ΣΙΝΕΜΑ

Νέες ταινίες: Από το πολύκροτο You Can See Everything, μέχρι τους νέους Αγώνες Πείνας

Το You Can See Everything κάνει στάση στην Ελλάδα πριν συνεχίσει την πορεία του για τις ταινίες στη μεγάλη κατηγορία των Όσκαρ.
Το You Can See Everything έφτασε επιτέλους στην Ελλάδα, ο Rocky Balboa τρέχει ξανά στους δρόμους της Φιλαδέλφειας και εμείς επιστρέφουμε στο Πάνεμ και τις ταινίες που είχαν εξαρχής ξεχωρίσει μεταξύ των young adult franchises.

Ακολουθεί ο σχολιασμός για τις ταινίες αυτής της εβδομάδας:

Μπορείς να Δεις τα Πάντα/You Can See Everything

Βαθμολογία: 93/100

Μπορούμε να δούμε τα πάντα, δεν σημαίνει όμως πως τα γνωρίζουμε.

Θεωρητικά, ας πούμε, υπάρχει άραγε κάτι που δεν ξέρουμε ήδη για την Elizabeth Holmes; Η ιδρύτρια της Theranos, που υποσχέθηκε να φέρει επανάσταση στην ιατρική με μια τεχνολογία αιματολογικών εξετάσεων που αποδείχθηκε απάτη, έχει υπάρξει αντικείμενο αμέτρητων δημοσιογραφικών ερευνών, βιβλίων, podcasts και τηλεοπτικών παραγωγών.

Κι όμως, στο You Can See Everything, ο Nathan Fielder και ο Lance Oppenheim καταφέρνουν το φαινομενικά αδύνατο: να μετατρέψουν μία εξαντλητικά καταγεγραμμένη ιστορία σε ένα συναρπαστικό κινηματογραφικό αίνιγμα. Έχοντας εξασφαλίσει πρόσβαση στη Holmes και την οικογένειά της κατά τις τελευταίες εβδομάδες πριν από τη φυλάκισή της, οι δύο δημιουργοί ξεκινούν φαινομενικά να φιλοτεχνήσουν ένα προσωπικό πορτρέτο της διαβόητης επιχειρηματία. Αυτό που προκύπτει, ωστόσο, είναι ένα ντοκιμαντέρ που αμφισβητεί διαρκώς όχι μόνο την αλήθεια των όσων καταγράφει, αλλά και την ίδια τη δυνατότητα του κινηματογράφου να την αποκαλύψει.

Η συνάντηση του Fielder με τη Holmes μοιάζει σχεδόν προδιαγεγραμμένη. Από τη μία, μια γυναίκα που οικοδόμησε μια ολόκληρη επιχειρηματική αυτοκρατορία πάνω στην προσεκτικά κατασκευασμένη δημόσια εικόνα της και που εξακολουθεί να επιμένει στην αθωότητά της. Από την άλλη, ένας κοινωνιολόγος φαρσέρ που έχει αφιερώσει την καριέρα του στη διερεύνηση των ορίων ανάμεσα στην αυθεντικότητα και την προσποίηση, μετατρέποντας την ανθρώπινη αμηχανία σε ιδιότυπη μορφή κωμωδίας.

Η χαρακτηριστική, σχεδόν εξωπραγματική αταραξία της Holmes λοιπόν, συναντά την αφοπλιστική αδεξιότητα του Fielder σε μια σειρά από συνομιλίες που θυμίζουν περισσότερο αναμέτρηση παρά συμβατική συνέντευξη. Το χιούμορ γεννάται μέσα από τις παύσεις, τις αποφυγές και την αδυναμία των δύο πλευρών να συναντηθούν ουσιαστικά – όσο περισσότερο ο Fielder προσπαθεί να διαπεράσει την επιφάνεια της συνομιλήτριάς του, τόσο εκείνη μοιάζει να απομακρύνεται, δημιουργώντας την παράδοξη αίσθηση ότι η συνεχής παρατήρηση ενός ανθρώπου μπορεί τελικά να τον καταστήσει ακόμη πιο ακατανόητο.

