Κι όμως, ο θεός της ανθρώπινης βλακείας υπάρχει

Κατά πάσα πιθανότητα, τον Κωνσταντίνο Λουκόπουλο τον γνωρίζεις. Είναι γνωστός στο διαδίκτυο, ως Mythologist. Σε μια εποχή που κυριαρχεί η απόσπαση προσοχής, έχει βρει έναν μοναδικό τρόπο να μας κρατάει όπως μοιράζεται πληροφορίες για την ιστορία, τις οποίες νομίζουμε πως ξέρουμε. Με πολύ ενδιαφέρον και κομψό τρόπο, αποκαλύπτει αλήθειες και πτυχές που οι περισσότεροι αγνοούμε ή έχουμε μάθει αλλιώς. Δηλώνω φαν του, πράγμα που μπορεί να αποδειχθεί και με μια επίσκεψη στο YouTube – του προπονημένου αλγόριθμου.

Ένα από τα πιο πρόσφατα shorts που απήλαυσα, είχε ως θέμα τον «πιο ηλίθιο αρχαίο θεό», με έμφαση στο «ηλίθιος» που ήταν στα κεφαλαία. Διαπίστωσα πως είχε δημοσιευτεί ολόκληρο βίντεο για το θέμα, προ διετίας.

Όπως λέει ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος στο short videο «ξέρουμε ότι υπάρχουν πολλοί δυνατοί θεοί, εξαιρετικά ικανοί θεοί, εύστροφοι, πονηροί, ταλαντούχοι. Υπήρχε όμως, κι ένας εξαιρετικά ηλίθιος θεός. Όχι, δεν το λέω προσβλητικά: στην αρχαία ελληνική μυθολογία υπήρχε όντως ένας θεός, αφιερωμένος στην ανθρώπινη βλακεία και ηλιθιότητα. Το όνομά του ήταν Κοάλεμος και αναφέρεται δύο ολόκληρες φορές στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Στο έργο Όρνιθες του Αριστοφάνη και στο έργο Βίοι Παράλληλοι του Πλούταρχου.

Ήταν όντως ένας θεός αφιερωμένος στην ανθρώπινη βλακεία και ηλιθιότητα, σε τέτοιο βαθμό όπου το όνομά του χρησιμοποιούνταν και σαν βρισιά για έναν πολύ ηλίθιο άνθρωπο. Να που τελικά το να σε λένε θεό δεν είναι πάντα το καλύτερο πράγμα. Ανάλογα τον θεό».

«Eiσαι Κοάλεμος»

To «Κοάλεμος» χρησιμοποιούνταν παλιά, ως βρισιά, προς ανθρώπους που ήταν αργόστροφοι ή ανόητοι. Θα είχε ενδιαφέρον να γίνει ένα comeback.

Εν πάση περιπτώσει, στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν δαίμονες/θεότητες για όλα τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, συμπεριλαμβανομένων φυσικά των αρνητικών. Ναι, υπήρχε βλακεία από τους αρχαίους χρόνους, όπως μανία και απάτη. Οπότε, ο Κοάλεμος ήρθε να καλύψει τη βλακεία: έγινε η προσωποποίηση της ανθρώπινης ηλιθιότητας.

Παρεμπιπτόντως, το όνομα προέρχεται από τις λέξεις κοέω (ακούω/αντιλαμβάνομαι) και ήλεός (τρελός, ηλίθιος). Όλο μαζί σημαίνει “αυτός που ακούει/προκαλεί ηλιθιότητα”».

Στις Όρνιθες του Αριστοφάνη, ένας χαρακτήρας τον επικαλείται σατιρικά, πριν μια μάχη.

Ιδού τι βρήκα στο theoi.com.

Αριστοφάνης, Όρνιθες 220 κ.ε. (μτφρ. O’Neill) (ελληνική κωμωδία 5ος έως 4ος αιώνας π.Χ.): «Έλα, πάρε ένα στεφάνι, πρόσφερε σπονδή στον Κόαλεμο, τον θεό της βλακείας, και φρόντισε να πολεμήσεις σθεναρά».

Στο έργο Βίοι Παράλληλοι του Πλούταρχου, παρουσιάζεται ως η προσωποποίηση της ανοησίας.

«[Ένας άνθρωπος] είχε το κακό όνομα ότι ήταν ακόλαστος και σπάταλος και ότι μιμούνταν τον παππού του Κίμωνα (Κίμωνα), ο οποίος, λένε, λόγω της απλότητάς του, ονομάστηκε Κοάλεμος, ο Ηλίθιος».

Ο Κίμων Κοάλεμος ήταν Αθηναίος ευγενής. Το πραγματικό του όνομα ήταν Κίμων ο Παλαιός και ήταν πατέρας του Μιλτιάδη. Ονομάστηκε Κοάλεμος, χάριν της απλοϊκής του φύσης, μολονότι τύγχανε επιτυχημένος εκτροφέας ίππων και Ολυμπιονίκης. Μάλιστα, δολοφονήθηκε από τους γιους του, που τον ζήλευαν για τις νίκες του.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