Athens Photo World: Οι 3 φωτορεπόρτερ που διεκδικούν τα φετινά βραβεία μιλούν στο OneMan
«Στην εποχή του AI, η μεγαλύτερη πρόκληση για τους φωτορεπόρτερ είναι να πείσουμε τον θεατή ότι η στιγμή πράγματι συνέβη». Ελένη Αλμπαρόζα, Άγγελος Τζωρτζίνης και Νικόλας Χατζηπολίτης διαγωνίζονται στη διοργάνωση που αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς για τη σύγχρονη φωτογραφία στην Ελλάδα.
- 28 ΦΕΒ 2026
«Σε μια εποχή που η εικόνα καταναλώνεται ταχύτατα και συχνά επιφανειακά, ο θεσμός αυτός επαναφέρει την ουσία: την εικόνα ως ιστορική τεκμηρίωση και ως μαρτυρία». Ο θεσμός στον οποίο αναφέρεται ο φωτορεπόρτερ Νικόλας Χατζηπολίτης -από το 2023 συνεργάζεται με το Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ) και το ευρωπαϊκό πρακτορείο ειδήσεων EPA Images, καλύπτοντας την περιοχή του Νομού Μαγνησίας, ενώ είναι ιδιοκτήτης του φωτογραφικού στούντιο The Darkroom’s Key studios στον Βόλο- είναι το Athens Photo World. Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς για τη σύγχρονη φωτογραφία στην Ελλάδα και όχι μόνο. Κεντρική προτεραιότητα παραμένει η άμεση επαφή των κατοίκων και επισκεπτών της Αθήνας με το φωτορεπορτάζ, μέσω του έργου καταξιωμένων φωτογράφων από όλο τον κόσμο.
Από σήμερα, Σάββατο 28 Φεβρουαρίου, το διεθνές φεστιβάλ επιστρέφει με την όγδοη διοργάνωσή του στην Τεχνόπολη – οι δράσεις θα διαρκέσουν μέχρι το καλοκαίρι. Η αυλαία ανοίγει με την έκθεση Life, Death and Everything in Between του Sir Don McCullin, θρύλου του πολεμικού φωτορεπορτάζ, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη χώρα μας, με τον ίδιο να δίνει το παρόν. Όχι μόνο για να προλογίσει την έκθεση, αλλά και για να απονείμει, μία ημέρα μετά, την Κυριακή 1η Μαρτίου, το πρώτο βραβείο στα Βραβεία Athens Photo World 2026 – συνολικά θα δοθούν τρία χρηματικά βραβεία για την ενίσχυση της δουλειάς των φωτογράφων και φωτορεπόρτερ, καθώς και για την ανάδειξη του σύγχρονου φωτορεπορτάζ ως εργαλείου καταγραφής της ιστορίας τη στιγμή που αυτή γεννιέται.
Ο Νικόλας Χατζηπολίτης είναι ο ένας από τους τρεις φιναλίστ για το πρότζεκτ του, Ελεύθερος Χρόνος σε Πλαίσιο. Συνδιαγωνίζεται με την Ελληνοϊταλίδα φωτογράφο Ελένη Αλμπαρόζα (Το Τελευταίο Πωγώνι) και τον Άγγελο Τζωρτζίνη, φωτογράφο στο Agence France-Presse με έδρα την Ελλάδα (Τοπία Ενός Μεταβαλλόμενου Περιβάλλοντος). Οι τρεις τους μιλούν στο OneMan λίγο πριν την τελετή βράβευσης.
Η συμμετοχή στο Athens Photo World 2026 και η σημαντικότητα του θεσμού
Ελένη Αλμπαρόζα: Η σχέση μου με τον κόσμο της φωτογραφίας υπήρξε, με τον δικό της τρόπο, ιδιαίτερη. Ξεκίνησα να φωτογραφίζω στα 15 μου και την ίδια χρονιά, συμμετείχα σε έναν διαγωνισμό του National Geographic Italia, όπου το έργο μου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό.
