Το Heated Rivalry είναι φαινόμενο για το γυναικείο κοινό. Τι μας μαθαίνει για τη γυναικεία επιθυμία;

Και ξαφνικά, εκεί που είχαμε καταλήξει για τα τηλεοπτικά γεγονότα της χρονιάς που πέρασε, συνέβη το Heated Rivalry. Μία μικρή ρομαντική σειρά με το περιορισμένο, αρχικά, κοινό της καναδικής streaming υπηρεσίας Crave, μετατράπηκε σε ένα ευρύτερο πολιτισμικό φαινόμενο.

Το Heated Rivalry που μόλις έγινε διαθέσιμο και στην Ελλάδα μέσα από το Vodafone TV, ζωντανεύει την ιστορία δύο επαγγελματιών χόκεϊ, του Shane Hollander και του Ilya Rozanov, που μετατρέπουν μια ανταγωνιστική ρήξη σε βαθιά, παθιασμένη ερωτική σχέση.

Η απήχησή του, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια του fandom: συζητήθηκε εκτενώς στα social media, αναλύεται από δημοσιογράφους, sex experts και ψυχολόγους, και συχνά αντιμετωπίζεται όχι απλώς ως ψυχαγωγία, αλλά ως ενδεικτικό παράδειγμα του πώς η σύγχρονη ποπ κουλτούρα αναπαριστά — ή επαναδιαπραγματεύεται — την επιθυμία.

Το ενδιαφέρον δεν έγκειται μόνο στο γεγονός ότι το Heated Rivalry εστιάζει σε μία ερωτική ιστορία ανάμεσα σε δύο άντρες, πράγμα ακόμη σπάνιο όσον αφορά κεντρικούς χαρακτήρες σε σειρές, αλλά και στο ότι η αφήγηση έχει βρει πανίσχυρη ανταπόκριση σε γυναικείο κοινό.

Ότι ορισμένες γυναίκες απολαμβάνουν να βλέπουν άνδρες να κάνουν σεξ μεταξύ τους στην οθόνη δεν είναι ακριβώς καινούργιο – το PornHub ισχυρίζεται πως σχεδόν οι μισοί από τους θεατές γκέι πορνό στην πλατφόρμα του είναι γυναίκες – το Heated Rivalry όμως είναι ίσως το πρώτο πραγματικά mainstream παράδειγμα του φαινομένου στη Βόρεια Αμερική. Σύμφωνα με στοιχεία του HBO που είχαν δημοσιεύσει οι New York Times, καθώς το κοινό της σειράς αυξανόταν, έγερνε ακόμη περισσότερο προς τις γυναίκες, προκαλώντας έκπληξη στα τηλεοπτικά στελέχη.

Το TikTok και το Instagram είναι γεμάτα με βίντεο γυναικών που καταγράφουν τις δακρυσμένες αντιδράσεις τους στο The Cottage (όταν δεις, θα καταλάβεις), ή εκφράζουν την απόλυτη απογοήτευσή τους για τη θλιβερή αντίθεση μεταξύ της κατεστραμμένης από τις εφαρμογές ερωτικής τους ζωής και της ευαίσθητης λαχτάρας των Shane και Ilya. Λεσβιακά και γυναικεία sports bars διοργάνωναν μαραθώνιες προβολές των έξι επεισοδίων, με το σλόγκαν ενός μπαρ για την εκδήλωσή του να είναι, «οι λεσβίες αγαπούν την αργή καύση». Ο late night παρουσιαστής Jimmy Fallon σύγκρινε το πλήθος που συγκεντρώθηκε για να τον δει να παίρνει συνέντευξη από τον Hudson Williams (Shane), με τον ενθουσιασμό που είχε παρατηρήσει μονάχα για την K-pop μπάντα BTS και τον Harry Styles.

Τα ερωτήματα που προκαλούνται ξεφεύγουν από το επίπεδο της απλής τηλεοπτικής επιτυχίας – γιατί μία ιστορία queer ρομάντζου, τοποθετημένη σε έναν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο όπως είναι ο επαγγελματικός αθλητισμός, γίνεται όχημα μέσα από το οποίο πολλές γυναίκες αναγνωρίζουν, επεξεργάζονται και επαναπροσδιορίζουν τη δική τους σχέση με την επιθυμία;

Κλειδί είναι το πώς η σειρά παίζει με τον αρχέγονο ρόλο της επιθυμίας: δεν δείχνει μόνο δύο άντρες που επιθυμούν ο ένας τον άλλο, αλλά δύο ανθρώπους που δείχνουν ευάλωτοι, γεμάτοι δισταγμό, φόβο, αλλά και αληθινό πάθος. Αυτή η απροκάλυπτη ευαισθησία — ειδικά στους χαρακτήρες που παραδοσιακά η κοινωνία θέλει δυνατούς, σκληρούς και αδιάφορους — δίνει στις γυναίκες θεατές κάτι που σπάνια βλέπουμε στις ετεροφυλοφιλικές ιστορίες: αντρική επιθυμία που δεν είναι απλώς επιβολή ή δύναμη, αλλά ανάγκη, συναίσθημα, και αμοιβαιότητα. Το γεγονός ότι αυτοί οι δύο άντρες αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν τόσο τον εαυτό τους όσο και την κοινωνία γύρω τους, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσουν μια σχέση ισότητας, έλξης και φροντίδας, δείχνει πως η σειρά απευθύνεται — και αγγίζει — κάτι πολύ πέρα από το απλό ερωτικό περιεχόμενο.