Η πραγματική ιδιοφυΐα του You Can See Everything ωστόσο, βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο μετατρέπει αυτή την αδυναμία κατανόησης σε κινηματογραφική εμπειρία. Η σκηνοθεσία του Oppenheim προσδίδει στο υλικό μια υποβλητική, σχεδόν ονειρική ποιότητα, όμως πίσω από το περίβλημα κρύβεται ένας θεμελιώδης προβληματισμός για τα κίνητρα και την ηθική του ντοκιμαντέρ. Τι σημαίνει, αλήθεια, να χαρακτηρίζουμε ένα κινηματογραφικό έργο «μη μυθοπλαστικό», όταν κάθε εικόνα του αποτελεί προϊόν επιλογής, κάθε σκηνή αποκτά διαφορετικό νόημα μέσα από το μοντάζ και η κάμερα, όσο επίμονα κι αν παρατηρεί, δεν μπορεί ποτέ να καταγράψει τα πάντα;

Ο Fielder εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στην αλήθεια και την αναπαράστασή της, χρησιμοποιώντας ως ιδανικό αντικείμενο μελέτης μια γυναίκα που μετέτρεψε τον ίδιο της τον εαυτό σε κατασκευή: μια σχεδόν σχηματική καρικατούρα της αντισυμβατικής ιδιοφυΐας της Silicon Valley, σχεδιασμένη να γοητεύει επενδυτές και να εμπνέει εμπιστοσύνη. Είναι, λοιπόν, η Holmes που παρακολουθούμε μπροστά στην κάμερα ένα αυθεντικό πρόσωπο ή απλώς η πιο πρόσφατη εκδοχή ενός ρόλου που υποδύεται εδώ και χρόνια; Και, ακόμη σημαντικότερα, σε ποιον ανήκει τελικά η εξουσία να καθορίσει την ταυτότητά της; Στην ίδια, που εξακολουθεί να κατασκευάζει το αφήγημά της, ή στα μέσα ενημέρωσης και στους κινηματογραφιστές που έχουν αναλάβει να το αποδομήσουν;

Εκεί ακριβώς, όμως, η ταινία υπερβαίνει την περίπτωση της Holmes και αποκτά μια βαθύτερη, σχεδόν υπαρξιακή διάσταση. Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε τι πραγματικά συμβαίνει στο μυαλό και στην καρδιά ενός άλλου ανθρώπου; Πότε μια εκδήλωση συναισθήματος αποτελεί χειραγώγηση και πότε προκύπτει από γνήσια συναισθηματική εμπλοκή; Και πόσο εύκολα συγχέουμε αυτό που βλέπουμε με αυτό που πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε; Ο Fielder δεν εξαιρεί ούτε τον εαυτό του από αυτή τη διερεύνηση, αναγνωρίζοντας πως ως δημιουργός του ντοκιμαντέρ διαθέτει και ο ίδιος τη δική του ατζέντα, τις δικές του προκαταλήψεις και τη δύναμη να διαμορφώσει την αντίληψη του κοινού.

Το You Can See Everything δεν επιχειρεί να προσφέρει οριστική απάντηση για την Elizabeth Holmes, αλλά να κλονίσει τη βεβαιότητά μας ότι μια τέτοια απάντηση είναι καν εφικτή. Το ευφυές κινηματογραφικό του πείραμα, μία συναρπαστική πραγματεία πάνω στην ανθρώπινη φύση, την ενσυναίσθηση και τα όρια της γνώσης μας για τους άλλους, θα καταλήξει κατά πάσα πιθανότητα στη δεκάδα Καλύτερης Ταινίας στα Όσκαρ και θα είναι μία πρωτιά για το σινεμά τεκμηρίωσης στα 100, σχεδόν, χρόνια του θεσμού.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από τη Feelgood.

