Ο Donald Trump έμαθε μπαλίτσα από τον Pelé μέσα στο Studio 54
Μπορεί να μην μάθουμε ποτέ τι είπε ο Pelé όταν είδε πρώτη φορά τον Trump στο Studio 54, αλλά αυτή είναι μια ιστορία για το πώς η Νέα Υόρκη των 70s άλλαξε μια για πάντα το soccer. Το ποδόσφαιρο, τέλος πάντων.
- 6 ΙΟΥΛ 2026
Το καλοκαίρι του 1977 η Νέα Υόρκη μύριζε καμένη άσφαλτο, ιδρώτα και παρακμή. Το Studio 54 είχε ανοίξει μόλις λίγους μήνες πριν, η πόλη έγλυφε τις πληγές της από μία παρ’ ολίγον χρεοκοπία και ο Martin Scorsese απέτιε φόρο τιμής στη σκληρότητα και τη βρωμιά της πίσω από το τιμόνι ενός ταξί που οδηγούσε ο Robert De Niro.
Την ίδια στιγμή, η disco εξελισσόταν σε ένα φαινόμενο δισεκατομμυρίων δολαρίων και οι κουστουμάτοι μεγαλοκαρχαρίες μυρίζονταν αίμα και ευκαιρίες.
Οι κανόνες που θα σε περνούσαν από τη «δικτατορία της πόρτας» και θα σε έστελναν καρφί στη «δημοκρατία της πίστας», όπως είχε πει ο Andy Warhol για την πιο σκληρή πόρτα του διασημότερου κλαμπ της Νέας Υόρκης, όριζαν είτε να είσαι διάσημος είτε απλά «πολύ όμορφος». Οι επισκέπτες χωρίζονταν σε τέσσερις κατηγορίες, που κυμαίνονταν από τους «No Goods» (που δεν γίνονταν ποτέ δεκτοί) έως τους «No Fuck-ups» (σημαντικοί πελάτες που γίνονταν δεκτοί αμέσως). Ο Pelé έκανε τικ σε αρκετές από τις παραπάνω κατηγορίες.
Όντας πια στα τέλη της τρίτης δεκαετίας της ζωής του, ο Βραζιλιάνος αστέρας του ποδοσφαίρου είχε ανακαλύψει εκ νέου τον εαυτό του, αναλαμβάνοντας ρόλο ηγέτη μιας ομάδας γεμάτης λάμψη και γοητεία· της New York Cosmos.
Ο Pelé ήταν ήδη ένας από τους πιο διάσημους ανθρώπους στον κόσμο, και πλέον αγωνιζόταν στο πλευρό παγκόσμιων ειδώλων του ποδοσφαίρου, όπως ο Franz Beckenbauer, ο Carlos Alberto και ο Giorgio Chinaglia. Με τη βοήθεια των διασυνδέσεων και του μηχανισμού προώθησης των ιδιοκτητών, οι Cosmos είχαν μετατραπεί στο πιο «καυτό» εισιτήριο της Νέας Υόρκης, ξεπερνώντας σε ενδιαφέρον ακόμη και ομάδες με πολύ μεγαλύτερη ιστορία στο αμερικανικό αθλητικό τοπίο.
Μέσα σε όλα αυτά, η εικόνα της ομάδας απογειωνόταν ακόμη περισσότερο από το ότι ο Pelé δεν είχε κανένα πρόβλημα να βγαίνει το βράδυ.
«Το Studio 54 ήταν ένα καταφύγιο για ανθρώπους που ήταν τόσο διάσημοι ώστε τους γνώριζαν μόνο με το μικρό τους όνομα: η Cher, ο Mick, η Liza, ο Andy, ο Pelé», λέει ο David Hirshey, δημοσιογράφος τότε της Daily News που εκείνο το βράδυ του 1977 βρισκόταν στο Studio 54 για να καλύψει τον Βραζιλιάνο θρύλο.
Ήταν το ίδιο βράδυ που στο VIP lounge του θρυλικού κλαμπ θα γνώριζε έναν αδύνατο άντρα με ξανθά μαλλιά και λευκό κοστούμι, ο οποίος συνοδευόταν από μια επίσης ξανθιά γυναίκα, εργαζόταν στον κλάδο των ακινήτων και που και αυτός θα γινόταν αργότερα γνωστός μόνο με το μικρό του όνομα.
Ήταν ο Donald Trump.
Aναπόσπαστο κομμάτι της νυχτερινής ζωής και πόλος έλξης για διασημότητες και όσους ήθελαν να γίνουν σαν αυτές, το Studio 54 ήταν σίγουρο πως θα γινόταν το φυσικό περιβάλλον για τον Trump και οι Cosmos η ομάδα που θα υποστήριζε.
