Όταν ο Μιχάλης Μόσιος μπήκε στον Γυάλινο Κόσμο του Tennessee Williams

Για το ευρύ κοινό, ο Μιχάλης Μόσιος ήταν, είναι και θα είναι ο «Ταμτάκος». Μια cult φιγούρα -άρρηκτα συνδεδεμένη με εκείνη τη θορυβώδη, low-budget αισθητική των 80s- που γεννήθηκε τυχαία όχι στη μεγάλη οθόνη, από την οποία έγινε ευρέως γνωστός, αλλά πάνω στο θεατρικό σανίδι και έμελλε να γράψει τη δική της ιστορία στην ελληνική ποπ κουλτούρα.

«Ο Ερωτόγυφτος με το Ντάτσουν», «Ταμτάκος ο ηλεκτρονικός γύφτος», «Ο Ταμτάκος στο Ναυτικό», «Ταμτάκο, προχώρα, ξεβρόμισε τη χώρα», είναι μόνο μερικοί από τους τίτλους των 14 βιντεοταινιών που γύρισε από το 1983 έως και το 1990 και έχτισαν το franchise του «Ταμτάκου».

Άλλες εποχές τότε. Ο κόσμος γελούσε με την υπερβολή, τα στερεότυπα ήταν ψιλά γράμματα και οι κοινωνιολογικές αναλύσεις σχεδόν ανύπαρκτες.

Ο Μιχάλης Μόσιος φυσικά δεν ήταν πάντα ο «Ταμτάκος» με τα καρό σακάκια και τις τραγιάσκες.

Ίσως, για αυτό και το «αντίο» του γιου του που επέλεξε να τον αποχαιρετήσει με ένα θεατρικό απόσπασμα από τον «Γυάλινο Κόσμο» του Tennessee Williams, να είναι το πιο αναπάντεχο plot twist της ημέρας.

Στο απόσπασμα της θεατρικής παράστασης στο πλαίσιο της εκπομπής «Το θέατρο της Δευτέρας, 1976», που σώζεται στο αρχείο της ΕΡΤ, ο Μιχάλης Μόσιος υποδύεται τον Tom Wingfield, γιο της Amanda και αφηγητή του έργου, που παλεύει με τις δικές του επιθυμίες για ελευθερία και καλλιτεχνική έκφραση, ενώ αισθάνεται παγιδευμένος από τις οικογενειακές υποχρεώσεις και τη μονοτονία της δουλειάς του.

«Πολλοί τον αγαπήσατε ως “Ταμτάκο”, όμως θα ήθελα να μοιραστώ μαζι σας ενα σπάνιο απόσπασμα απο τον “Γυάλινο Κόσμο” του Τενεσι Ουίλιαμς, και να τον αποχαιρετήσω με αυτό.

Αντίο πατέρα. Δεν μπορώ να χωνέψω την απουσία σου», έγραψε στη σχετική ανάρτηση ο γιος του, ο οποίος ήταν και εκείνος που έκανε γνωστή τη δυσάρεστη είδηση.

«Δεν το πιστεύω ότι γράφω αυτό το κείμενο…όμως με τεράστιο πόνο οφείλω να ανακοινώσω πως ο μπαμπάς μου, Μιχάλης Μόσιος, δυστυχώς έφυγε… Ο μεγαλύτερος μου εφιάλτης έγινε πραγματικότητα.

Ήσουν ο πιο τίμιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει, και σε ευχαριστώ που μου έδωσες τις ευαισθησίες σου, το ήθος σου, και μου έμαθες να είμαι τίμιος και αξιοπρεπής. Πήγες να βρεις τον αδερφό σου τον Στάθη που μοιραστηκατε τόσα πολλά, πριν κάνετε ακόμα καριέρα. Η μόνη φορά που σε είδα να κλαις σαν μωρό παιδί ήταν όταν έφυγε.

Τώρα κι εμείς με την σειρά μας κλαίμε για εσένα. Το μόνο που με χαροποιεί (όσο είναι δυνατόν) είναι οτι έφυγες πλήρης, γεμάτος. Ένα ορφανό φτωχό παιδί, που κατάφερε να μοιράσει γέλιο και να τον αγαπήσει ο κόσμος.

