουθούς του, γίνεται ένας εφιάλτης απ’ τον οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει.

Η επιτυχία του 28 Years Later, που ήταν μεγάλη και παγκόσμια, εξασφάλισε αυτή την τρίτη συνέχεια μιας ιστορίας που κάποτε επαναπροσδιόρισε το υπο-είδος των ζόμπι στον κινηματογράφο και όχι μόνο. Στον κόσμο του Ναού των Οστών λοιπόν, οι μολυσμένοι από τον ιό της Οργής δεν είναι πλέον η μεγαλύτερη απειλή για την επιβίωση. Η απάνθρωπη συμπεριφορά των επιζώντων μπορεί να είναι πολύ πιο τρομακτική και επικίνδυνη.

Η DaCosta του Candyman δικαιώνει τον Danny Boyle ως νέα επιλογή για τη σκηνοθεσία, αναπτύσσοντας την ιδέα της εξέλιξης και της συμπεριφοράς της ανθρωπότητας όταν ο πλανήτης έχει μεταλλαχθεί, με έναν απολαυστικά βάναυσο, ανελέητο τρόπο. Ως Αμερικανίδα σκηνοθέτρια σε μία σειρά ταινιών που, στην ουσία της, αποτελεί μία εξερεύνηση της αγγλικότητας σε ακραίες συνθήκες, χρησιμοποιεί μεν εντυπωσιακές γωνίες λήψης αλλά επιτρέπει στις βασικές σκηνές μεταξύ των κύριων χαρακτήρων να χτίζουν την ένταση με απλότητα. Εξαιρείται μία heavy metal σκηνή του Ralph Fiennes που θα μπει στο πάνθεον και της καριέρας του και των memes της χρονιάς που έρχεται.

Πιο συγκρατημένος ως πλοκή από την προηγούμενη ταινία, λιγότερο πειραματικός αλλά με περισσότερο σκοτεινό χιούμορ και gore, ο Ναός των Οστών αντιμετωπίζει την ιδέα ενός ψεύτικου θεού με αιχμηρό τρόπο και προσφέρει έναν Ralph Fiennes για τους αιώνες.

Η ταινία κυκλοφορεί από τη Feelgood.


Kontinental ‘25

Βαθμολογία: 88/100

Ο ανατρεπτικός Radu Jude επιστρέφει με μία ακόμη περιφρονητική πολεμική κατά μίας Ευρώπης του 21ου αιώνα, παγιδευμένης μεταξύ ελπίδας και απόγνωσης.

Το Kontinental ’25 παρατηρεί την κρίση συνείδησης μιας δικαστικής επιμελήτριας που έχει αναλάβει την έξωση ενός καταθλιπτικού αστέγου από το υπόγειο μίας πολυκατοικίας, την οποία μία εταιρεία ακινήτων έχει αναλάβει να αντικαταστήσει με ένα πολυτελές μπουτίκ ξενοδοχείο με την ονομασία Kontinental. O άνδρας όμως θα αυτοκτονήσει και εκείνη θα βασανίζεται από ενοχές, τις οποίες θα προσπαθήσει να καθησυχάσει μιλώντας με τους πάντες για το περιστατικό. Αυτοί οι διάλογοι αποτελούν, ουσιαστικά, το Kontinental ‘25, που αποτελεί μία παραλλαγή του Europe ’51 του Roberto Rossellini, μίας άλλης εξαιρετικά επίκαιρης ιστορίας για την αναζήτηση της ειρήνης από μία γυναίκα που βασανίζεται από ενοχές.

Ο Jude παραμένει αφοσιωμένος στην καταπολέμηση των ανισοτήτων στη Ρουμανία και στον κόσμο, όπως πάντα αποδίδοντας τους χαρακτήρες του ως πραγματικούς, ατελείς ανθρώπους και όχι ως επεξηγηματικά διαγράμματα. Η διάσπαρτη προσέγγιση που υιοθετεί έχει διάφορους στόχους: τον αντισημιτισμό, τον καπιταλισμό, τον εθνικισμό και τη θρησκευτική υποκρισία. Η μαύρη κωμωδία του σεναριογράφου και σκηνοθέτη δεν ενδιαφέρεται να ανακουφίσει την ηρωίδα του, αλλά να προκαλέσει με ηθικό βάρος και ένα κεντρικό αστείο – πως τα ανάλγητα συστήματα εξαρτώνται από το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι νιώθουν αρκετά ένοχοι, που δεν νιώθουν αρκετά ένοχοι, ώστε να κάνουν κάτι.

Το φιλμ είναι μία θορυβώδης περιήγηση στην αγωνία, που αποκαλύπτει ένα πανόραμα αδιαφορίας για τον πόνο των άλλων. Είναι διεισδυτικό, ταιριαστά ψηφιακό στην όψη που επιτυγχάνεται μέσω του iPhone με το οποίο γυρίστηκε, και η απόδειξη πως ο Jude λειτουργεί σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο από τους περισσότερους σύγχρονούς του σκηνοθέτες.

Η ταινία κυκλοφορεί από το Cinobo.


ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΕΠΙΣΗΣ:

Ρούφους ο Θαλάσσιος Δράκος που Δεν Ήξερε Κολύμπι/Rufus the Sea Serpent Who Couldn’t Swim)

Στην καρδιά του ωκεανού, μια κοινότητα θαλάσσιων δράκων ζει σε ένα μυστικό νησί, προστατευμένο από τον μαγικό καπνό του θείου Λούντβιγκ. Ανάμεσά τους είναι ο νεαρός Ρούφους που δεν ξέρει να κολυμπάει, γι’ αυτό προτιμά να περνάει χρόνο μόνος του. Μετά από μία καταστροφή, ο θείος Λούντβιγκ χάνει τις δυνάμεις του και δεν μπορεί πια να προστατεύσει το νησί. Είναι η ώρα ο Ρούφους να αναλάβει δράση και να σώσει την οικογένειά του. Αλλά θα μπορέσει να ξεπεράσει τον βαθύτερο φόβο του;

Η ταινία κυκλοφορεί από την Tanweer.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.

Exit mobile version