Οι Cosmos αποτελούσαν τότε μία νέα και τολμηρή παρουσία, πρόθυμη να ανατρέψει το κατεστημένο, απολύτως ταιριαστή με την αισθητική και τη νοοτροπία που είχε ένας από τους οπαδούς της· ο Trump. Παράλληλα, η ομάδα υποστηριζόταν από το είδος των νέων, διεθνών κεφαλαίων που άρχιζαν να κάνουν την εμφάνισή τους τότε στην πόλη και που θα καθόριζαν την επόμενη δεκαετία. Ένα περιβάλλον επενδύσεων που «φώναζαν» επίδειξη πλούτου και ισχύος, που ο ίδιος ο Trump συνέβαλε στη διαμόρφωσή του.
Δεν γνωρίζουμε αν ο Trump βρέθηκε ποτέ στις κερκίδες για να παρακολουθήσει κάποιον αγώνα των Cosmos, ωστόσο, ο ίδιος έχει αναφερθεί πολλές φορές στον Pelé και στην ομάδα, όταν μιλούσε για το ενδιαφέρον του για το ποδόσφαιρο και για τους λόγους για τους οποίους ήταν ενθουσιασμένος για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Αμερική.
«Πριν από πολλά χρόνια, όταν ήμουν νέος, έφεραν έναν παίκτη που λεγόταν Pelé για να παίξει. Και έπαιζε για μια ομάδα που λεγόταν Cosmos, και ο Steve Ross από την Warner Communications, ένας φίλος μου, ήταν η πηγή έμπνευσης πίσω από αυτό – και το γήπεδο ήταν κατάμεστο. Θα έλεγα ότι ο Pelé ήταν πραγματικά σπουδαίος», είχε πει το 2025.
Η παρουσία του Pelé, ο οποίος αγωνίστηκε στους Cosmos από το 1975 μέχρι το 1977 αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα ορόσημα για το πρωτάθλημα και ο 30χρονος τότε Trump βρισκόταν στην ιδανική ηλικία για να το εκτιμήσει. Αν ήταν λίγο νεότερος ή λίγο μεγαλύτερος, πιθανότατα θα έβλεπε το ποδόσφαιρο ως ένα βαρετό άθλημα, περιορισμένο στα περιθώρια της αμερικανικής κουλτούρας, πολύ λιγότερο σημαντικό από το αμερικανικό ποδόσφαιρο, το μπέιζμπολ, το μπάσκετ ή ακόμα και το χόκεϊ.
Αντίθετα, αυτή η ιδανική συγκυρία με μία ανερχόμενη ομάδα που αντανακλούσε τις φιλοδοξίες του Donald Trump, επέτρεψε στον μελλοντικό πρόεδρο να δει το ποδόσφαιρο ως ένα άθλημα που θα μπορούσε να προσελκύσει το αμερικανικό κοινό με το σωστό «πακέτο». Αυτή η συγκυρία ίσως και να φύτεψε τους σπόρους ενός ενδιαφέροντος που αργότερα θα αποδεικνυόταν χρήσιμο στην πολύχρονη προσπάθεια να εξασφαλιστεί η απαραίτητη υποστήριξη (σσ. του Trump) για τη διοργάνωση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου στις ΗΠΑ.
Με άλλα λόγια, όπως αναφέρει το POLITICO Magazine, χωρίς τους Cosmos, το Μουντιάλ του 2026, ίσως να είχε πάρει εντελώς διαφορετική κατεύθυνση.
«Καταφέραμε το ακατόρθωτο», δήλωσε ο Jim Trecker, γκουρού των δημοσίων σχέσεων των Cosmos, του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994 και των Jets της εποχής του Joe Namath, αναφερόμενος στον σύλλογο όπως ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1970.
Η γρήγορη και μεγάλη επιτυχία, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον Pelé, σίγουρα χρειάστηκε και λίγη τύχη. Ωστόσο, είχε επίσης σχεδιαστεί με μεγάλη προσοχή από ανθρώπους που γνώριζαν πολύ καλά πώς λειτουργεί η βιομηχανία του θεάματος.
Οι αδελφοί Ahmet και Nesuhi Ertegun, συνιδρυτής και ανώτατο στέλεχος, αντίστοιχα, της Atlantic Records (τότε θυγατρική της Warner Communications), έπεισαν τον Ross ότι ένα πρωτάθλημα ποδοσφαίρου θα μπορούσε να λειτουργήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Βοήθησαν στην ίδρυση του πρωταθλήματος το 1968 και άρχισαν να αναζητούν τρόπους για να το κάνουν συναρπαστικό και κερδοφόρο. Όταν έπεισαν τον Pelé να έρθει προσφέροντάς του ένα τεράστιο συμβόλαιο, είχαν βρει το αστέρι τους.
«Ο Pelé είναι μοναδικός. Δεν υπάρχει κανένας σαν αυτόν», είχε δηλώσει η δημοσιογράφος που κάλυπτε την ομάδα για την εφημερίδα Daily News, Lawrie Mifflin. «Όπου κι αν πήγαινε, ο κόσμος τον ακολουθούσε και του ζητούσε αυτόγραφο. Δεν έχω ξαναδεί κανέναν σαν αυτόν».
Ο Ahmet Ertegun όμως, ήξερε ότι δεν αρκούσε ένα όνομα, γι’ αυτό και έχτισε έναν ολόκληρο μηχανισμό γύρω από την ομάδα, προσφέροντας θέαμα που ψυχαγωγούσε αυτιά και μάτια.