Μία εκ των πολλών ειδικών του σεξ που έχουν συνδράμει στη δημόσια κουβέντα γύρω από το Heated Rivalry, η Casey Tanner, δήλωσε σε συνέντευξή της στο Cosmopolitan, πως υπάρχουν ορισμένοι συγκεκριμένοι λόγοι για τους οποίους η δυναμική των γκέι ανδρών στο επίκεντρο της σειράς μπορεί να είναι τόσο ελκυστική για τις γυναίκες, ειδικά για όσες έχουν σεξουαλικές σχέσεις με άνδρες.

«Για πολλές straight γυναίκες, η έλξη του Heated Rivalry έγκειται στο να βλέπουν άντρες να κάνουν κάτι που επιθυμούν περισσότερο στην πραγματική ζωή – να είναι ορατά ευάλωτοι», εξήγησε. «Η χημεία μεταξύ του Shane και του Ilya δεν είναι διακριτική — λαχταρούν, εμπλέκονται, αναδιατάσσουν τις ζωές τους ο ένας γύρω από τον άλλον».

Ο τρόπος με τον οποίο οι χαρακτήρες εκφράζουν την ευαλωτότητά τους απαλλάσσει τη γυναικεία επιθυμία από κοινωνικούς περιορισμούς.

Η σειρά δεν είναι απλώς αισθησιακή επειδή δείχνει δύο όμορφους άντρες να συνδέονται ερωτικά (παρότι ναι, η ερωτική τους χημεία είναι φωτιά). Είναι αισθησιακή επειδή επιτρέπει στις γυναίκες να βιώσουν την επιθυμία χωρίς το φορτίο που έχει συσσωρευτεί γύρω από τον γυναικείο ρόλο στην ετεροφυλική σεξουαλικότητα. Πολλές γυναίκες έχουν συνηθίσει σε περιπτώσεις όπου η επιθυμία τους αντικειμενοποιείται ή μειώνεται σε ταινίες και μυθοπλασίες, μετατρέπεται σε αντιδραστικό ρόλο στην ανδρική θέληση, ή βαραίνει με ανισότητες και προσδοκίες. Έχουν, στην πραγματικότητα ή την οθόνη, συνηθίσει το σεξ να εστιάζει στην ανδρική απόλαυση και να κουβαλά συχνά πίεση, άγχος ή και τραύμα. Παρακολουθώντας σεξ χωρίς γυναίκα στο κάδρο, φεύγει η εσωτερικευμένη αγωνία του «πώς φαίνομαι», «αν αρκώ», «αν παίζω σωστά κάποιον ρόλο».

Είναι ανοιχτή επιθυμία που δεν φοβάται να εκδηλωθεί και που λειτουργεί εκτός των περιορισμών του ανδρικού βλέμματος. Είναι συναισθηματική έκφραση που δεν παρουσιάζεται ως μειονέκτημα, αλλά πυρήνας της αφήγησης.

Στο Heated Rivalry βλέπουμε δύο άνδρες που θέλουν ο ένας τον άλλο επειδή βρίσκουν ο ένας τον άλλον επιθυμητό. Όχι επειδή πρέπει να επιβεβαιώσουν κάτι για το φύλο τους ή την ταυτότητά τους. Αυτό από μόνο του είναι κάτι σπάνιο για τις θεάτριες: μία κοινή, αμοιβαία επιθυμία που δεν επιβάλλεται και λείπει από την πλειονότητα των mainstream ιστοριών.

Δεν φαίνεται να είναι απλώς κάποια γκουρμέ φαντασίωση. Είναι σύμπτωμα μίας ευρύτερης μετατόπισης: της ανάγκης για αφηγήσεις όπου η επιθυμία παρουσιάζεται χωρίς τις παραδοσιακές ιεραρχίες φύλου, χωρίς τον καταναγκασμό του ανδρικού βλέμματος και χωρίς την αντικειμενοποίηση, τις ενοχές, το στίγμα που συχνά βαραίνει τις ετεροφυλοφιλικές ρομαντικές ιστορίες. Μία συλλογική απάντηση σε μια μακρά παράδοση όπου οι γυναίκες έχουμε συχνά περιοριστεί στην κατανάλωση επιθυμίας αντί στο βίωμά της μέσα από ασφάλεια, συναίνεση και συναισθηματική επένδυση.

Οι γυναίκες δεν παρακολουθούν απλώς μια σειρά. Εμπλέκονται σε μία αφήγηση που αναδιαπραγματεύεται το πώς πρέπει να λειτουργεί η επιθυμία στη ζωή τους.