Στην Ιαπωνία, η τρίτη ηλικία πληρώνεται χωρίς να κάνει τίποτα (περίπου)
- 19 ΦΕΒ 2026
Σίγουρα θα έχετε πέσει σε κάποια φάση πάνω σε μονολεκτικούς ιαπωνικούς όρους που σημαίνουν πολλά. Στο σημερινό επεισόδιο ιαπωνικών λοιπόν, θα μάθουμε το madogiwa-zoku. Στη κυριολεξία, σημαίνει «η φυλή δίπλα στο παράθυρο». Αυτός ο όρος λοιπόν, περιγράφει εργαζόμενους που έχουν τεθεί σιωπηλά στην άκρη. Υπάρχουν και κάποια πλεονεκτήματα τελικά, όταν είσαι στο περιθώριο.
Σε αυτή τη «φυλή» εργαζομένων, ανατίθενται ελάχιστα ή ασήμαντα και πολύ απλά καθήκοντα, κάθονται συνήθως σε γραφεία κοντά στο παράθυρο και ουσιαστικά αποκλείονται από κάθε ουσιαστική εργασία και λήψη αποφάσεων.
Το φαινόμενο αυτό γεννήθηκε μέσα από την παραδοσιακή ιαπωνική κουλτούρα της ισόβιας απασχόλησης. Σε ένα σύστημα όπου οι απολύσεις θεωρούνται κοινωνικά και ηθικά προβληματικές, οι εταιρείες συχνά επιλέγουν να διατηρούν τους εργαζόμενους στη μισθοδοσία τους, ακόμη κι όταν παύουν αυτοί να θεωρούνται χρήσιμοι. Αντί να τους στείλουν στο λογιστήριο και να τους απομακρύνουν επίσημα, τους τοποθετούν σε μια ιδιότυπη επαγγελματική «αναμονή», στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα ότι δεν αποτελούν πια μέρος του ενεργού πυρήνα της εταιρείας.
Όχι ότι τους νοιάζει και πάρα πολύ, εικάζουμε.
Οι εργαζόμενοι δεν απολύονται, αλλά ούτε συμμετέχουν ουσιαστικά. Παραμένουν παρόντες σωματικά, αλλά απόντες επαγγελματικά. Για πολλούς, αυτή η κατάσταση συνοδεύεται από έντονα συναισθήματα ντροπής, ματαίωσης και απώλειας ταυτότητας, καθώς η εργασία στην Ιαπωνία συνδέεται στενά με την κοινωνική αξία και την προσωπική αξιοπρέπεια. Για αυτό το λόγο, οι εταιρείες προσπαθούν να αποφύγουν αυτό το κυκεώνα ψεμάτων που θα έλεγαν οι απολυμένοι στις οικογένειες τους. Για ένα καθαρό κούτελο ζούμε.
Το madogiwa-zoku έχει αποτελέσει συχνό θέμα σε τηλεοπτικά δράματα, ταινίες και κοινωνικά σχόλια, όπου παρουσιάζεται ως σύμβολο σιωπηρής εξορίας στον χώρο εργασίας. Δεν πρόκειται για ανοιχτή σύγκρουση ή τιμωρία, αλλά για μια αθόρυβη μορφή αποκλεισμού που αντικατοπτρίζει τις εντάσεις ανάμεσα στην παράδοση και τις σύγχρονες οικονομικές πιέσεις. Σε έναν κόσμο που αλλάζει, το φαινόμενο αυτό θέτει ερωτήματα για το μέλλον της εργασίας, της αξιοπρέπειας και της ανθρώπινης αξίας μέσα στις επιχειρήσεις.
Ελλάδα, θα ήσουν έτοιμη για κάτι τέτοιο;
ΥΓ: Στην Ιαπωνία, δεν έχουν καφενεία.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.