«Ήταν η αρχή μιας εκδήλωσης που λειτουργούσε ως θεαματικό ψυχαγωγικό γεγονός, ως προορισμός», είπε ο Trecker. «Σίγουρα ο Namath ήταν διάσημος και οι Knicks επίσης, αλλά τα αθλήματα αυτά είχαν ήδη φτάσει σε ένα αρκετά ώριμο στάδιο. Αυτό το συναίσθημα του τύπου “πρέπει οπωσδήποτε να είμαι εκεί” ήταν πολύ έντονο όσον αφορά τους Cosmos». Πολύ γρήγορα, στις κερκίδες έβλεπες πλέον πρόσωπα σαν τον Mick Jagger και την Aretha Franklin.
Το καλοκαίρι του ’77, αυτό σήμαινε ότι τα first world problems μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων στη Νέα Υόρκη ήταν να μην φάνε πόρτα στο Studio 54, να αποφύγουν τον κατά συρροή δολοφόνο «Son of Sam» που κυκλοφορούσε ελεύθερος και να βρουν εισιτήριο για έναν αγώνα των Cosmos.
«Τη μια μέρα ήμασταν άγνωστοι, και την επόμενη μας περίμεναν λιμουζίνες για να μας πάνε κατευθείαν στο Studio 54 μετά τον αγώνα», δήλωσε ο Shep Messing, τερματοφύλακας της ομάδας, στην εφημερίδα The New York Post.
Οι Cosmos και το NASL έγραψαν ένα σύντομο αλλά σημαντικό κεφάλαιο στο αμερικανικό αθλητικό τοπίο· μια «χρυσή» πενταετία, από το 1975 έως το 1980, προτού η υπερ-επέκταση του πρωταθλήματος και η οικονομική ύφεση στην Αμερική ρίξουν τους τίτλους τέλους. Κι όμως, σύμφωνα με τον Trecker, χωρίς τον αέρα και τη λάμψη εκείνης των Cosmos, η Αμερική δεν θα ήταν σε θέση να κερδίσει τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994 και το ίδιο μπορεί να ισχύει και για τη διοργάνωση του 2026.
Στις αρχές της πρώτης θητείας του Trump, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και το Μεξικό υπέβαλαν επίσημα την κοινή υποψηφιότητά τους για τη διοργάνωση, με την υποστήριξη του προέδρου. Και ενώ τα σχέδια αυτά βρίσκονταν σε εξέλιξη εδώ και πολύ καιρό, η υποψηφιότητα αντιμετώπισε δυσκολίες το 2018, πριν από την επίσημη ψηφοφορία της FIFA, λόγω μιας ισχυρής, τελευταίας στιγμής προσπάθειας από το Μαρόκο – καθώς και ενός διαδεδομένου φόβου σχετικά με ζητήματα βίζας στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς η αμερικανική κυβέρνηση επέβαλε αυστηρούς ταξιδιωτικούς περιορισμούς.
Το 2018, ο Trump φέρεται να έστειλε τρεις επιστολές στον πρόεδρο της FIFA, Gianni Infantino, στις οποίες εξηγούσε λεπτομερώς πώς θα επέτρεπε την είσοδο στη χώρα σε παίκτες και οπαδούς που θα επισκέπτονταν τη χώρα, διαβεβαιώνοντας πως οποιαδήποτε στάση υιοθετούσε σχετικά με τις βίζες δεν θα ίσχυε για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Εκείνη την εποχή, το ζήτημα φαινόταν κάπως άνευ αντικειμένου, δεδομένου ότι ήταν πιθανό μια υποθετική δεύτερη θητεία του Trump να λήξει πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά καθησύχασε τους αξιωματούχους της FIFA.
Είναι κάπως αξιοσημείωτο το γεγονός ότι, εν μέσω μιας χαοτικής πρώτης θητείας, ο Trump βρήκε το χρόνο να υποστηρίξει την υποψηφιότητα της χώρας για τη διοργάνωση και δήλωσε στους διεθνείς αξιωματούχους ότι θα ανέβαλε ορισμένες από τις σημαντικότερες πολιτικές του προτεραιότητες, προκειμένου να εξασφαλίσει την επιτυχία της διοργάνωσης. Φυσικά, αυτό συνέβη πριν από χρόνια, και οι προηγούμενες υποσχέσεις του δεν εμπόδισαν την εμφάνιση ορισμένων προβλημάτων με τις βίζες.
«Ήμουν νέος τότε και πήγα να δω τον Pelé, ο οποίος ήταν φανταστικός», είχε δηλώσει πέρυσι ο Αμερικανός πρόεδρος αναφερόμενος στους Cosmos.
Αν όντως πήγε, είδε ένα ποδοσφαιρικό υπερθέαμα που θα επαναληφθεί 50 χρόνια αργότερα, όταν ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου θα φιλοξενηθεί στο Meadowlands – στο ίδιο ακριβώς σημείο που έκανε το ποδόσφαιρο διάσημο στην Αμερική.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.