Ο πόλεμος δεν σημαίνει διάλειμμα για τους εργάτες κάρβουνου στο Ιράκ
Ενώ κλιμακώνεται ο πόλεμος και οι φόβοι για μια αποκεντρωμένη επίθεση, οι εργάτες στο κουρδικό χωριό Σαρκάντ παραμένουν στο πόστο τους, δουλεύοντας για τα προς το ζην.
- 15 ΜΑΡ 2026
Το Σαρκάντ αποτελεί ένα μικρό ορεινό χωριό στην περιοχή του Ιρακινoύ Κουρδιστάν – μια περιφέρεια περικυκλωμένη από στρατιωτικές βάσεις. Αυτό το χωριό απέχει περίπου 400-450 χλμ. από το χτυπημένο Σαναντάτζ στο δυτικό Ιράν και 800 χλμ. από το Ερμπίλ στο βόρειο Ιράκ που αποτελεί στόχο ιρανικών επιθέσεων μετά την κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή.
Θεωρητικά, το κουρδικό αυτό χωριό στο βορειοανατολικό Ιράκ παραμένει σε απόσταση ασφαλείας από τη ζώνη των βομβαρδισμών, αλλά οι εργάτες που συνεχίζουν να δουλεύουν στην ύπαιθρο για την παραγωγή κάρβουνου παραδέχονται ότι φοβούνται έντονα το σενάριο μιας αποκεντρωμένης επίθεσης με τα μη επανδρωμένα μέσα που χρησιμοποιούνται κατά κόρον στη σημερινή εποχή του πολέμου.
«Τρέμω τις ρουκέτες και τα drones, αλλά πρέπει να δουλέψω», μεταφέρει ο 22χρονος Ζάνα στους δημοσιογράφους του Associated Press.
Όπως αποδεικνύει το φωτορεπορτάζ του πρακτορείου, ο πόλεμος δεν σημαίνει διάλειμμα για την παραγωγή στην απομακρυσμένη κοινότητα. Υπό το μόνιμο άγχος μιας απρόβλεπτης επίθεσης και ενώ τα σχολεία της περιοχής έχουν αναγκαστεί να διακόψουν τη λειτουργία τους, κάθε ηλικίας κάτοικοι παραμένουν στα πόστα τους στα χωράφια, συνεχίζοντας αμείωτα τις χειρωνακτικές εργασίες για τα προς το ζην.
Ανάμεσα σε αυτές, και η παραγωγή κάρβουνου, μια βασική πηγή εισοδήματος για ορισμένες οικογένειες του χωριού.
Ως γνωστόν, οι βασικοί κινητήριοι τομείς της οικονομίας του Ιράκ είναι πρωτίστως το πετρέλαιο και έπειτα το φυσικό αέριο. Η παραγωγή κάρβουνου, απ’ την άλλη, περιορίζεται σε τοπικό επίπεδο, διατηρώντας χειρωνακτικές, παραδοσιακές μεθόδους.
Οι εργάτες στο χωριό Σαρκάντ αποτελούν ένα τυπικό παράδειγμα.
Η δουλειά είναι κοπιαστική αλλά απλή και βασίζεται στη διαδικασία καρβουνοποίησης του ξύλου σε συνθήκες ελεγχόμενης καύσης, όπως συναντάται και στην ελληνική ύπαιθρο: Πρώτα, κόβονται ή συλλέγονται κομμάτια ξύλου από τα δάση (ιδανικά από σκληρά είδη δέντρων με συμπαγή πυρήνα), μετά τα ξύλα στοιβάζονται σε σωρούς κάθετα ή οριζόντια και καλύπτονται με χώμα, λάσπη, ακόμα και πέτρες, διατηρώντας βέβαια κάποια μικρά κενά για να περνάει ο αέρας και να επιτρέπεται η καύση.
Ακολουθεί η ανάφλεξη και η καρβουνοποίηση: η φωτιά πρέπει να καίει αργά, μετατρέποντας έτσι τα ξύλα σε κάρβουνα αντί για τέφρα. Όταν η διαδικασία ολοκληρωθεί, οι εργάτες αφήνουν τη σωρό να κρυώσει με φυσικό τρόπο, προτού αποσπάσουν τα κάρβουνα σε κομμάτια και τα αποθηκεύσουν.
Αξίζει ακόμη μια λεπτομέρεια να παρατηρήσουμε από τις εικόνες καθημερινότητας που μεταφέρει το φωτορεπορτάζ του Associated Press: στα σύντομα διαλείμματα από την παραγωγή, οι εργάτες τηρούν ευλαβικά το πρόγραμμα προσευχής σύμφωνα με την κουρδική σουνιτική παράδοση.
Βρισκόμαστε κατά τη διάρκεια του ιερού μήνα του Ραμαζανιού. Καθαρίζουν τα χέρια τους, στρώνουν πρόχειρα ένα χαλί και προσεύχονται προς τον Θεό.
Σίγουρα, ανάμεσα στις προσευχές τους είναι και το να τελειώσει σύντομα ο πόλεμος.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.