Από τα θρανία στα όνειρα: Οι τρεις φάσεις της νεότητας και όσα μαθαίνουμε μεγαλώνοντας

Θέλω μιας που βρισκόμαστε σε περίοδο διακοπών, να ξεκινήσω αυτό το κείμενο με ένα ταξίδι. Πάμε να μπούμε λοιπόν σε μια χρονοκάψουλα και να σε ταξιδέψω πίσω στον χρόνο. Τότε που ακόμα καθόσουν στο θρανίο και ανυπομονούσες να μεγαλώσεις για να μη σου λένε τι να κάνεις. Είναι κάπως διαφορετικό το συναίσθημα τώρα που μεγάλωσες, σωστά;

Όταν ήμασταν ακόμη παιδιά, η ζωή έμοιαζε να απλώνεται μπροστά μας σαν ένας απέραντος κόσμος με επιλογές. Φανταζόμασταν τον εαυτό μας να μεγαλώνει, να κατακτά κορυφές, να βρίσκει τον δρόμο του και να ζει ακριβώς όπως ονειρεύεται. Στο μυαλό μας, όλα έμοιαζαν να ακολουθούν μια ευθεία πορεία: το σχολείο, οι σπουδές, η δουλειά. Σαν τρεις στάσεις ενός ταξιδιού που οδηγεί με βεβαιότητα στον προορισμό.

Καθώς τα χρόνια περνούν, ανακαλύπτουμε πως η ενηλικίωση δεν είναι ένα παραμύθι με προκαθορισμένο τέλος. Είναι μια διαδρομή γεμάτη μικρές νίκες, αμφιβολίες, προσδοκίες, λάθη και νέες αρχές. Από τα μαθητικά θρανία μέχρι τα αμφιθέατρα και από εκεί στην αναζήτηση της πρώτης επαγγελματικής ευκαιρίας, όλα παίζουν. Κι όμως, πίσω από κάθε ηλικία και κάθε σταθμό, υπάρχει ένας κοινός ορίζοντας: η ανάγκη να βρούμε τη θέση μας στον κόσμο και να αποδείξουμε – κυρίως στον εαυτό μας  – (ό)τι αξίζουμε.

Καθώς τα χρόνια περνούν, ανακαλύπτουμε πως η ενηλικίωση δεν είναι ένα παραμύθι με προκαθορισμένο τέλος. Είναι μια διαδρομή γεμάτη μικρές νίκες, αμφιβολίες, προσδοκίες, λάθη και νέες αρχές. Από τα μαθητικά θρανία μέχρι τα αμφιθέατρα και από εκεί στην αναζήτηση της πρώτης επαγγελματικής ευκαιρίας, όλα παίζουν. Με οδηγό αυτήν ακριβώς την αυθεντικότητα και τα θέλω των νέων, το WHAT’S UP υιοθετεί μια πιο σύγχρονη και δυναμική αισθητική για να εκφράσει μια γενιά που δεν ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μονοπάτι, αλλά δημιουργεί το δικό της, όπου όλα είναι εφικτά.

Η κατεύθυνση αυτή αποτυπώνεται και στη νέα υπογραφή «ΟΛΑ ΠΑΙΖΟΥΝ», που εκφράζει τη στάση ζωής της νέας γενιάς: μια πραγματικότητα χωρίς περιορισμούς, όπου οι επιλογές είναι ανοιχτές και οι δυνατότητες πολλές. Στον αέρα βρίσκεται ήδη και η σχετική καμπάνια, που δίνει φωνή σε όλους τους νέους για να μιλήσουν για τις δικές τους ανάγκες και τα δικά τους θέλω. Τις φωνές αυτές ακούσαμε και σχολιάσαμε και εμείς οι 4 – η Ντενίσα Μπαϊρακτάρη, ο Θέμης Καίσαρης, ο Κωνσταντίνος Βρεττός και εγώ (Μάριον Παλιούρα εδώ), μετά από πρόσκληση του WHAT’S UP, σύμφωνα και με τα δικά μας βιώματα και την έως τώρα επαγγελματική μας πορεία.

Οι εκπρόσωποι της Gen Z, βρίσκονται σε πολλά διαφορετικά στάδια αυτής της διαδρομής, κυνηγώντας από κοινού την πραγμάτωση των ονείρων τους. Ή μήπως η ζωή πια είναι τέτοια που δεν σου επιτρέπει να ονειρεύεσαι; Προσωπικά, δεν εγκατέλειψα ποτέ το όραμα της επιτυχίας. Στο σχολείο, το άγχος ξεχείλιζε από το κεφάλι μου και έμοιαζε να σκεπάζει κάθε φιλοδοξία και στόχο.

Στην πραγματικότητα όμως, αυτό απλά καθυστέρησε το να βρω τον εαυτό μου επαγγελματικά, αν ποτέ μπορεί να τον βρει κανείς κιόλας. Κι αυτό φαίνεται να είναι ένα κοινό βίωμα για όλους μας μεγαλώνοντας, σύμφωνα με όλα όσα δήλωσαν στην κάμερα του Oneman, οι Gen Zers. Το “να μην αγχώνεσαι” είναι μια φοβερά κλισέ και πολύ εκνευριστική συμβουλή, την περίοδο που εσύ πνίγεσαι για να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις και τις προσδοκίες του εκπαιδευτικού συστήματος, των γονιών, των δασκάλων και του εαυτού σου. Μοιάζει λες και πράγματι, οι εξετάσεις καθορίζουν ολόκληρο το μέλλον σου. 