Θα κλείσω με ένα στιχάκι από ένα τραγούδι που είχα γράψει, για τον φόβο του να χάσω τον μπαμπά μου

Δεν ξέρω πως θα το αντέξω

Άμα σε χάσω μπαμπά

Θ’αφήσω τα κλειδιά μου απ’έξω

Μήπως και μπεις ξανά.

Αντίο πατέρα μου».

Πώς γεννήθηκε ο χαρακτήρας του «Ταμτάκου»

Ο ρόλος του «Ταμτάκου» γεννήθηκε επί σκηνής, έπειτα από μία απρόσμενη αντικατάσταση. Το 1975 ο Μιχάλης Μόσιος συμμετείχε στην παράσταση «Η Χαρτοπαίχτρα» με τη Ρένα Βλαχοπούλου, υποδυόμενος τον γιο της. Στην ίδια παράσταση έπαιζε και ο Θέμης Μάνεσης σε έναν κλασσικό ρόλο μάγκα, αυτόν του «παπατζή».

Ο Θέμης Μάνεσης, κατά τον μύθο αποχώρησε και ο Μόσιος κλήθηκε να τον αντικαταστήσει. Πήρε από το βεστιάριο μια παλιά τραγιάσκα, ρούχα και περούκα ώστε να μην καταλάβει το κοινό ότι έκανε διπλό ρόλο και υποδύθηκε τον κλεφτοκοτά. Μόλις εμφανίστηκε στη σκηνή οι θεατές άρχισαν να γελάνε και τότε η Βλαχοπούλου του είπε ότι κάνει και για επιθεώρηση.

Ποιος ήταν ο Μιχάλης Μόσιος

Ο Μιχάλης Μόσιος γεννήθηκε το 1947 στη Θεσσαλονίκη, κάνοντας τα πρώτα του βήματα στο ελληνικό θέατρο στην Θεσσαλονίκη και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Στην αρχή υπηρέτησε το κλασικό θέατρο, πριν γίνει ευρέως γνωστός μέσα από την κωμωδία.

Την περίοδο 1969-1972 συμμετείχε σε παραστάσεις αρχαίων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, όπως «Πλούτος» του Αριστοφάνη, «Αγαμέμνων» του Αισχύλου, «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη, «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, «Μάκβεθ» του William Shakespeare‎‎, «Φάουστ» του Johann Wolfgang von Goethe‎‎, «Ένα Ονειρόδραμα» του August Strindberg, «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» του William Shakespeare‎‎, «Ερωτόκριτος» του Βιτσέντζου Κορνάρου, «Ο Βασιλικός» του Αντωνίου Μάτεση, «Το Ζευγάρωμα» του Γρηγόριου Ξενόπουλου, «Οι Πίθηκοι» του Γρηγόρη Βαφιά και «Γεωργάκης Ολύμπιος – Εμμανουήλ Παππάς – Οι ρίζες» των Γιώργου Κιτσόπουλου και Θάνου Κωτσόπουλου.

Η συνέχεια τον βρήκε στην Αθήνα να συμμετέχει σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις. Το 1972 πήρε μέρος στην κινηματογραφική ταινία «Αν Ήμουν Πλούσιος» σε σκηνοθεσία του Στέλιου Τατασόπουλου και στη θεατρική παράσταση «Ριχάρδος Γ’» με τον Δημήτρη Χορν στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Τη χειμερινή περίοδο 1972-1973 εμφανίστηκε στο Μοντέρνο Θέατρο και στην παράσταση «Τα Πατατάκια» του Arnold Wesker, το 1973 στο Θέατρο Μινώα στην παράσταση «Θέλω Έρωτα Όχι Πόλεμο», την περίοδο 1973-1974 συμμετείχε στην περιοδεία της παράστασης «Ο Σεΐχης Της Καβάλας» με τη Ρένα Βλαχοπούλου, συνεργασία που ευδοκίμησε τα επόμενα χρόνια της μεταδικτατορικής Ελλάδας.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