Μετά από αυτή την εμπειρία, για πολλά χρόνια επέλεξα να μην συμμετέχω ξανά σε διαγωνισμούς, για διάφορους λόγους που σχετίζονταν με την προσωπική και επαγγελματική μου πορεία. Αυτή η στάση άλλαξε το 2024, όταν μια φίλη με ενθάρρυνε να υποβάλλω υποψηφιότητα στο Canon Student Development Program, στο πλαίσιο του φεστιβάλ της Περπινιάν, του σημαντικότερου φεστιβάλ φωτοδημοσιογραφίας παγκοσμίως. Υπέβαλα τη δουλειά μου χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες και τελικά, κατέκτησα την πρώτη θέση. Ήταν μια εμπειρία που επηρέασε βαθιά την πορεία μου: μου έδωσε την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με μερικούς από τους σημαντικότερους φωτογράφους και editors διεθνώς και να κατανοήσω καλύτερα πώς μπορώ να υπάρξω επαγγελματικά στο σύγχρονο φωτογραφικό τοπίο. Ταυτόχρονα, αποτέλεσε μια ισχυρή ώθηση, ανοίγοντας νέες δυνατότητες και προοπτικές.
Σε μια περίοδο όπου η ντοκιμαντερίστικη φωτογραφία βρίσκεται σε κρίση και σε βαθιά μεταμόρφωση, οι διαγωνισμοί αποτελούν και έναν από τους τρόπους μέσω των οποίων ένας δημιουργός μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει επαγγελματικά. Έκτοτε λοιπόν, αποφάσισα να συμμετέχω πιο συνειδητά σε προσκλήσεις που θεωρούσα συνεπείς με το έργο μου και τα τελευταία δύο χρόνια είχα τη χαρά να δω τα πρότζεκτ μου να λαμβάνουν σημαντική διεθνή αναγνώριση. Η συμμετοχή μου στο Athens Photo World προέκυψε μέσα από αυτή τη συνειδητοποίηση. Θεώρησα σημαντικό να αναμετρηθώ με την κορυφαία διάκριση φωτοδημοσιογραφίας στην Ελλάδα, σε ένα πλαίσιο όπου η επαγγελματική αναγνώριση συχνά συνδέεται και με όσα συμβαίνουν σε εθνικό επίπεδο.
Μια ενδεχόμενη νίκη θα αποτελούσε όχι μόνο μια ουσιαστική αναγνώριση στη χώρα μου, αλλά και μια σημαντική πρακτική στήριξη για τη συνέχιση και ανάπτυξη του έργου μου.
Άγγελος Τζωρτζίνης: To Athens Photo World είναι ένας θεσμός που βοηθά τη φωτογραφία να επιστρέψει στον δημόσιο χώρο και στη δημόσια συζήτηση.
Η συμμετοχή μου προέκυψε σαν μια φυσική συνέχεια της διαδρομής μου. Όσο το Τοπία Ενός Μεταβαλλόμενου Περιβάλλοντος μεγάλωνε, ένιωθα πως κάποια στιγμή έπρεπε να βγει από το προσωπικό μου αρχείο και να σταθεί απέναντι σε κόσμο. Έτσι, το κατέθεσα ως μια σειρά εικόνων που δεν περιγράφουν απλώς έναν τόπο, αλλά την αλλαγή που έχει υποστεί το περιβάλλον μέσα στα χρόνια· ως μια δουλειά που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και θέλει να ανοίξει διάλογο.
Νικόλας Χατζηπολίτης: Το Athens Photo World λειτουργεί ως μια πλατφόρμα που φέρνει το ευρύ κοινό σε άμεση επαφή τόσο με τη φωτογραφική δουλειά όσο και με τους φωτογράφους πίσω από αυτήν.
Σε μια εποχή που η εικόνα καταναλώνεται ταχύτατα και συχνά επιφανειακά, ο θεσμός αυτός επαναφέρει την ουσία: την εικόνα ως ιστορική τεκμηρίωση και ως μαρτυρία. Για τον κλάδο μας, αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς προσφέρει κύρος και ένα σαφές αξιακό πρόσημο σε δουλειές που συχνά εξελίσσονται αθόρυβα, απαιτώντας χρόνο, επιμονή και ηθική στάση απέναντι στο θέμα. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ουσιαστικό.