I Play Rocky

Βαθμολογία: 70/100

Πενήντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του Rocky, ο Peter Farrelly επιστρέφει σε μία από τις πιο αγαπημένες ιστορίες αουτσάιντερ του αμερικανικού κινηματογράφου. Το I Play Rocky αφηγείται την απίθανη διαδρομή του Sylvester Stallone από την αφάνεια μέχρι την οσκαρική καταξίωση, αναπαράγοντας ουσιαστικά τη δραματουργική συνταγή της ίδιας της ταινίας του 1976. Ένας νεαρός ηθοποιός, που επιβιώνει με περιστασιακές δουλειές, έχει περάσει από την αστεγία και έχει αναγκαστεί να εμφανιστεί ακόμη και σε ερωτική ταινία χαμηλού προϋπολογισμού, γράφει ένα σενάριο εμπνευσμένο από την αναμέτρηση του Chuck Wepner με τον Muhammad Ali. Όταν το Hollywood εκδηλώνει ενδιαφέρον, εκείνος αρνείται πεισματικά να παραχωρήσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποιο καταξιωμένο αστέρα, ακόμη κι όταν οι οικονομικές προσφορές γίνονται αστρονομικές. Ξέρουμε, φυσικά, πώς κατέληξαν όλα. Όμως η ιστορία της επιμονής, των στερήσεων και της προσωπικής του δικαίωσης διαθέτει όλα τα συστατικά ενός χολιγουντιανού παραμυθιού που μοιάζει υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό.

Ο Farrelly, που γνωρίζει καλά πώς να χειρίζεται το συναίσθημα και την κωμωδία, προσεγγίζει το υλικό του με ανάλαφρη διάθεση και ειλικρινή τρυφερότητα. Αποφεύγει την επισημότητα της συμβατικής βιογραφίας και επιλέγει έναν ζωηρό, συχνά χιουμοριστικό ρυθμό, αφήνοντας τις συγκρούσεις του Stallone με τους παραγωγούς και τα στελέχη των στούντιο να αναδείξουν το παράλογο μιας βιομηχανίας που αναζητά διαρκώς το επόμενο μεγάλο ταλέντο, αρκεί αυτό να συμμορφώνεται με τους κανόνες της. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Anthony Ippolito, που πετυχαίνει κάτι πολύ δυσκολότερο από μία επιτυχημένη μίμηση: αναπαράγει με εντυπωσιακή ακρίβεια τη χαρακτηριστική φωνή, την κινησιολογία και τη σωματικότητα του νεαρού Stallone, χωρίς να χάνει την ευαλωτότητα, το χιούμορ και τη γοητευτική αδεξιότητά του. Γύρω του, ένα απολαυστικό σύνολο δεύτερων ρόλων (Anna Sophia Robb, Tracy Letts, P.J. Byrne, Toby Kebbell, Jay Duplass ) ενισχύει την αίσθηση μιας κινηματογραφικής περιπέτειας όπου το γέλιο συνυπάρχει με την αγωνία της αποτυχίας.

Ο Farrelly δεν παρουσιάζει τα γυρίσματα ως κάποια καλοκουρδισμένη διαδικασία που οδηγεί αναπόφευκτα σε ένα αριστούργημα, αλλά ως μία διαρκή άσκηση αυτοσχεδιασμού, συμβιβασμών και ευρηματικότητας. Με μια τραχιά, ανεπιτήδευτη ενέργεια που παραπέμπει στο ανεξάρτητο αμερικανικό σινεμά της δεκαετίας του ’70, ανασυνθέτει το δημιουργικό χάος μιας παραγωγής που προσπαθεί να υπερβεί τις οικονομικές και πρακτικές της δυνατότητες. Από τις ανορθόδοξες λύσεις στα γυρίσματα μέχρι την αξιοποίηση της τότε πρωτοποριακής Steadicam, η ταινία αναδεικνύει τη συλλογική προσπάθεια πίσω από εικόνες που έμελλε να αποκτήσουν μυθικές διαστάσεις. Περισσότερο, επομένως, από ένα εγκώμιο στον Stallone, λειτουργεί ως μια εγκάρδια ωδή στο σινεμά χαμηλού προϋπολογισμού και σε εκείνους τους πεισματάρηδες, πολυμήχανους δημιουργούς που καταφέρνουν να πραγματοποιήσουν το όραμά τους με ελάχιστα μέσα και περίσσευμα αποφασιστικότητας.