Οι εκπρόσωποι της Gen Z, βρίσκονται σε πολλά διαφορετικά στάδια αυτής της διαδρομής, κυνηγώντας από κοινού την πραγμάτωση των ονείρων τους. Ή μήπως η ζωή πια είναι τέτοια που δεν σου επιτρέπει να ονειρεύεσαι; Προσωπικά, δεν εγκατέλειψα ποτέ το όραμα της επιτυχίας. Στο σχολείο, το άγχος ξεχείλιζε από το κεφάλι μου και έμοιαζε να σκεπάζει κάθε φιλοδοξία και στόχο.

Στην πραγματικότητα όμως, αυτό απλά καθυστέρησε το να βρω τον εαυτό μου επαγγελματικά, αν ποτέ μπορεί να τον βρει κανείς κιόλας. Κι αυτό φαίνεται να είναι ένα κοινό βίωμα για όλους μας μεγαλώνοντας, σύμφωνα με όλα όσα δήλωσαν στην κάμερα του Oneman, οι Gen Zers. Το “να μην αγχώνεσαι” είναι μια φοβερά κλισέ και πολύ εκνευριστική συμβουλή, την περίοδο που εσύ πνίγεσαι για να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις και τις προσδοκίες του εκπαιδευτικού συστήματος, των γονιών, των δασκάλων και του εαυτού σου. Μοιάζει λες και πράγματι, οι εξετάσεις καθορίζουν ολόκληρο το μέλλον σου. 

Ο πρώτος αφορά τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Αρκετοί νέοι θεωρούν ότι χρειάζεται ανανέωση στο ανθρώπινο δυναμικό της εκπαίδευσης, ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη σύνδεση με τη σύγχρονη πραγματικότητα και τις ανάγκες των μαθητών. Ο δεύτερος άξονας αφορά την ύλη. Πολλοί υποστήριξαν ότι το σχολείο εξακολουθεί να δίνει έμφαση σε γνώσεις που συχνά δεν συνδέονται με την καθημερινότητα ή την αγορά εργασίας. Θα ήθελαν ένα εκπαιδευτικό σύστημα πιο πρακτικό, που να διδάσκει δεξιότητες χρήσιμες για τη ζωή, όπως οικονομική διαχείριση, ψηφιακές δεξιότητες, επαγγελματικό προσανατολισμό και κριτική σκέψη.

Λίγες μέρες πριν, μου ήρθε μια ανάμνηση από τα φοιτητικά μου χρόνια, τότε που πίναμε φρέντο εσπρέσσο στο Use της πλατείας Καρύτση και ανυπομονούσαμε για το μεγαλείο της ζωής: “Δεν μπορώ να με φανταστώ να κάνω μόνο ένα πράγμα”, είχα πει στις φίλες μου. “Θέλω να γράφω βιβλία, να κάνω ραδιόφωνο, μεταγλωττίσεις, συνεντεύξεις, αλλιώς θα βαριέμαι”, έλεγα για το πώς φαντάζομαι τον εαυτό μου σε δέκα χρόνια.

Fast forward στο σήμερα και μετά από πολλές προσπάθειες να αφιερωθώ σε έναν τομέα, σε μία δουλειά, σε μία εταιρεία, εργάζομαι ως ελεύθερη επαγγελματίας και μοιράζω τη μέρα μου ανάμεσα σε γράψιμο, τηλεόραση και social media. Οι διαδρομές και οι σταθμοί άλλαξαν, αλλά με έναν τρόπο εγώ τελικά έχω διαμορφώσει τη ζωή μου έτσι όπως οραματιζόμουν κάποτε. Όλα παίζουν όταν κυνηγάς τον στόχο. Ακόμα κι αν δεν τον έχεις εντοπίσει ακριβώς, είναι οι μικρές καθημερινές αποτυχίες, επιτυχίες, αμφισβητήσεις και επιβεβαιώσεις που θα σε οδηγήσουν εκεί που πρέπει να πας.  

Και κάπως έτσι ανοίγει η μεγάλη πόρτα, ο βασικός πυλώνας της ενηλικίωσης, η αναζήτηση εργασίας και η είσοδος στην επαγγελματική ζωή. Αυτό είναι ίσως το σημείο όπου η πραγματικότητα συγκρούεται πιο έντονα με τις προσδοκίες. Όταν ρωτήσαμε τους νέους αν η ενήλικη ζωή είναι όπως την είχαν φανταστεί, οι περισσότεροι απάντησαν αρνητικά. Όχι επειδή δεν έχει όμορφες στιγμές, αλλά επειδή είναι πολύ πιο απαιτητική. Πολλοί δήλωσαν ότι περίμεναν την ενήλικη ζωή πιο «παραμυθένια». Ως παιδιά, τη φαντάζονταν σαν μια κατάσταση απόλυτης ελευθερίας, που θα μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς περιορισμούς.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το σημαντικότερο: Κανείς δεν είναι ένας βαθμός, μία επιτυχία, μία αποτυχία ή μία πτυχιακή εργασία. Κανείς δεν χωρά σε έναν τίτλο, ένα αποτέλεσμα ή μια στιγμή. Η ζωή που ονειρευόμαστε ως παιδιά, μπορεί να μην είναι ακριβώς όπως τη φανταζόμασταν. Μπορεί να είναι πιο δύσκολη, πιο απαιτητική και λιγότερο παραμυθένια. Το WHAT’S UP όμως, είναι δίπλα στους νέους να τους δίνει όλο και περισσότερες δυνατότητες, σε κάθε φάση της διαδρομής, η οποία όσο διαφορετική κι αν φαίνεται, τελικά οδηγεί στον ίδιο προορισμό: το μέλλον που κάποτε ονειρευτήκαμε και που, μέρα με τη μέρα, προσπαθούμε να χτίσουμε.