Αετόπετρα, Οκτώβριος 2025. Η κυρία Ρόη χορεύει μαζί με τα τρία παιδιά της.
Κεφαλόβρυσο, Νοέμβριος 2025. Η 24χρονη Ραφαέλα, το μοναδικό κορίτσι της ηλικίας της στο ορεινό χωριό του Δήμου Πωγωνίου.
Οι προκλήσεις που βαδίζουν χέρι-χέρι με το φωτορεπορτάζ
Άγγελος Τζωρτζίνης: Το να ξεκινάς ένα project είναι εύκολο· το δύσκολο είναι να το υπηρετήσεις με συνέπεια και να το εξελίξεις, βρίσκοντας χρόνο, πόρους και ψυχικό χώρο χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα ή στην ηθική. Και ειδικά σε θεματικές που βαραίνουν, η πρόκληση είναι διπλή: να αντέχεις στον χρόνο χωρίς να σε καταπιεί η πληροφορία και χωρίς να γίνεις κυνικός.
Συνεπώς, μία από τις μεγαλύτερες επαγγελματικές προκλήσεις για μένα είναι να κρατήσω την ισορροπία ανάμεσα στο πάθος και στη διάρκεια.
Νικόλας Χατζηπολίτης: Από τη διαχείριση της απόλυτης καταστροφής που ζήσαμε στον Βόλο με τον Daniel και την καταγραφή της οδύνης ανθρώπων που πολλοί είναι φίλοι μου, γείτονες ή και συγγενείς, μέχρι την καθημερινή πάλη ενός ελεύθερου επαγγελματία στην επαρχία. Οι προκλήσεις στη μέχρι τώρα διαδρομή μου στον χώρο υπήρξαν πολλές.
Ωστόσο, η πραγματική πρόκληση, αυτή που έρχεται σαν οδοστρωτήρας, είναι η έλευση της AI. Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι σαφώς ένα εργαλείο, το οποίο όμως και ανάλογα με τη χρήση του δεν απειλεί απλώς τη δουλειά μας, αλλά την ίδια την έννοια της αλήθειας.
Σε έναν κόσμο που μπορεί να κατασκευάσει εικόνες από το μηδέν, η μεγαλύτερη πρόκληση για εμάς τους φωτορεπόρτερ είναι να πείσουμε τον θεατή ότι αυτό που βλέπει είναι πραγματικό. Ότι υπήρξαμε εκεί, ότι η στιγμή συνέβη. Το στοίχημα που πρέπει οπωσδήποτε να κερδηθεί πλέον είναι η εμπιστοσύνη.
Ελένη Αλμπαρόζα: Με τη σειρά μου, θα έλεγα τη βαθιά κρίση που διανύει σήμερα η ντοκιμαντερίστικη φωτογραφία σε παγκόσμιο επίπεδο. Όσοι επιθυμούν να ζήσουν από τη φωτογραφία ωθούνται όλο και περισσότερο να τη θεωρούν ένα χόμπι ή, στην καλύτερη περίπτωση, μια παράλληλη επαγγελματική δραστηριότητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και φωτογράφοι που έχουν τιμηθεί με μερικά από τα πιο σημαντικά διεθνή βραβεία, όπως το World Press Photo, δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητά τους αποκλειστικά μέσα από τη δουλειά τους.
Ο χώρος αλλάζει ραγδαία και η παρούσα συγκυρία μάς καλεί, με έναν τρόπο, να επανεφεύρουμε συνεχώς τον εαυτό μας ώστε να μπορούμε να υπάρχουμε επαγγελματικά. Πρόκειται για μια σύνθετη συνθήκη που απαιτεί όχι μόνο ταλέντο, αλλά και μεγάλη αφοσίωση, διαύγεια και ευρηματικότητα, προκειμένου να διαμορφώσουμε νέους τρόπους παραγωγής, διάδοσης και υποστήριξης του έργου μας. Είναι σαφές ότι ολοένα και λιγότεροι φωτογράφοι θα μπορούν να ασκούν τη ντοκιμαντερίστικη φωτογραφία ως σταθερό επάγγελμα, και ότι για να ανήκει κανείς σε αυτούς χρειάζεται διαρκής παρουσία, επίγνωση και ενεργή συμμετοχή σε ένα οικοσύστημα που μεταβάλλεται συνεχώς.