Ασφαλώς, αυτή η νοσταλγική ματιά έχει και τα όριά της. Ο Farrelly ενδιαφέρεται περισσότερο να αναπαράξει τη συγκίνηση του θριάμβου παρά να εξετάσει σε βάθος τις αντιφάσεις του ήρωά του, ενώ ορισμένες δραματικές ευκολίες και η εξιδανίκευση της πραγματικής ιστορίας προδίδουν την πρόθεσή του να προσφέρει ένα απολαυστικό θέαμα για το ευρύ κοινό. Υπάρχει, ωστόσο, κάτι αφοπλιστικά γοητευτικό στο γεγονός ότι ο Farrelly δεν προσπαθεί να αποδομήσει έναν κινηματογραφικό μύθο, αλλά να μας θυμίσει γιατί εξακολουθούμε να τον αγαπάμε. Αν ο Rocky Balboa απέδειξε πως η νίκη δεν προϋποθέτει πάντοτε να κατατροπώσεις τον αντίπαλό σου, ο Stallone διεκδίκησε κάτι ακόμη πιο παράτολμο: το δικαίωμα να ορίσει ο ίδιος τους όρους της συμμετοχής του. Και κάπως έτσι, το I Play Rocky, χωρίς να διεκδικεί ιδιαίτερο καλλιτεχνικό βάθος, πετυχαίνει να μετατρέψει την ιστορία της δημιουργίας μιας ταινίας σε μια εξίσου μεταδοτική γιορτή της πίστης στο ακατόρθωτο.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Tanweer.

The Hunger Games: Η Ανατολή του Θερισμού/The Hunger Games: Sunrise on the Reaping

Βαθμολογία: 62/100

Tα Hunger Games ήταν, τελικά, η εξαίρεση στον κανόνα. Όταν οι περισσότερες ανταγωνιστικές σειρές χρησιμοποιούσαν αυταρχικά καθεστώτα ως σκηνικό για ιστορίες ενηλικίωσης και ερωτικά τρίγωνα, η δημιουργία της Suzanne Collins διέθετε πραγματική πολιτική αιχμή, εξερευνώντας την ταξική ανισότητα, την κρατική βία, την προπαγάνδα και τη μετατροπή του ανθρώπινου πόνου σε μαζική ψυχαγωγία. Το Sunrise on the Reaping, η δεύτερη κινηματογραφική επιστροφή στο παρελθόν του Πάνεμ μετά το Ballad of Songbirds and Snakes, αφηγείται τη συμμετοχή του νεαρού Haymitch Abernathy στους 50ούς Αγώνες Πείνας, 24 χρόνια πριν από την εμφάνιση της Katniss. Μόνο που, παρά τις ενδιαφέρουσες πολιτικές και δραματικές προεκτάσεις του υλικού, η ταινία καταλήγει να λειτουργεί περισσότερο ως μία συλλογή των greatest hits της σειράς παρά ως μία πραγματικά αναγκαία προσθήκη στη μυθολογία της.

Η αίσθηση του déjà vu είναι αναπόφευκτη. Η κλήρωση, το ταξίδι στο Καπιτώλιο, οι εκκεντρικοί εκπρόσωποι της εξουσίας, η τηλεοπτική κατασκευή των διαγωνιζομένων, οι συμμαχίες και, φυσικά, η επιστροφή σε μια αρένα όπου ο θάνατος μετατρέπεται σε ψυχαγωγία: όλα τα γνώριμα συστατικά βρίσκονται και πάλι στη θέση τους. Ο Francis Lawrence, που γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον σκηνοθέτη το κινηματογραφικό σύμπαν της Collins, τα παρουσιάζει με τη γνώριμη οπτική του αυτοπεποίθηση, αξιοποιώντας την αντίθεση ανάμεσα στην παρακμιακή πολυτέλεια του Καπιτωλίου και τη σκληρή πραγματικότητα των Περιφερειών. Η νέα αρένα, με το σχεδόν ειδυλλιακό φυσικό τοπίο της, είναι μία ακόμη αποτελεσματική αντιπαράθεση ομορφιάς και βαρβαρότητας. Η σκηνοθετική δεξιοτεχνία όμως δεν αρκεί για να εξουδετερώσει την προβλεψιμότητα μιας αφήγησης που σπάνια απομακρύνεται από τις δοκιμασμένες συντεταγμένες του franchise.