Ταυτόχρονα, όμως, αυτή η περίοδος αλλαγής διαθέτει και μια δημιουργικά ενδιαφέρουσα πλευρά. Η κρίση ανοίγει αναπόφευκτα νέες δυνατότητες και νέες μορφές έκφρασης, και με ενδιαφέρει να εξερευνήσω τις κατευθύνσεις που ενδέχεται να αναδυθούν τα επόμενα χρόνια στη φωτογραφία.
Παραμένει ωστόσο ένα ανοιχτό ερώτημα αν αυτές οι μεταμορφώσεις θα οδηγήσουν σε μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης για τους δημιουργούς ή στο αντίθετο, ιδιαίτερα στον χώρο της ντοκιμαντερίστικης φωτογραφίας.
Ανήλικος τρόφιμος παρακολουθεί ενισχυτικό μάθημα σε σχολική αίθουσα του ιδρύματος, κατά τη διάρκεια του ελεύθερου χρόνου του.
Τρόφιμος του ιδρύματος περιμένει στην κεντρική τραπεζαρία για να χρησιμοποιήσει το κοινόχρηστο τηλέφωνο και να επικοινωνήσει με άτομο εκτός ιδρύματος. Η χρήση κινητών τηλεφώνων δεν επιτρέπεται· η επικοινωνία πραγματοποιείται μέσω τηλεφώνου με τηλεκάρτα.
Η ιστορία πίσω από τα φωτογραφικά τους πρότζεκτ
Νικόλας Χατζηπολίτης: Το Ελεύθερος Χρόνος σε Πλαίσιο ξεκίνησε από ένα θεμελιώδες ερώτημα: τι σημαίνει «ελεύθερος χρόνος» όταν ο χώρος είναι προκαθορισμένος; Πώς βιώνεται ο χρόνος όταν δεν είναι απόλυτα ελεύθερος, αλλά ούτε και τιμωρητικός;
Το πρότζεκτ πραγματοποιήθηκε στη μοναδική εν λειτουργία δομή αγωγής ανηλίκων στην Ελλάδα. Η ιδιαιτερότητά της έγκειται στο ότι δεν λειτουργεί ως σωφρονιστικό κατάστημα ούτε ως χώρος έκτισης ποινής, αλλά ως πλαίσιο αναμορφωτικών μέτρων με εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό χαρακτήρα. Αυτό το θεσμικό «ενδιάμεσο» με ενδιέφερε ιδιαίτερα.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον κατέγραψα τις εκφάνσεις της καθημερινότητας των παιδιών: το παιχνίδι, την άσκηση, τη μουσική, την αναμονή. Εκεί, όπου ο χρόνος δεν είναι ούτε πλήρως ελεύθερος ούτε απόλυτα ελεγχόμενος. Με απασχόλησε το μεταίχμιο ανάμεσα στον περιορισμό και την προσωπική ελευθερία, το σημείο όπου η ταυτότητα ενός εφήβου συνεχίζει να διαμορφώνεται και να διεκδικεί χώρο.
Ελένη Αλμπαρόζα: Το Τελευταίο Πωγώνι γεννήθηκε, όπως πολλά από τα έργα μου, από αυτό που εκ πρώτης όψεως μοιάζει με μια σύμπτωση, αλλά στην πραγματικότητα έχει ελάχιστο το στοιχείο του τυχαιότητας. Πιστεύω πως κάθε συνάντηση συμβαίνει όταν είμαστε έτοιμοι, μέσα από όλα όσα έχουμε ζήσει, παρατηρήσει και εσωτερικεύσει με τον χρόνο.
Όλα τα πρότζεκτ μου προκύπτουν από μια βαθιά προσωπική εμπλοκή· είναι έργα της καρδιάς, του νου και της ψυχής, με τα οποία συνδέομαι έντονα συναισθηματικά και που ανταποκρίνονται σε μια εσωτερική ανάγκη, σε κάτι που αισθάνομαι την ανάγκη να κατανοήσω και να μοιραστώ.
Βρέθηκα για πρώτη φορά στο ελληνικό Πωγώνι τον Μάρτιο του 2025, μαζί με γνωστούς που κατάγονται από την περιοχή. Από την πρώτη στιγμή, ο τόπος αυτός προκάλεσε κάτι μέσα μου, όμως η πραγματική στιγμή αποκάλυψης ήρθε όταν άκουσα για πρώτη φορά την τοπική μουσική. Τότε, ένιωσα μια βαθιά σύνδεση με τον τόπο και κατάλαβα πως εκεί θα γεννιόταν το επόμενο έργο μου. Ταυτόχρονα, ένιωθα την ανάγκη να ξεκινήσω ένα πρότζεκτ στην Ελλάδα, ώστε να βρίσκομαι πιο κοντά στο σπίτι, ύστερα από χρόνια δουλειάς σε μέρη που απαιτούσαν μεγάλες μετακινήσεις και μεγάλες αποστάσεις.
Στο Πωγώνι η μουσική κατέχει έναν βαθιά βιωματικό ρόλο στη ζωή της κοινότητας. Αρχικά, ξεκίνησα να εξερευνώ πώς η μουσική και οι παραδόσεις διατηρούν ζωντανό το αίσθημα του ανήκειν, τόσο για όσους ζουν τη ξενιτιά, όσο και για εκείνους που παρέμειναν. Ωστόσο, περνώντας περισσότερο χρόνο στην περιοχή, συνειδητοποίησα ότι αυτό που διαπερνά την καθημερινότητα είναι το διάχυτο συναίσθημα πως το Πωγώνι βρίσκεται στα τελευταία του στάδια, σημαδεμένο από τη συνεχή ερήμωση και την πληθυσμιακή συρρίκνωση.
Έτσι, το έργο μετατράπηκε σε μια στοχαστική προσέγγιση πάνω στην ανθρώπινη ερημοποίηση της περιοχής και στο συλλογικό συναίσθημα που τη συνοδεύει.
Σε αυτό το πλαίσιο, η μουσική λειτουργεί ταυτόχρονα ως έκφραση απώλειας και ως πράξη αντίστασης: κρατά ζωντανή την κοινότητα, δημιουργώντας στιγμές συνάντησης και συλλογικότητας μέσα από γιορτές και κοινά βιώματα. Για μένα, το έργο αυτό αποτελεί και μια μορφή ανταπόδοσης προς έναν τόπο που με βοήθησε βαθιά να επανασυνθέσω κομμάτια του εαυτού μου. Ήταν -και παραμένει- ένα καθαρτικό ταξίδι που επιθυμώ να συνεχίσω.
Άγγελος Τζωρτζίνης: Η ιδέα για τα Τοπία Ενός Μεταβαλλόμενου Περιβάλλοντος γεννήθηκε από την αίσθηση ότι ζούμε μέσα σε αλλαγές που τις συνηθίζουμε επικίνδυνα γρήγορα.
Τα τελευταία οκτώ χρόνια, δουλεύω πάνω σε αυτό το πρότζεκτ, προσπαθώντας να φωτογραφίσω το περιβάλλον όχι σαν «φόντο», αλλά σαν πρωταγωνιστή: τοπία που κουβαλούν τα ίχνη της κλιματικής πίεσης και της ανθρώπινης παρέμβασης.
Κάλλιο Φωκίδας, 3 Νοεμβρίου 2025. Τα απομεινάρια των σπιτιών που επανεμφανίστηκαν όταν η στάθμη της τεχνητής λίμνης του Μόρνου μειώθηκε έπειτα από ξηρασία, στο χωριό που βρίσκεται περίπου 240 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αθήνα.
15 Μαρτίου 2025, Παλαιό Φάληρο. Άνθρωποι κολυμπούν σε παραλία, καθώς σκόνη και ομίχλη καλύπτουν τον ορίζοντα στις ακτές του Σαρωνικού Κόλπου.