Ακόμη πιο αμήχανη είναι η επιμονή της ταινίας σε ένα συχνά άκομψο και υπερβολικά αυτάρεσκο fan service. Το καστ που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους Ralph Fiennes, Glenn Close, Jesse Plemons, Elle Fanning και Kieran Culkin, συνεχίζοντας την παράδοση του franchise για επιτελεία πρώτης γραμμής, μετατρέπεται κατά στιγμές σε μια ατελείωτη παρέλαση αναγνωρίσιμων προσώπων και χαρακτήρων, με κάθε νέα εμφάνιση να μοιάζει σχεδιασμένη περισσότερο για να αποσπάσει την αντίδραση των μυημένων θεατών παρά για να εξυπηρετήσει την ίδια την ιστορία. Οι αναφορές στις προηγούμενες ταινίες, οι οικογενειακές και προσωπικές συνδέσεις, οι γνώριμες χειρονομίες και τα αφηγηματικά κλεισίματα του ματιού δημιουργούν την εντύπωση ενός σύμπαντος που μικραίνει όσο περισσότερο επιχειρεί να διευρυνθεί.

Στο κέντρο αυτής της υπερφορτωμένης παραγωγής βρίσκεται, ευτυχώς, ο Joseph Zada. Αναλαμβάνοντας να ενσαρκώσει τη νεότερη εκδοχή ενός χαρακτήρα ανεξίτηλα συνδεδεμένου με τον Woody Harrelson, ο νεαρός Αυστραλός αποφεύγει την παγίδα της μίμησης και δημιουργεί έναν Haymitch με τη δική του εσωτερική ζωή. Κυριαρχεί στο κάδρο χωρίς να καταφεύγει σε επιδεικτικές ερμηνευτικές επιλογές, μετατρέποντας μία, σε μεγάλο βαθμό, προβλέψιμη ιστορία προέλευσης σε μια τραγωδία με ανθρώπινο βάρο. Η ταινία μπορεί να μην ανακαλύπτει κάτι καινούργιο για το Πάνεμ, αναδεικνύει όμως έναν νέο κινηματογραφικό σταρ που είχε ήδη αναγγείλει το East of Eden.

Παρά τις αδυναμίες της, η ταινία αποκτά, ειδικά στο τελευταίο της μέρος, μία συναισθηματική βαρύτητα που υπενθυμίζει γιατί το σύμπαν της Collins εξακολουθεί να έχει σημασία. Η νίκη δεν ισοδυναμεί με απελευθέρωση, η επιβίωση συνοδεύεται από ανυπολόγιστες απώλειες και η αντίσταση απέναντι σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς δεν εγγυάται ούτε δικαιοσύνη ούτε προσωπική λύτρωση. Επαναφέρει την πολιτική διάσταση της αφήγησης αντιμετωπίζοντας την επανάσταση ως μια μακροχρόνια διαδικασία της οποίας οι πρωτεργάτες ενδέχεται να μη ζήσουν για να δουν τους καρπούς της. Αυτές είναι οι αναλαμπές όπου το Sunrise on the Reaping ξεφεύγει από τη μηχανική αναπαραγωγή της φόρμουλας και αγγίζει ξανά την τραγικότητα και την πολιτική οξυδέρκεια των καλύτερων στιγμών της σειράς.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από τη Spentzos.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ:

Survivors: Ξαναγράφοντας τον Μύθο της

 

Η ταινία κυκλοφορεί στην Αθήνα στις 19/11 (Γαλλικό Ινστιτούτο) και στις 20, 21, 23/11 (Κινηματογράφος Δαναός).

Ο Πλανήτης των Κρυστάλλων/The Crystal Planet

Στον πρόσφατα αποικισμένο Πλανήτη των Κρυστάλλων, η 11χρονη Ρέα γίνεται φίλη με ένα μικρό, δεινοσαυρόμορφο πλάσμα που ονομάζεται Μπέρτζι, το οποίο χωρίστηκε από τη μητέρα του εξαιτίας ενός μεταλλαγμένου τέρατος.

Η Ρέα και ο Μπέρτζι πρέπει να βασιστούν στον δεσμό της φιλίας τους και στο θάρρος τους για να ξεπεράσουν τις προκλήσεις που βρίσκονται μπροστά τους και να προστατεύσουν την εύθραυστη ισορροπία της ζωής στον Πλανήτη των Κρυστάλλων.

Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Tanweer.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.

Exit mobile version