Κλικ στη δική τους ιστορία
Ελένη Αλμπαρόζα: Γεννήθηκα για να κάνω αυτό που κάνω. Είχα μία έμφυτη κλίση. Από μικρή αγαπούσα να ξεφυλλίζω περιοδικά όπως το National Geographic και να διαβάζω βιβλία για τις κουλτούρες του κόσμου. Με εντυπωσίαζε η ποικιλομορφία, τα μυστήρια και οι πτυχές της ζωής και ένιωθα την επιθυμία να τα ανακαλύψω από κοντά.
Ταυτόχρονα, το πάθος μου για την Ιστορία και η ευαισθησία μου απέναντι στην κοινωνική αδικία με ώθησαν να θέλω να κάνω κάτι ουσιαστικό για να την κατανοήσω και να την καταγράψω.
Στα 15 μου, όπως προανέφερα, βρέθηκα με μια φωτογραφική μηχανή στα χέρια και άρχισα να φωτογραφίζω: μια μαγική συνάντηση. Η τέχνη του σχεδίου μου άρεσε, αλλά συχνά με έκανε να νιώθω περιορισμένη, ενώ η φωτογραφία μου έδινε ελευθερία και τη δυνατότητα να εκφραστώ.
Η δημοσίευση στο National Geographic Italia την ίδια χρονιά επιβεβαίωσε ότι αυτό ήταν το μονοπάτι μου.
Από τότε κατάπια βιβλία φωτογραφίας και πέρασα ώρες στον ιστότοπο της Magnum Photos: η επαφή με αυτούς τους φωτογράφους άλλαξε τη ζωή μου, δίνοντάς μου ελπίδα, έμπνευση και μια βαθιά αίσθηση ανθρωπιάς. Αυτό ήταν το σημείο που κατάλαβα πραγματικά ότι ήθελα να γίνω φωτογράφος και φωτορεπόρτερ.
Λίγα χρόνια αργότερα, σπουδάζοντας ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, ξεκίνησα το πρώτο μου ρεπορτάζ, ένα έργο που διήρκησε σχεδόν εννέα χρόνια πάνω στο Σύγχρονο Τσίρκο στην Ιταλία, μέσα από το οποίο μπόρεσα να συνδυάσω τα πάθη μου: την περιέργεια για τον κόσμο, την κοινωνική ευαισθησία και τη ντοκιμαντερίστικη φωτογραφία.
Άγγελος Τζωρτζίνης: Το να ασχοληθώ με τη φωτογραφία ήταν μια συνειδητοποίηση που ωρίμασε με τον χρόνο. Κατάλαβα ότι η φωτογραφία είναι ο τρόπος μου να λέω ιστορίες, να παρατηρώ και να καταγράφω την εποχή μου με ειλικρίνεια.
Από εκεί και μετά, η επιλογή να το ακολουθήσω επαγγελματικά ήρθε σχεδόν φυσικά.
Νικόλας Χατζηπολίτης: Μέχρι τα 18 μου, η σχέση μου με τη φωτογραφία ήταν ανύπαρκτη. Στα 20, η τότε φίλη μου, που σπούδαζε αρχιτεκτονική, πρότεινε να παρακολουθήσουμε μαθήματα στο Κέντρο Νεότητας «Δίαυλος» του Δήμου Βόλου. Δέχτηκα πιο πολύ για εκείνην και σίγουρα όχι για την τέχνη. Τελικά, η φίλη έφυγε, αλλά η φωτογραφία έμεινε.
Το πραγματικό turning point όμως ήρθε το 2008 στην Πορταριά Πηλίου. Αμφιταλαντευόμουν ακόμα για το επαγγελματικό μου μέλλον. Ένα άγνωστο ζευγάρι με σταμάτησε τυχαία και μου ζήτησε να τους βγάλω μια φωτογραφία. Μόλις την είδαν, ο άντρας μού είπε ενθουσιασμένος: «Ωπ φίλε, πολύ καλή, ούτε φωτογράφος να ήσουν!». Χωρίς να το σκεφτώ, του απάντησα: «Μα, είμαι φωτογράφος». Εκείνη τη στιγμή, το είπα πρώτα στον εαυτό μου και μετά σε εκείνον. Εκεί, πάρθηκε η τελική απόφαση.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.